Σάββατο, 30 / 08 / 2014, 07:28

Αποστολέας Θέμα: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ  (Αναγνώστηκε 36676 φορές)

0 μέλη και 3 επισκέπτες διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« στις: Δευτέρα, 09 / 05 / 2011, 16:17 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Η κατάθλιψη και εναλλακτικοί τρόποι αντιμετώπισης


 
 Η κατάθλιψη είναι ένα σημαντικό πρόβλημα που στις μέρες μας επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους και είναι πιο κοινή στις δυτικές κοινωνίες ή στις κοινωνίες με δυτικοποιημένες οικονομίες . Σαράντα χρόνια πριν η κατάθλιψη χτυπούσε ανθρώπους γύρω στα σαράντα και πενήντα, σήμερα όμως παρατηρείται και σε ανθρώπους που διανύουν την δεκαετία των είκοσι. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η κατάθλιψη σύντομα θα γίνει το πιο κοινό πρόβλημα υγείας μετά τα καρδιαγγειακά προβλήματα. Υπολογίζεται ότι το 12%  των ανδρών και το 20% των γυναικών βιώνουν ένα καταθλιπτικό επεισόδιο κάποια στιγμή στη ζωή τους και ότι το 15 - 39% αυτών που παρουσίασαν κατάθλιψη, παραμένει στην ίδια κατάσταση ένα χρόνο μετά.

Τι είναι η κατάθλιψη;

Η κατάθλιψη είναι κάτι πολύ περισσότερο από χαμηλή διάθεση. Κατά καιρούς, πολλοί άνθρωποι βιώνουν συναισθήματα μελαγχολίας, αλλά συνήθως τα συναισθήματα αυτά υποχωρούν μετά από κάποιες μέρες. Σε αντίθεση με αυτή την «κοινή θλίψη», όταν κάποιος υποφέρει από καταθλιπτική διαταραχή επηρεάζεται όλη του η ζωή, η λειτουργικότητά του και οι σχέσεις με τους γύρω του.

Τα συμπτώματα της κατάθλιψης

Τα συμπτώματα της κατάθλιψης διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάποιοι βιώνουν περισσότερα και άλλοι λιγότερα συμπτώματα. Επίσης, η σοβαρότητα και η ένταση των συμπτωμάτων είναι μεταβλητή και εξαρτάται, επίσης, από το άτομο αλλά και τη χρονική περίοδο σε σχέση με την έναρξη της διαταραχής.
•   Δυσκολία συγκέντρωσης και διατήρησης της προσοχής
•   Απαισιόδοξες σκέψεις για τον εαυτό, τον κόσμο και το μέλλον
•   Απάθεια, μειωμένη ζωτικότητα και αίσθημα κούρασης
•   Συναισθήματα θλίψης, άγχους ή κενού
•   Συναισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης, ενοχής και απελπισίας
•   Εκνευρισμός και ευερεθιστότητα
•   Απώλεια της ευχαρίστησης για δραστηριότητες που πριν ήταν ευχάριστες
•   Αυξημένη ή μειωμένη όρεξη για τροφή
•   Αϋπνία ή υπερβολικός ύπνος
•   Σκέψεις αυτοκτονίας
•   Διάφοροι σωματικοί πόνοι (όπως πονοκέφαλοι ή στομαχόπονοι) χωρίς οργανικά αίτια.

Εναλλακτικοί τρόποι αντιμετώπισης της κατάθλιψης

Οι πιο συνήθεις θεραπείες για την κατάθλιψη είναι η φαρμακευτική αγωγή και η ψυχοθεραπεία. Ο συνδυασμός μάλιστα των δύο αυτών θεραπειών έχει συνήθως θετικά αποτελέσματα και βοηθά ένα σημαντικό ποσοστό ανθρώπων με κατάθλιψη. Πέρα όμως από τις κλασσικές θεραπείες, τα τελευταία χρόνια οι ειδικοί έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους σε κάποιες εναλλακτικές θεραπείες και τεχνικές. Στην πλειοψηφία τους αυτές οι εναλλακτικές προτάσεις έχουν να κάνουν με προϊόντα της φύσης, τεχνικές / θεραπείες από την Ανατολή και τέλος τη σχέση υγιούς σώματος, νου και πνεύματος.

1. Υπερικό το διάτρητο ή βαλσαμόχορτο
Αυτό το  θαμνώδες, πολυετές φυτό με τα κίτρινα φύλλα και τα πρασινοκίτρινα πέταλα είναι γνωστό εδώ και 2.500 χρόνια για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Το όνομα «υπερικό» πιθανώς προήλθε από τη συνήθεια των Ελλήνων να κρεμούν το φυτό πάνω από θρησκευτικές εικόνες τη μέρα του Αγίου Ιωάννη για να διώχνουν το κακό. Η σύστασή του αποτελείται από ουσίες όπως η υπερικίνη, η υπερφορίνη, τα φλαβονοειδή, οι ξανθόνες, οι ρητίνες και οι τανίνες. Στις μέρες μας, το υπερικό είναι ίσως ένα από τα πιο πολυσυζητημένα βότανα και χρησιμοποιείται ευρέως ως εναλλακτική θεραπεία της κατάθλιψης ήπιου ή μετρίου βαθμού. Σε κάποιες χώρες μάλιστα όπως η Γερμανία, συνταγογραφείται για τη θεραπεία της κατάθλιψης σε παιδιά και εφήβους. Η αποτελεσματικότητα του υπερικού έχει ελεγχθεί σε πολλές μελέτες, η πλειοψηφία  των οποίων κατέληξε σε στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι το υπερικό βοηθά στη βελτίωση της διάθεσης. Συγκεκριμένα, 29 κλινικές δοκιμές με πάνω από 5.000 συμμετέχοντες που διεξήχθησαν από το ίδρυμα Cochrane (Cochrane Collaboration) βρήκαν ότι το υπερικό είχε παρόμοια αποτελεσματικότητα με τα φαρμακευτικά αντικαταθλιπτικά και πολύ λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες. Το υπερικό είναι διαθέσιμο σε μορφή τσαγιού ή κάψουλες και μπορείτε να το βρείτε σε καταστήματα βοτάνων ή φαρμακεία. Λόγω της αλληλεπίδρασης του υπερικού με κάποια φάρμακα (μεταξύ των οποίων τα αντισυλληπτικά, τα αντιπηκτικά και άλλα αντικαταθλιπτικά) είναι απαραίτητο να συμβουλευτείτε τον ιατρό σας πριν αρχίσετε τη χρήση του.

2. Ωμέγα-3 λιπαρά οξέα
Τα ω-3 είναι πολυακόρεστα λιπαρά οξέα τα οποία ενώ είναι απαραίτητα για την υγεία, δεν μπορούν να παραχθούν από το σώμα και κατά συνέπεια πρέπει να λαμβάνονται μέσω της τροφής. Υπάρχουν τρία είδη ω-3 λιπαρών οξέων: το άλφα λινολεϊκό οξύ (ALA), το εικοσαπεντανοϊκό οξύ (ΕPA) και το δεκαεξανοϊκό οξύ (DHA). Πέρα από τα γνωστά οφέλη των ω-3 στη σωματική υγεία, υπάρχουν μελέτες που αποδεικνύουν την αποτελεσματικότητά τους για την κατάθλιψη. Συγκεκριμένα, μια δίαιτα πλούσια σε ω-3 (ειδικά σε EPA) βελτιώνει όλο το εύρος των καταθλιπτικών συμπτωμάτων, όπως η λύπη, η κούραση, το άγχος και η μειωμένη σεξουαλική διάθεση. Επίσης, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο American Journal of Psychiatry, τα ω-3 συμπληρώματα διατροφής μείωσαν τα καταθλιπτικά συμπτώματα και την επιθετική συμπεριφορά σε νεαρές γυναίκες που ήταν εξαιρετικά κακοδιάθετες και έβρισκαν τις σχέσεις τους δύσκολες και επίπονες.

3. Άσκηση
Η κατάθλιψη σχετίζεται πάντα με σκοτεινές, απαισιόδοξες σκέψεις και χαμηλή αυτοεκτίμηση. «Δεν είμαι τόσο καλός/η όσο οι άλλοι», «έχω πάντα κακοτυχία», «κανείς δεν με συμπαθεί», «πάντα τους απογοητεύω όλους» ή «δεν είμαι καλά». Στην κατάθλιψη, οι σκέψεις αυτές αποκτούν μια φύση αυτόματη και είναι μάλιστα αυτές που τη συντηρούν. Η φυσική άσκηση έχει τη δυνατότητα να βάλει ένα προσωρινό στοπ στις σκέψεις αυτές. Κατά τη διάρκεια της άσκησης, πολύ σπάνια τέτοιες σκέψεις έρχονται στην επιφάνεια. Μάλιστα μετά από 15 - 20 λεπτά χαλαρού τρεξίματος, πολλοί άνθρωποι αναφέρουν ότι αρχίζουν να έχουν θετικές σκέψεις. Ερευνητές στο Duke University σύγκριναν τα αντικαταθλιπτικά αποτελέσματα ενός γνωστού φαρμάκου και αυτά της άσκησης και συγκεκριμένα του jogging. Μετά από 4 μήνες και οι δύο θεραπείες έδειχναν να έχουν θετικά αποτελέσματα στους ασθενείς. Ένα χρόνο μετά όμως το 1/3 των ασθενών που έπαιρναν το φάρμακο είχαν υποτροπή, ενώ το 92% αυτών που συνέχισαν να ασκούνται τα πήγαιναν ακόμα καλά.
Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι η άσκηση ενεργοποιεί τις ενδορφίνες στον οργανισμό, ουσίες που συνδέονται με την αίσθηση της ευχαρίστησης. Όσο περισσότερο ο φυσικός μηχανισμός της ευχαρίστησης ενεργοποιείται με την άσκηση, τόσο πιο ευαίσθητος γίνεται. Έτσι αυξάνεται σιγά – σιγά και η ευαισθησία του ατόμου στις εμπειρίες και τις χαρές της ζωής με αποτέλεσμα να τις απολαμβάνει περισσότερο. Φυσικά, το δυσκολότερο κομμάτι είναι να αρχίσει κάποιος ένα πρόγραμμα άσκησης, ειδικά όταν έχει κατάθλιψη. Το πιο σημαντικό στοιχείο όμως δεν είναι τόσο η ένταση ή διάρκεια της άσκησης, αλλά η συχνότητα. Οι μελέτες δείχνουν ότι 20 λεπτά άσκησης τρεις φορές την εβδομάδα είναι το λιγότερο που χρειάζεται κάποιος για να διαπιστώσει αποτελέσματα στη διάθεση.

4. Ευγνωμοσύνη
Η κατάθλιψη πολύ συχνά χαρακτηρίζεται από συναίσθημα απελπισίας και την αίσθηση ότι τίποτα δεν έχει νόημα. Για αυτόν τον λόγο, το να νιώσει κάποιος ευγνωμοσύνη ενώ υποφέρει από κατάθλιψη είναι ίσως μια πρόκληση. Αξίζει τον κόπο όμως καμιά φορά να δοκιμάζει κάποιος νέες προκλήσεις, ειδικά αν μπορούν να δράσουν υποβοηθητικά. Νέες μελέτες έχουν δείξει ότι το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης συνδέεται με αυτό της ευτυχίας και ότι όσο πιο πολύ ευγνώμων κάποιος αισθάνεται, τόσο περισσότερο αυξάνονται οι πιθανότητες να είναι ευτυχισμένος. Οι άνθρωποι που νιώθουν ευγνωμοσύνη στη ζωή τους είναι επίσης πιο ευτυχισμένοι, έχουν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση, καλύτερες σχέσεις και είναι πιο προετοιμασμένοι για να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες της ζωής. Μερικές φορές, είναι στην ανθρώπινη φύση να ξεχνά αυτά που έχει και να παραπονιέται για αυτά που δεν έχει.
 Για να «μάθετε» να νιώθετε ευγνωμοσύνη, δοκιμάστε να κρατήσετε ένα ημερολόγιο ευγνωμοσύνης. Κάθε βράδυ, πριν πάτε για ύπνο, σημειώστε τρία πράγματα που πήγαν καλά ή σας έκαναν να νιώσετε θετικά κατά τη διάρκεια της μέρας σας. Καθώς περιγράφετε τι συνέβη, προσπαθήστε να γράφετε προτάσεις του τύπου «Είμαι ευγνώμων επειδή...». Για κάποιους μπορεί να είναι ένα τηλεφώνημα από έναν φίλο, για άλλους η οικογένειά τους, ένα ηλιόλουστο πρωινό ή ένας ευγενικός ξένος στο λεωφορείο. Η Melody Beattie, συγγραφέας βιβλίων αυτοβοήθειας, είχε χαρακτηριστικά γράψει: «Η ευγνωμοσύνη ξεκλειδώνει την πληρότητα της ζωής. Μετατρέπει αυτό που έχουμε σε αρκετό ή περισσότερο από αρκετό. Μετατρέπει την άρνηση σε αποδοχή, το χάος σε τάξη, τη σύγχυση σε καθαρότητα. Μπορεί να κάνει ένα απλό γεύμα να μοιάζει με γιορτινό τραπέζι και έναν ξένο με φίλο. Η ευγνωμοσύνη κάνει το παρελθόν να αποκτήσει νόημα, φέρνει γαλήνη στο σήμερα και δημιουργεί όραμα για το αύριο».

5. Τα κατοικίδια ζώα
Η ανθρώπινη φύση είναι φτιαγμένη να επιζητά την επαφή και το άγγιγμα. Η μοναξιά και η αποξένωση είναι καταστάσεις που οδηγούν πολλούς ανθρώπους στο να υποφέρουν συναισθηματικά. Όπου η ανθρώπινη επαφή δεν είναι δυνατή ή αρκετά συχνή, τα κατοικίδια ζώα μπορούν να παίξουν τον ρόλο του φίλου, της «παρέας» και να απαλύνουν τα συναισθήματα άγχους, θλίψης και μοναξιάς. Μελέτη που δημοσιεύθηκε στο American Journal of Cardiology βρήκε ότι σε ασθενείς, που έπασχαν από επικίνδυνες αρρυθμίες μετά από έμφραγμα, βελτιώνονταν οι πιθανότητες επιβίωσής τους μετά από ένα έτος εάν είχαν κάποιο κατοικίδιο. Επίσης, μια άλλη μελέτη που διεξήχθη από τη Δρ Allen στο Πανεπιστήμιο του Buffalo σε ομάδα χρηματιστών κατέληξε σε παρόμοια αποτελέσματα. Οι χρηματιστές έπασχαν από υψηλή πίεση και στρες. Ενώ έπαιρναν αντι-υπερτασικά φάρμακα που τους βοηθούσαν, δεν έπαυαν να έχουν αιφνίδια περιστατικά υπέρτασης σε περιόδους στρες. Η Δρ Allen τους χώρισε σε δύο ομάδες, στη μία εκ των οποίων έδωσε ένα κατοικίδιο (γάτα ή σκύλο). Έξι μήνες μετά, τα αποτελέσματα μιλούσαν από μόνα τους: η ομάδα που είχε τα κατοικίδια, εμφάνιζε αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του στρες και καλύτερη εργασιακή απόδοση. Επίσης, έκαναν λιγότερα λάθη υποστηρίζοντας ότι είχαν καλύτερο έλεγχο των συναισθημάτων τους και μπορούσαν να συγκεντρωθούν ευκολότερα. Μια σχέση αγάπης, λοιπόν, αποδείχθηκε ότι έχει θεραπευτική αξία.

Τι θα πρέπει να θυμάστε για την κατάθλιψη

 Η κατάθλιψη διατηρείται από μια αλυσιδωτή αντίδραση. Σαν άνθρωποι, δεν φταίμε που νιώθουμε αυτή την επαναλαμβανόμενη θλίψη.  Αρχίζουμε να νιώθουμε άσχημα και πριν το καταλάβουμε, έχουμε βυθιστεί σε ένα φαύλο κύκλο από τον οποίο είναι δύσκολο να ανασύρουμε τον εαυτό μας. Πολλές φορές, όσο πιο πολύ προσπαθούμε να διώξουμε το συναίσθημα της κατάθλιψης, τόσο πιο πολύ βυθιζόμαστε σε αυτό. Ίσως κατηγορούμε τον εαυτό μας που νιώθει έτσι και σκεφτόμαστε ότι θα έπρεπε να  αισθανόμαστε διαφορετικά. Αντιδρούμε λοιπόν στη θλίψη μας με τρόπο αυστηρό, ίσως εχθρικό. Η αντίδραση μας αυτή στο συναίσθημα της θλίψης είναι ένας από τους παράγοντες που τη διατηρούν.
 Γι αυτό το λόγο, δεν έχει νόημα να παλεύουμε με τη θλίψη σα να ήταν ο χειρότερος εχθρός μας. Η αποδοχή είναι το πρώτο βήμα προς την απελευθέρωση. Σταματήστε να σκέφτεστε «τι δεν πάει καλά με μένα;», να κατηγορείτε και να κριτικάρετε τον εαυτό σας για τα συναιθήματα του. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι απίθανο να σας βοηθήσει να βρείτε την λύση. Το πιο πιθανό είναι απλώς να αυξήσει τη θλίψη. Μιλήστε στον εαυτό σας με συμπονετικότητα,κατανόηση, αγάπη. Όπως θα μιλούσατε σε έναν αγαπημένο φίλο ή κάποιον άνθρωπο που εκτιμάτε βαθιά

Ο καθημερινός άνθρωπος ως «ψυχολόγος» της προσωπικότητάς του

Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που αντιμετωπίζουν έντονο άγχος, δυσθυμία, «κατάθλιψη» έχει την «τάση» να αποδίδει λανθασμένα τις ψυχικές αυτές καταστάσεις, σε έναν «προβληματικό εαυτό του», (μία δυστυχώς «κλασικά» λανθασμένη «αυτο-διάγνωση» που κάνει ο καθημερινός άνθρωπος), και όχι σε επιδράσεις του ξεχωριστού για τον κάθε άνθρωπο περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγαλώνει. Επιδράσεις τις οποίες δέχονται όλοι οι άνθρωποι από μικρή ηλικία, ηλικία κατά την οποία διαμορφώνεται η προσωπικότητα μας. Αυτό  δεν σημαίνει ότι το περιβάλλον μας είχε ποτέ πρόθεση να μας βλάψει. Ακόμα και η υπερπροστασία του παιδιού για παράδειγμα, από την οικογένεια, η οποία έχει αμιγώς θετικά κίνητρα, θα μπορούσε να «συνδράμει» στην «διαμόρφωση» μιας πχ αγχώδους προσωπικότητας.
 Το ερώτημα είναι αν «αναστρέφονται» οι επιδράσεις που δεχόμαστε σε μικρή ηλικία από το περιβάλλον μας, επιδράσεις που ούτε καν τις θυμόμαστε, ούτε γνωρίζουμε πως επέδρασαν στην ενήλικη συμπεριφορά μας. Η απάντηση είναι ναι.
 Ιδιαίτερα εντυπωσιακό όμως, είναι το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι  θεωρούν ότι το άγχος, η μελαγχολία, η κατάθλιψή που μπορεί να νιώθουν, «υποδεικνύει» ότι οι ίδιοι είναι «προβληματικά άτομα», καθώς είναι επιστημονικά αδύνατον να διακρίνουν αντικειμενικά, ποια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους οφείλονται σε επιδράσεις του περιβάλλοντος. Αντιθέτως, συχνά κάνουν μία λανθασμένη, υποκειμενική, «αυτό-ανάλυση-διάγνωση» του εαυτού τους, αποδίδοντας για παράδειγμα το άγχος, σαν ένα έμφυτο, «γενετικό» τους χαρακτηριστικό, το οποίο θεωρούν ότι είναι κάτι «ανίατο»
 Αυτή η θεώρηση του καθημερινού ανθρώπου για την επιστήμη της ψυχολογίας, «επιβαρύνεται» συνήθως και από μία λανθασμένη εφαρμογή της ενημέρωσης που παρέχεται από διάφορες πηγές, ως «διαγνωστικό εργαλείο». Το ιδιαίτερα λεπτό θέμα με την επιστήμη της ψυχολογίας είναι ότι συγχέεται με την «καθημερινή ψυχολογία» που χρησιμοποιεί ο κάθε άνθρωπος για να ερμηνεύσει τους άλλους και τον εαυτό του. Σε αυτή την ισοπέδωση μιας επιστήμης, συμβάλλει πιθανά και η υπεραπλούστευσή στην ενημέρωση του κόσμου μέσα από θέματα μέσα από οδηγούς «πως να αναλύετε τον εαυτό σας» κλπ.
 Υπάρχει επομένως η εσφαλμένη, πλατιά διαδεδομένη αντίληψη, ότι το άγχος, η κατάθλιψη, αποτελούν «προκαθορισμένα χαρακτηριστικά» της προσωπικότητας, τα οποία οι άνθρωποι θεωρούν ότι δεν μεταβάλλονται. Στην πραγματικότητα πολύ συχνά ισχύει το αντίθετο, μπορούν να μεταβληθούν και αυτό αποτελεί σημαντικό αντικείμενο και έργο της επιστήμης της ψυχολογίας.
 Είναι όμως κατανοητό πως έχει προκύψει η διαδεδομένη αυτή αντίληψη. Το ανθρώπινο μυαλό βιώνει τον εαυτό μας, την προσωπικότητά μας, στο τώρα, την στιγμή που μιλάμε. Ακόμη και να έχει ένας άνθρωπος τις γνώσεις ενός ειδικού, και πάλι μεγάλο μέρος του περιεχομένου της μνήμης μας, δεν είναι έτσι απλά προσβάσιμο από την συνείδησή μας. Και να ήταν, οι επιδράσεις που δέχθηκε στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, δεν θα ήταν κατανοητές από το ίδιο το άτομο.
 Ο κάθε άνθρωπος, παρ όλα αυτά, όχι μόνο λειτουργεί ως ένας καθημερινός «αναλυτής» που ερμηνεύει την συμπεριφορά του και των άλλων, αλλά επιπλέον λόγω αυτής της ικανότητας του μυαλού μας, να αναλύει, θεωρεί ότι ο ειδικός ψυχολόγος λειτουργεί κατά τον ίδιο τρόπο με αυτόν.
 Το χειρότερο, συχνό αποτέλεσμα της «αυτό-ανάλυσης» που κάνουν και θεωρούν ότι κάνουν σωστά πολλοί άνθρωποι για τον εαυτό τους, είναι ότι «καταλήγουν» σε συμπεράσματα-«διαγνώσεις» αρνητικές για τον εαυτό τους, τα οποία θεωρούν ως δεδομένα, και πιστεύουν ότι η προσωπική επαφή με ειδικό, απλά θα επιβεβαιώσει τα συμπεράσματά τους αυτά.
 Κάπως έτσι δημιουργείται ως επόμενο βήμα, ο φόβος για τον ειδικό, και η προτίμηση του ατόμου να προσπαθήσει να τον «αποφύγει», ακόμη και αν «φθείρεται» ψυχολογικά για χρόνια.
 Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι όταν μετά από κάποιο χρονικό διάστημα βρει ένας άνθρωπος το «θάρρος» να απευθυνθεί στον ειδικό, ο ειδικός βλέπει συχνά ότι το άτομο έχει «κάνει για τον εαυτό του», μία «διάγνωση» πολύ δυσμενή, σαν να έχει κάτι το ανίατο και γι αυτό τον λόγο απέφευγε για καιρό την επαφή με τον ειδικό.
 Ένα βασικό ερώτημα που τίθεται όμως, είναι το εξής, όταν η προσωπικότητά  σχετίζεται για παράδειγμα με το άγχος ή την κατάθλιψη που βιώνει ένας άνθρωπος, αρμόζει η χρήση του όρου «ψυχολογικό πρόβλημα»; Όπως έχει αναφερθεί στο άρθρο «Η βιολογική ερμηνεία της προσωπικότητας», η προσωπικότητα αποτελεί έναν «σχετικά σταθερό τρόπο «φιλτραρίσματος» και αντίδρασης απέναντι σε διάφορες καταστάσεις», η οποία διαμορφώνεται σε μικρή ηλικία, σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, κυρίως τους γονείς. Ο όρος «σχετικά σταθερό» σημαίνει ότι έχουμε μια σταθερή συμπεριφορά απέναντι στο περιβάλλον, αυτό που θεωρούν οι άλλοι άνθρωποι ως τον εαυτό μας. Σημαίνει όμως επίσης και ότι παρά το γεγονός ότι η προσωπικότητά μας διαμορφώνεται κυρίως σε μικρή ηλικία, μεταβάλλεται σε όλη μας την ζωή.
 Ένα γεγονός το οποίο σημαίνει ότι αντικείμενο της ψυχολογίας είναι και η μεταβολή των τρόπων αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον, τους οποίους «μάθαμε» να «χρησιμοποιούμε» μη συνειδητά, και οι οποίοι μπορούν να «επιβαρύνουν» την ψυχική μας διάθεση. Ένας τέτοιος τρόπος αντίδρασης, συμπεριφοράς σε καταστάσεις, μπορεί να είναι συχνά για παράδειγμα το άγχος, και όμως ακόμη και στην εποχή μας υπάρχει άγνοια και πολλοί άνθρωποι νιώθουν, πραγματικά αδίκως, καταδικασμένοι σαν να πάσχουν από κάτι «ανίατο».
 Τελικά όμως τι σημαίνει ψυχολογικά «παντοδύναμος» άνθρωπος; Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι σαφέστατα όχι! Αν στην σκέψη έρχεται ότι ψυχολογική δύναμη είναι να μην εκφράζει κάποιος τα συναισθήματά του, στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν «φόβο», ο οποίος συνήθως παρατηρείται στο ανδρικό φύλο, λόγω ανατροφής. Οι γονείς, άθελά τους, από μικρή ηλικία, συχνά ενισχύουν το στερεότυπο ότι τα κορίτσια είναι καλό να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, ενώ τα αγόρια να τα κρατούν στον εαυτό τους. Αυτό επιδρά αρνητικά στην εκμάθηση από τον εγκέφαλό μας να περιγράφει λεκτικά τα συναισθήματά του. Ικανότητα όμως η οποία είναι εκπαιδεύσιμη και μπορεί να αποκτηθεί ακόμη και σε μεγάλη ηλικία. Αρκεί να νικηθεί ο φόβος, ότι έτσι γινόμαστε «ευάλωτοι».  Είναι χαρακτηριστικό ότι στατιστικά, οι γυναίκες «δέχονται» ότι ένας ψυχολόγος μπορεί να τους δώσει περισσότερες γνώσεις για τον εαυτό τους, θεωρώντας το αυτό θετικό, ενώ πολλοί άντρες το αρνούνται ή ουσιαστικά «το φοβούνται», καθώς το νιώθουν ως απειλή για την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους.
 Είναι επίσης χαρακτηριστικό, ότι πολλοί άνθρωποι επισκέπτονται τον ειδικό μετά ακόμη και από χρόνια ταλαιπωρίας τους, ακόμη και για θέματα όπως η σωματοποίηση του άγχους, τα οποία αντιμετωπίζονται σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το γεγονός αυτό δείχνει βεβαίως έναν μεγάλο φόβο, για ένα «στίγμα», ένα στερεότυπο που υπάρχει στην κοινωνία. Δηλαδή ότι «αποκτούμε ένα ψυχολογικό θέμα από την στιγμή που θα δούμε ειδικό». Αν το παλέψουμε και δεν δούμε ειδικό, το «θέμα» που αντιμετωπίζουμε, δεν υπάρχει, του «κρυβόμαστε» και έτσι νιώθουμε «δυνατοί» όπως θεωρεί τον δυνατό η κοινωνία, παρ ότι δεν υπάρχει αυτός ο «τέλειος» άνθρωπος.
 Το σημαντικότερο όμως όλων είναι η στερεοτυπική εικόνα ότι τα «ψυχολογικά θέματα» δεν αντιμετωπίζονται, ότι είναι ανίατα. Η ταύτιση δηλαδή από άγνοια του άγχους, της κατάθλιψης με την «βαριά ψυχοπαθολογία». Επόμενο είναι ότι όσο υπάρχει μία τέτοια εικόνα, πολλοί άνθρωποι θα συνεχίζουν να χρησιμοποιούν ακόμη και αυτο-καταστροφικές μεθόδους (πχ αλκοόλ) προκειμένου να αντιμετωπίσουν «από μόνοι» τους θέματα όπως πχ το άγχος.
 Είναι εξαιρετικά τραγική η φράση η οποία χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη, ακόμη και μεταξύ ζευγαριών, και η οποία χρησιμοποιείται ως «προσβολή», η φράση «χρειάζεσαι ψυχολόγο». Χρησιμοποιείται με την έννοια ότι «δεν είσαι καλά, και δεν θα γίνεις ποτέ καλά». Δυστυχώς οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν αυτοί την φράση, συχνά φοβούνται περισσότερο τον ειδικό και το τι θα τους πει. Μπορούμε να πούμε ότι οι άνθρωποι που μίλησαν με ειδικό, έμαθαν να απαντούν σε αυτή την φράση,  ή έστω  να γνωρίζουν χωρίς να το λένε, ότι η γνώση της προσωπικότητάς μας μέσα από την δική μας υποκειμενική ερμηνεία δεν είναι πλήρης και αντικειμενική. Κατανόησαν ότι όπως δεν θα προσβάλλονταν από την φράση «χρειάζεσαι οδοντίατρο», το ίδιο ισχύει για την επιστήμη της ψυχολογίας. Κατανόησαν επίσης ότι το να προσπαθούν μέσα από την ενημέρωση και μόνο, να «ελέγξουν» το άγχος τους για παράδειγμα, είναι σαν να διαβάζουν άρθρα καρδιολογίας, και μετά να προσπαθούν να κάνουν οι ίδιοι ερμηνεία των κτύπων της καρδιάς τους.
 Η γνωστή φράση του Σωκράτη γηράσκων αεί διδασκόμενος είναι ίσως η καλύτερη κατακλείδα, τονίζοντας ότι η πολυπλοκότητα του ανθρώπινου μυαλού είναι κάτι το οποίο μαθαίνουμε σε όλη μας την ζωή, και η απόκτηση γνώσης ποτέ δεν πρέπει να στιγματίζεται ως πρόβλημα. Αντιθέτως, απαιτείται δύναμη από τους ανθρώπους προκειμένου να παραδεχτούν ότι δεν γνωρίζουν τα πάντα, ακόμη και για τον εαυτό τους, και να θελήσουν να μάθουν. Όσο όμως η γνώση για το αντικείμενο της ψυχολογίας είναι ελλιπής, η επιστήμη αυτή θα συνοδεύεται από τον φόβο που δημιουργεί η άγνοια.

Το τέλος μιας «εθνικής κατάθλιψης»

 Πολλές φορές ο σχηματισμός εικόνων στην φαντασία μας, μπορεί να κάνει πολύ πιο κατανοητό το νόημα των λέξεων. Είναι επομένως σημαντικό να αναφέρουμε  ένα ιστορικό πείραμα της ψυχολογίας, το οποίο μπορεί να «γενικευτεί» σχετικλα με το πώς αντιδρούν  οι άνθρωποι απέναντι σε εξωτερικά γεγονότα - ερεθίσματα. Ένα πείραμα «σκληρό», για όλους τους φιλόζωους,  καθώς έγινε πάνω σε ζώα, συγκεκριμένα σε σκύλους, ενδεικτικό όμως αυτών  που δυστυχώς βιώνουν πολλοί άνθρωποι.
 Το πείραμα αυτό αναφέρεται στην κατάθλιψη, η οποία μπορεί να προκληθεί στον άνθρωπο, από ερεθίσματα-πληροφορίες που αυτός λαμβάνει από το περιβάλλον. Τα ερεθίσματα αυτά ισοδυναμούν στο ανθρώπινο μυαλό, όσον αφορά την αντίδραση που προκαλούν, με την επίδραση των ηλεκτροσόκ  που δέχθηκαν τα ζώα στο συγκεκριμένο πείραμα.  Την κατάθλιψη αυτή την ονομάζουμε «εξωγενή», καθώς δεν «προέρχεται» από κάποια γενετική προδιάθεση του ανθρώπου. Προκύπτει συχνά από την παραμονή σε κατάσταση διαρκούς άγχους, όπως αυτό της επιβίωσης. Το πείραμα αυτό δείχνει ότι αν «ελέγχουμε» το περιβάλλον και επομένως, το τι αντιλαμβάνεται ένα ον για το περιβάλλον του, μπορεί να προκληθεί «τεχνητά» κατάθλιψη, με τα συμπτώματα που την συνοδεύουν, όπως απάθεια, παθητικότητα, απόσυρση από το ενδιαφέρον για την ζωή κλπ.
 Στο παρακάτω πείραμα, τα ηλεκτροσόκ που δέχθηκαν τα ζώα, και το γεγονός ότι ήταν επώδυνα και «απρόσμενα» στο πότε θα ξανασυμβούν, δημιούργησαν στα δύστυχα ζώα, μία παρατεταμένη κατάσταση άγχους και υπερδιέγερσης του οργανισμού, ως άμυνα αντίδρασης. Η αναλογία με το άγχος ενός ανθρώπου για το αν, το πώς και το πού θα βρει τα χρήματα για να επιβιώσει, είναι εμφανής.
 Αυτό το παρατεταμένο άγχος οδηγεί σε κατάθλιψη, καθώς το μυαλό και ο οργανισμός «κουράζονται» τελικά από την συνεχή υπερδιέγερση (απλουστευμένα υπερένταση) στην οποία βρίσκονται, όταν το μυαλό οποιουδήποτε όντος, δεν μπορεί να βρει έξοδο διαφυγής από την επώδυνη κατάσταση (τα ζώα ήταν παγιδευμένα σε κλουβιά). Το ερώτημα που θα απαντηθεί μετά από την αναφορά του πειράματος, είναι αν το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να «πειστεί» ότι βρίσκεται σε ένα «νοητό κλουβί» από το οποίο δεν υπάρχει διαφυγή. Και αν μπορεί να «εμποδιστεί» από το να αντιληφθεί την διαφυγή από το «νοητό κλουβί».
 Συγκεκριμένα σκύλοι τοποθετήθηκαν σε χωριστούς θαλάμους, στο δάπεδο των οποίων διοχετευόταν ηλεκτρικό ρεύμα, ανά κάποιο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα τα ζώα να δέχονται περιστασιακά μικρά ηλεκτροσόκ σε στιγμή που βεβαίως δεν μπορούσαν να προβλέψουν. Στην αρχή του πειράματος τα ζώα προσπαθούσαν να αντιδράσουν, καθώς η αναμονή του επόμενου ηλεκτροσόκ δημιουργούσε άγχος και κατέβαλαν προσπάθεια να το αποφύγουν. Μετά τα πρώτα ηλεκτροσόκ, τα ζώα συνειδητοποιούσαν πως ότι και αν έκαναν δεν μπορούσαν να αποφύγουν τα ηλεκτροσόκ με αποτέλεσμα το «πέρασμα» σε μια παθητική κατάσταση απόσυρσης. Συγκεκριμένα, ήταν πια ξαπλωμένα στο δάπεδο του θαλάμου και δεν κατέβαλαν καμία προσπάθεια να αποφύγουν το ηλεκτροσόκ. Παρ’ ότι «σκληρό» και ως ζωόφιλοι θα χαρακτηρίζαμε άκαρδο το πείραμα αυτό, δείχνει με απτό τρόπο πως το παρατεταμένο άγχος οδηγεί βαθμιαία σε δυσθυμία ή και κατάθλιψη όταν νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, νιώθουμε ότι είμαστε δηλαδή σε ένα «νοητό κλουβί».
 Είναι γεγονός ότι το άγχος και το «συστατικό» του, ο φόβος,  μπορεί να είναι πολύ πιο ισχυρό από την άμεση βία. Η άμεση βία, όπως βιώθηκε σε στρατιωτικές δικτατορίες, έχει αποδειχθεί ότι έχει το μειονέκτημα ότι η καταπίεση είναι «εμφανής», ο «εχθρός» επίσης, και η διαφυγή από το νοητό κλουβί, είναι ορατή. Επομένως το ανθρώπινο μυαλό πολύ πιο εύκολα θα ανακαλύψει την «έξοδο» και θα αντιδράσει απέναντι σε αυτήν, καθώς μπορεί έτσι  πιο εύκολα, να μετατρέψει το άγχος σε θυμό, μια υγιής αντίδραση, «αντίδοτο» στην κατάθλιψη.
 Το άγχος σε μεγάλο βαθμό, εγκεφαλικά, μειώνει την ικανότητα λειτουργίας της λογικής μας σκέψης. Για τον λόγο αυτό λέμε ότι στις πανελλήνιες εξετάσεις πχ, το υπέρμετρο άγχος μπορεί να εμποδίσει ακόμη και την μνήμη ενός μαθητή να ανακαλέσει πληροφορίες πάνω σε μαθήματα που γνωρίζει. Εμποδίζει και την λογική σκέψη να βρει την αιτία του άγχους επίσης.
 Αυτό σημαίνει ότι αν δημιουργήσουμε φόβο, λόγω άγνοιας και μη πληροφόρησης του ανθρώπου γύρω από ένα γεγονός, για παράδειγμα ότι η ζωή του θα πάει χειρότερα αν συμβεί κάποιο γεγονός,  ο άνθρωπος, ή και μια ολόκληρη κοινωνία, μπορεί να νιώσει ότι βρίσκεται σε ένα «νοητό κλουβί», απ όπου δεν υπάρχει διέξοδος, οδηγούμενη σε μία απάθεια και παθητικότητα, τόσο ισχυρών που μπορούν να φτάνουν την βαρύτητα της κατάθλιψης. Τότε ακόμη και μία ομάδα, ή μία κοινωνία γίνεται πια ευάλωτη στο να «ακολουθήσει» την «λύση» που της «υποδεικνύουν.
 Μπορούμε για να τονίσουμε την επιβάρυνση του άγχους της οικονομικής κρίσης, να το συγκρίνουμε με το άγχος της επιβίωσης που πέρασε η χώρα μας κατά την κατοχή. Το άγχος σήμερα είναι πολύ πιο μεγάλο, καθώς ο εχθρός, ο κατακτητής ήταν «ορατός».
 Σημαντική αντίδραση λοιπόν του σημερινού Έλληνα, ενάντια στο άγχος της επιβίωσης είναι η όσο το δυνατόν αντικειμενική ενημέρωσή του, προκειμένου να «επαναλειτουργήσει» η λογική σκέψη, η οποία είχε παραλύσει από το άγχος και τον φόβο. Ένα κριτήριο για να φιλτράρουμε την ενημέρωση, είναι αν νιώθουμε ότι μας δημιουργεί το συναίσθημα του φόβου, πχ ότι ο άνθρωπος είναι απλά έρμαιο εξωτερικών παραγόντων. Η ενημέρωση αυτή είναι καλό να αποφεύγεται και να αμφισβητείται ως αντικειμενική. Η άγνοια είναι πάντοτε η μητέρα του φόβου. Ο φόβος μπορεί να κάνει το ανθρώπινο μυαλό να «πιστέψει» ότι είναι παγιδευμένο σε μία νοητή φυλακή, ανίκανο να αντιδράσει.  Η κατάσταση αυτή, μπορεί να επηρεάσει και την σωματική υγεία του ατόμου, λόγω της μείωσης της άμυνας του οργανισμού που επιφέρει το παρατεταμένος άγχος και η κατάθλιψη.

Tα δέκα επαγγέλματα που οδηγούν στην κατάθλιψη!

Δείτε τα και αν μπορείτε αποφύγετέ τα

 Πολλές έρευνες  υποστηρίζουν πως η μεγαλύτερη επαγγελματική  επιτυχία έρχεται, όταν κανείς καταφέρει  να ακολουθήσει ένα επάγγελμα, το οποίο το αντιμετωπίζει ως χόμπι  και παρά τις πολλές ώρες εργασίας καταφέρνει να αισθάνεται γεμάτος και  χαρούμενος, χωρίς καμία αίσθηση  στρες ή μονοτονίας.
 Σύμφωνα με τον καθηγητή Deborah Legge και σύμβουλο ψυχικής υγείας στο Πανεπιστήμιο του Buffalo: «Υπάρχουν ορισμένες πτυχές της κάθε εργασίας που μπορούν να συμβάλλουν στη εμφάνιση κατάθλιψης ή και να την επιδεινώσουν»
Ποιες καριέρες, όμως, είναι εκείνες που  φλερτάρουν με τις πρώτες θέσεις στη λίστα των  πιο καταθλιπτικών επαγγελμάτων;
 
1. Νοσοκόμοι ηλικιωμένων και παιδοκόμοι
 
 Τα άτομα που  εργάζονται στον τομέα προσωπικής φροντίδας  ηλικιωμένων και παιδιών βρίσκονται στην κορυφή της λίστας των ανθρώπων που πάσχουν από κατάθλιψη  με ποσοστό 11 τοις εκατό για το 2010.
 Μια απλή και καθημερινή τους ημέρα  περιλαμβάνει την αποκλειστική φροντίδα άλλων, όπως το να τους ταΐσουν ή  να τους κάνουν μπάνιο, ενώ συνήθως  τα άτομα τα οποία προσέχουν είναι  ανίκανα στο να εκφράσουν την  ευγνωμοσύνη ή την εκτίμησή τους, καθώς είτε είναι πολύ άρρωστοι και  ηλικιωμένοι άνθρωποι είτε πολύ μικροί σε ηλικία ή απλώς δε χαρακτηρίζονται  από  τη συνήθεια να αναγνωρίζουν την προσφορά κάποιου. Αυτά υποστηρίζει ο Christopher Willard, κλινικός ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο Tufts University and συγγραφέας του βιβλίου Child’s Mind, ο οποίος και προσθέτει: 
 «Είναι πραγματικά πολύ αγχώδες επάγγελμα το να έρχεσαι  σε επαφή με ανθρώπους άρρωστους και να μην παίρνεις πίσω αρκετή θετική συναισθηματική ενίσχυση». 
 
2. Σερβιτόροι  εστιατορίων
 
 Στη δεύτερη θέση με μικρή διαφορά από την πρώτη  συναντάμε τους ανθρώπους, οι οποίοι εργάζονται στα αγαπημένα μας  εστιατόρια και μας σερβίρουν  τις λαχταριστές παραγγελίες μας. Οι σερβιτόροι είναι εκείνοι, οι οποίοι συνήθως έχουν χαμηλές χρηματικές απολαβές, αν και η εργασία τους είναι εξαντλητική, και ένα σωρό ανθρώπους πάνω από το κεφάλι τους να τους υπαγορεύουν τι πρέπει να κάνουν σε καθημερινή βάση. 
 Για να μιλήσουμε με ποσοστά, το 10 τοις εκατό των σερβιτόρων εν γένει δηλώνουν πως τουλάχιστον  μια φορά μέσα στο προηγούμενο  έτος πέρασε βαριάς μορφής κατάθλιψη, ενώ αν το αναγάγουμε σε φυλετικό επίπεδο, το 15 τοις εκατό των γυναικών που  εργάζονται στο σέρβις ενός εστιατορίου  αναφέρουν πως έζησαν πάνω από  ένα καταθλιπτικό επεισόδιο για  το 2010. 
 «Αυτή η δουλειά  είναι πραγματικά πολύ άχαρη. Οι πελάτες συνήθως είναι πολύ αγενείς και απαιτείται έντονη σωματική δραστηριότητα. Όταν οι άνθρωποι σου ασκούν τόση έντονη ψυχολογική πίεση με τη συμπεριφορά τους και έχεις διανύσει χιλιόμετρα μέσα στο μαγαζί, τότε σου είναι πολύ δύσκολο να είσαι γεμάτος ενέργεια και να έχεις κίνητρο. Και αυτή η δουλειά απαιτεί να φαίνεσαι και να είσαι ευδιάθετος ».

3. Κοινωνικοί λειτουργοί
 
 Δεν προκαλεί και μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι οι κοινωνικοί λειτουργοί βρίσκονται πολύ κοντά στην κορυφή του παρόντος καταλόγου, αφού καθημερινά έχουν να κάνουν με παθογενή περιστατικά. Το να συναναστρέφεσαι  με κακοποιημένα παιδιά, οικογένειες  διαλυμένες και ανθρώπους που  εν γένει βρίσκονται σε κατάσταση  διανοητικής κρίσης, σε συνδυασμό  με τη γραφειοκρατία και τα κωλύματα που αυτή δημιουργεί, σίγουρα έχει να κάνει σχέση με μια απαιτητική και γεμάτη άγχος δουλειά, η οποία  ως λειτούργημα δεν έχει ωράριο, και  η οποία επιβαρύνει κατά πολύ την  ψυχική υγεία.

4. Όσοι  εργάζονται στον τομέα  της υγείας
 
 Η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει γιατρούς, νοσοκόμους, θεραπευτές και  άλλους επαγγελματίες, οι οποίοι καθημερινά δίνουν σχεδόν τα πάντα στους άλλους με αποτέλεσμα τα ψυχικά αποθέματα  που μένουν για τους ίδιους να υστερούν και να μη μπορούν να καλύψουν τις  συναισθηματικές τους ανάγκες. Ακόμη, όσοι απορροφούνται επαγγελματικά  σε τομείς της υγείας έχουν ένα  ακανόνιστο και ασταθές ωράριο σχεδόν διαφορετικό κάθε ημέρα και σε συνδυασμό με μεγάλο φόρτε εργασίας, γεγονός που προκαλεί έντονο στρες. Επίσης, το να κρέμεται στην κυριολεξία η ζωή του άλλου από τα χέρια σου σίγουρα δίνει ένα έξτρα  μπόνους στις πιθανότητες εμφάνισης  άγχους και κατάθλιψης, και πόσο μάλλον όταν συναντάς περιστατικά που  πραγματικά σοκάρουν και μόνο από την όψη.

5. Καλλιτέχνες
 
 Επαγγέλματα που έχουν  να κάνουν σχέση με την ανάδειξη της καλλιτεχνικής φύσης, όπως ζωγράφοι, συγγραφείς, ηθοποιοί, συνδυάζονται με αβέβαιο ωράριο και πολλή απομόνωση.
 Οι καλλιτέχνες  συνήθως εμφανίζουν μεγάλα ποσοστά  κυκλοθυμίας μέσα στην ημέρα, ενώ  το 9 τοις εκατό αυτών εμφάνισε κατάθλιψη  τουλάχιστον μια φορά για το 2010.
 «Η κατάθλιψη δεν  είναι ασυνήθιστη για τους καλλιτέχνες. Η είσοδός τους μάλιστα στο  lifestyle ενισχύει σημαντικά την τάση τους για απομόνωση και συνεπακόλουθα αυξάνει τις πιθανότητες να πάθουν κατάθλιψη», υπογραμμίζει ο Legge.
 
6.Δάσκαλοι - Καθηγητές
 
 Οι απαιτήσεις για το επάγγελμα του δασκάλου ή του καθηγητή διαρκώς μεγαλώνουν. Δεν είναι μια δουλειά που χτυπά  το κουδούνι και σημάνει η λήξη της, καθώς συνεχίζεται και μετά το σχολείο και μάλιστα για ώρες στο σπίτι. Και οι εκπαιδευτικοί, λοιπόν, βρίσκονται μέσα στη λίστα του «δεκάλογου» της κατάθλιψης, αφού η πίεση και το άγχος δε λείπουν καθόλου από τη ζωή τους.
 Σύμφωνα με τον Willard: «Στο επάγγελμα αυτό συναντάμε πολλές πιέσεις και μάλιστα από διαφορετικά ακροατήρια, όπως είναι τα παιδιά και οι γονείς τους. Υπάρχουν βασικά πρότυπα, εντούτοις οι απαιτήσεις είναι πολλές και ποικίλες. Αυτό δυσκολεύει αρκετά τους εκπαιδευτές να εκφραστούν ελεύθερα και πολλές φορές ξεχνούν το λόγο για τον οποίο μπήκαν σε αυτό το επάγγελμα».   
 
7. Διοικητικό προσωπικό τεχνικής υποστήριξης

Οι άνθρωποι που  εργάζονται σε αυτόν τον τομέα  μπορεί να βρίσκονται πάντα στην πρώτη  γραμμή των εξελίξεων, εντούτοις  παίρνουν εντολές από κάθε κατεύθυνση.
 Σύμφωνα με τον Legge, εργάζονται με ασταθές πρόγραμμα και ακανόνιστο ωράριο, ενώ η συνολική προσφορά τους σε μια επιχείρηση –τι και αν δουλεύουν προς τη διευκόλυνση της ζωής όλων των άλλων-, συνήθως δεν εκτιμάται, γεγονός που ευθύνεται σημαντικά για την εμφάνιση κατάθλιψης.

8. Μηχανικοί συντήρησης  και αποκατάστασης βλαβών
 
 Στα αλήθεια, πως θα σας φαινόταν εάν κανείς σας φώναζε για δουλειά μόνο όταν κάτι έχει πάει στραβά; Αυτό από μόνο του αρκεί για να καταλάβει κανείς τι αντιμετωπίζουν κάθε ημέρα όσοι ασχολούνται με τυχόν βλάβες σε σπίτι ή επιχείρηση, όπως οι ηλεκτρολόγοι και οι υδραυλικοί, και γιατί τους συναντάμε στο παρόν «top ten».
 Είναι μια δουλειά, όπου κανείς χρειάζεται να δουλεύει παραπάνω ώρες, αν και το πρόγραμμά του  είναι ήδη βεβαρημένο, ενώ δε λείπουν τα «επείγοντα» περιστατικά κι οι νυχτερινές βάρδιες. Επιπροσθέτως, τα χρήματα που λαμβάνουν είναι πολύ λίγα εν συγκρίσει με τη δύσκολη και κουραστική δουλειά που έχουν να κάνουν, η οποία κατά κύριο λόγο σχετίζεται με το να καθαρίσουν τις βρομιές του άλλου.
 
9. Οικονομικοί σύμβουλοι και λογιστές
 
 Αυτό και αν σου προκαλεί στρες! Οι περισσότεροι άνθρωποι δε μπορούν να διαχειριστούν τα οικονομικά τους, οπότε φαντάζεστε να είχατε εσείς την ευθύνη για χιλιάδες ή και εκατομμύρια ευρώ τα οποία ανήκουν  σε άλλους;
 «Απαιτείται τόση μεγάλη υπευθυνότητα στην οικονομική διαχείριση των άλλων, ενώ παράλληλα υπάρχει  μεγάλη αβεβαιότητα ως προς την αγορά. Βρίσκεσαι μπλεγμένος σε ενοχικό βαθμό, όταν οι πελάτες σου χάνουν χρήματα, οι οποίοι το πιθανότερο είναι ότι ξεσπούν επάνω σου και σε κατηγορούν για όλα».
 
10. Πωλητές
 
Και φτάσαμε στο  νούμερο δέκα, όπου απαντάμε τους ανθρώπους  που βρίσκονται στις πωλήσεις. Υπάρχουν αναρίθμητοι λόγοι που αιτιολογούν  την τάση για κατάθλιψη όσων ανθρώπων εργάζονται ως πωλητές, όπως το γεγονός  ότι δουλεύουν με το «κομμάτι»  και έτσι ποτέ δεν είναι σίγουροι για το πότε και το πόσο θα πληρωθούν. Επίσης, ταξιδεύουν πολύ και αυτό σημαίνει ότι ξοδεύουν πολύ χρόνο μακριά από  το σπίτι, την οικογένεια και τους φίλους τους, χάνοντας σημαντικές στιγμές  από τις ζωές των αγαπημένων τους ανθρώπων. Ακόμη, εάν δουλεύουν ως ανεξάρτητοι, τα οφέλη τους είναι  συνήθως πολύ περιορισμένα.
 «Αυτή η αβεβαιότητα  του εισοδήματος, η τεράστια πίεση  για τα αποτελέσματα των πωλήσεων και οι πολλές ώρες εργασίας δημιουργούν  τις κατάλληλες προϋποθέσεις να εμφανίσει  κανείς υψηλά επίπεδα στρες και  να υποφέρει από διάφορα καταθλιπτικά επεισόδια».
 Τα παραπάνω, συνεπώς, είναι τα δέκα επαγγέλματα με το μεγαλύτερο δείκτη επικινδυνότητας  ως προς την εμφάνιση κατάθλιψης για  το 2010.
 Εάν το επάγγελμά σας  αντιστοιχεί σε ένα από τα προαναφερθέντα, φροντίστε να μειώσετε τα επίπεδα  στρες στη ζωή σας και βρείτε έναν τρόπο να εκτονώνεστε στον ελεύθερό σας χρόνο. Εάν θέλετε τώρα να ακολουθήσετε ένα από αυτά τα επαγγέλματα, καλό θα ήταν να σκεφτείτε όλες τις εναλλακτικές!

Υ.Γ. Οι δημοσιογράφοι  πώς και δεν είναι στην έρευνα; Μάλλον είναι εκτός συναγωνισμού το στρες στο επάγγελμά μας!!!
« Τελευταία τροποποίηση: Δευτέρα, 01 / 10 / 2012, 15:02 από MTS »

Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #1 στις: Δευτέρα, 23 / 05 / 2011, 12:07 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Αλλεργική ρινίτιδα την Άνοιξη



Ημερομηνία δημοσίευσης: 16/05/2011

Η ανθοφορία των φυτών είναι η συνηθισμένη αιτία της κλασσικής αλλεργικής ρινίτιδας της Άνοιξης. Η υπερβολική ανοσολογική απάντηση του οργανισμού στα κυκλοφορούμενα αλλεργιογόνα, οδηγεί σε ανάπτυξη οιδήματος στην περιοχή της μύτης και σε συμπτώματα όπως μπούκωμα, κνησμό, φτάρνισμα, δυσχέρεια αναπνοής, βήχα, σε ευαίσθητα άτομα.

Η κατάσταση συχνά επιδεινώνεται από τις ανοιξιάτικες ιώσεις, την κατάχρηση αποσυμφορητικών που είναι αρκετά διαδεδομένη στον ελληνικό πληθυσμό, τα κακώς συντηρημένα κλιματιστικά, τις αλλαγές στις συνθήκες υγρασίας θερμοκρασίας του περιβάλλοντος.   

Μέτρα πρόληψης:

• Συνιστάται αποφυγή καπνού και έκθεσης στη γύρη.

• Τα παράθυρα στο αυτοκίνητο και στο σπίτι πρέπει να διατηρούνται κλειστά.

• Τα διπλά τζάμια συχνά βοηθούν.

• Τα κλιματιστικά πρέπει να συντηρούνται επαρκώς. Ειδικά κλιματιστικά συστήματα για αλλεργικούς διασφαλίζουν επαρκή αερισμό του χώρου κατακρατώντας την γύρη.

• Η γούνα των κατοικίδιων ζώων όταν εκτίθενται στο εξωτερικό περιβάλλον πρέπει να πλένεται και να καθαρίζεται.

• Αρκετές περιπτώσεις χρειάζονται ιατρική προφυλακτική αγωγή πριν την έναρξη της ανθοφορίας από τον Φεβρουάριο. Ειδικά «εμβόλια» απευαισθητοποίησης (ανοσοθεραπεία) εφαρμόζονται σε ορισμένες περιπτώσεις.

« Τελευταία τροποποίηση: Δευτέρα, 25 / 06 / 2012, 11:22 από MTS »

Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #2 στις: Πέμπτη, 02 / 06 / 2011, 13:28 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Aιμαγγειώματα
Γνωστά ως "τα σημάδια της φύσης" ή "τα κόκκινα σημάδια της μοναξιάς".



Ημερομηνία δημοσίευσης: 16/05/2011
Ονομασίες καθόλου τυχαίες καθώς τα αιμαγγειώματα κάνουν την εμφάνισή τους στα πρώτα χρόνια ζωής του ανθρώπου ενώ δεν είναι λίγες και οι περιπτώσεις που το βρέφος γεννιέται με αυτά.
Αυτά τα κόκκινα σημάδια "τραυματίζουν" ψυχολογικά το άτομο και οδηγούν στην κοινωνική του περιθωριοποίηση.
Τα αιμαγγειώματα είναι καλοήθεις αγγειακοί όγκοι ή δυσπλασίες και η θεραπεία τους είναι όχι μόνο ιατρικώς επιβεβλημένη, αλλά και κοινωνικώς αναγκαία.
Τα άτομα που είχαν την ατυχία να γεννηθούν με ένα αιμαγγείωμα, οποιασδήποτε μορφής, σε ορατό σημείο, όπως στο πρόσωπο ή στο λαιμό, έζησαν ή ζουν σ' ένα κοινωνικό δράμα, αν δεν το έχουν αντιμετωπίσει με τους τρόπους που ενδείκνυνται στη σύγχρονη ιατρική.
Πρόκειται για τις γνωστές σε όλους μας μεγάλες ή μικρές κόκκινες βλάβες του δέρματος, που παρατηρούνται κατά τη γέννηση ή λίγο αργότερα. Τα αγγεία στη συγκεκριμένη περιοχή είναι περισσότερα και πολύ ευρύτερα από το κανονικό, έτσι το δέρμα που τα περιβάλλει, ενώ είναι φυσιολογικό, αποκτά αυτό το ροζ ή κόκκινο χρώμα.

Τα δερματικά αιμαγγειώματα χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες:

Η πρώτη κατηγορία αφορά εκείνα τα οποία είναι επίπεδα και ομαλά.
Η επιστημονική ονομασία τους είναι Τριχοειδικές Δυσπλασίες (Capillary Malformation) και διεθνώς αποκαλούνται  Port Wine Stains (PWS)
Τα "αιμαγγειώματα" αυτά είναι πάντοτε παρόντα κατά την γέννηση, δεν υποχωρούν από μόνα τους με την πάροδο του χρόνου, έτσι κάθε αναμονή είναι μάταιη.
Αντίθετα, στην πλειονότητά τους, θα αποκτήσουν σκουρότερο χρώμα, και πιθανόν κάποια επιφανειακά ογκίδια μετά την ηλικία των 25-30 ετών, και σε ορισμένες περιπτώσεις όσο παραμένουν αθεράπευτα, δημιουργούν υπερτροφία-διόγκωση στην πάσχουσα περιοχή όπως είναι το κάτω χείλος του στόματος, τα χέρια ή τα πόδια.
Γι' αυτό είναι προτιμότερη η έγκαιρη αντιμετώπισή τους, αφού η θεραπεία είναι συντομότερη και επιτυχέστερη, αλλά και προλαμβάνεται η έντονη ψυχολογική επιβάρυνση του παιδιού κατά τη σχολική ηλικία.
Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει τα Αληθή Τριχοειδικά Αιμαγγειώματα ή όπως αποκαλούνται "φραουλοειδή" αιμαγγειώματα.
Τα αιμαγγειώματα αυτά, είναι καλοήθεις όγκοι των αγγειακών στοιχείων του δέρματος. Και αυτά αποτελούνται από διευρυμένα και αυξημένα οε αριθμό αγγεία.
Η θεραπευτική αντιμετώπιση των αιμαγγειωμάτων θα πρέπει να γίνεται κατά τους πρώτους δώδεκα μήνες της ζωής, περίοδος κατά την οποία συνήθως διογκώνονται έντονα.
Τα «φραουλοειδή» αιμαγγειώματα επιβάλλεται να αντιμετωπίζονται άμεσα, ιδιαίτερα όταν παρεμποδίζονται φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού όπως η όραση και η αναπνοή ή όταν δημιουργούνται επιπλοκές όπως έλκωση, επιμόλυνση, αιμορραγία.
Η αντιμετώπιση των αιμαγγειωμάτων μπορεί να γίνει και κατά την ενήλικη ζωή, με επίσης καλά αποτελέσματα, χρειάζονται όμως περισσότερες θεραπευτικές συνεδρίες.
Τα αιμαγγειώματα, όμως, ευθύνονται και γι' άλλα προβλήματα, κυρίως ψυχολογικά, λόγω της αντιαισθητικής εικόνας που παρουσιάζουν.
Δεν θα ήταν υπερβολικό εάν λέγαμε ότι τα άτομα που είχαν την ατυχία να γεννηθούν με ένα αιμαγγείωμα οποιασδήποτε μορφής οε ορατό σημείο (στο πρόσωπο, στο λαιμό ή στο χέρι- -πόδι) έζησαν έναν διαφορετικό ρατσισμό, άγνωστο στον υπόλοιπο κόσμο.
Οι άνθρωποι αυτοί ένιωσαν πολλές φορές απομονωμένοι - περιθωριοποιημένοι και διαφορετικοί από τους άλλους, εξαιτίας ενός αιμαγγειώματος.
Η ψυχολογική αυτή επιβάρυνση έχει επιπτώσεις τόοο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική ζωή αυτών των ανθρώπων.
Αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι στη Μ. Βρετανία και στις ΗΠΑ είχαν συσταθεί ειδικές οργανώσεις για την ψυχολογική στήριξη των πασχόντων από αιμαγγειώματα. Για τους λόγους αυτούς, η θεραπεία των δερματικών αυτών βλαβών είναι όχι μόνο ιατρικώς επιβεβλημένη, αλλά και κοινωνικώς αναγκαία.
Υπάρχει η δυνατότητα «εξάλειψης» των αιμαγγειωμάτων;
Η αλήθεια είναι ότι πέρασαν πολλά χρόνια έως ότου ανακαλυφθεί η μέθοδος των Παλμικών Lasers Χρωστικής. Μέθοδος η οποία έδωσε αισιοδοξία, ανακούφιση και ελπίδα σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο.
Ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και την Δυτική Ευρώπη, αλλά εδώ και 15 χρόνια, η μέθοδος εφαρμόζεται πλέον και στη χώρα μας, με αφετηρία το Τμήμα LASER Δερματολογίας και Μεταμόσχευσης Μαλλιών του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.
Τι κατορθώνει το Παλμικό Laser Χρωστικής σε αντίθεση με τα παλαιού τύπου Lasers;
Η αποτελεσματικότητα και ασφάλεια της μεθόδου οφείλεται στο ότι διενεργείται επιλεκτική εξάλειψη των διευρυμένων αγγείων, ενώ παραμένει άθικτο το φυσιολογικό δέρμα (Επιλεκτική Φωτοθερμόλυση).
Με τη μέθοδο αυτή, μπορούμε να αρχίσουμε την θεραπεία πολύ νωρίς, ακόμη και σε νεογνά μόλις δύο εβδομάδων, ενώ ελαχιστοποιείται η πιθανότητα εμφάνισης ουλών.
Παρόμοια δράση δεν είναι εφικτή με την χρήση άλλων συστημάτων Laser, τα οποία αφενός δεν μπορούν να εφαρμοσθούν σε ασθενείς μικρής ηλικίας, αφετέρου παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά παρενεργειών (σημάδια, ουλές κ.λ.π.).
Επίσης, άλλες θεραπευτικές μέθοδοι (ακτινοθεραπεία, πλαστικές επεμβάσεις κ.λ.π.), δεν μπορούν να προσφέρουν παρόμοια επίπεδα ασφάλειας και αποτελεσματικότητας.
Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια αυτής της θεραπείας σε σύγκριση με τις άλλες μεθόδους, έγκειται στο γεγονός ότι η δέσμη φωτός του Laser απορροφάται μόνο από τα αγγεία (με αποτέλεσμα την επιλεκτική καταστροφή τους) και πολύ δύσκολα από τους γύρω ιστούς (χωρίς να επηρεάζεται το γειτονικό φυσιολογικό δέρμα).
Έτσι, διασφαλίζεται η επιλεκτική θεραπεία των αιμαγγειωμάτων, αφήνοντας ανέπαφο το γύρω υγιές δέρμα ακόμη και στα νεογνά και τα βρέφη, και βέβαια στους ενήλικες, γεγονός ανέφικτο με τη χρήση άλλων συστημάτων Laser ή άλλων θεραπευτικών μεθόδων.
Τέλος, θα πρέπει να τονίσουμε ότι με τα νέας γενιάς, Παλμικά Lasers Χρωστικής, επιτυγχάνουμε ακόμη καλύτερα αλλά και πιο γρήγορα αποτελέσματα, ο χρόνος αποθεραπείας μειώνεται, και είναι πλέον δυνατή η άμεση κάλυψη- με make-up- της περιοχής , και η επιστροφή του ατόμου στις συνήθεις δραστηριότητές του.
Στις ανθεκτικές περιπτώσεις ο συνδυασμός με το Long pulse Nd:Yag είναι χρήσιμος, ενώ όταν συνυπάρχουν ογκίδια το CO2 Laser είναι επιβεβλημμένο.
« Τελευταία τροποποίηση: Τρίτη, 30 / 08 / 2011, 13:00 από MTS »

Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #3 στις: Παρασκευή, 03 / 06 / 2011, 13:21 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Βρήκαν μια εξαιρετικά επικίνδυνη μορφή χοληστερίνης



Ημερομηνία δημοσίευσης: 27/05/2011
Μια εξαιρετικά επικίνδυνη μορφή χοληστερίνης, που αυξάνει τον κίνδυνο εμφράγματος και εγκεφαλικού περισσότερο απ’ ό,τι οι ήδη γνωστές, εντόπισαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Ουώργουϊκ.
Η μορφή αυτή, που ονομάστηκε MGmin-LDL, παράγεται στον οργανισμό όταν ενώνονται τα μόρια του σακχάρου με την φυσιολογική «κακή» (LDL) χοληστερόλη, με μια διαδικασία γνωστή ως γλυκόλυση.
Η γλυκόλυση έχει ως συνέπεια τα νέα μόρια της LDLπου προκύπτουν να είναι πιο μικρά, πιο πυκνά και πιο κολλώδη, με συνέπεια να προσκολλώνται πιο εύκολα στα τοιχώματα των αρτηριών του σώματος, όπως οι στεφανιαίες αρτηρίες της καρδιάς.
Καθώς προσκολλώνται ολοένα περισσότερα τέτοια μόρια στις αρτηρίες, δημιουργούνται πλάκες που τους προκαλούν στένωση, μειώνοντας την παροχή αίματος. Αν τελικά σπάσουν οι πλάκες, δημιουργείται θρόμβος αίματος που οδηγεί στο έμφραγμα ή στο εγκεφαλικό.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η MGmin-LDL είναι εξαιρετικά συχνή στους πάσχοντες από διαβήτη τύπου 2, αλλά και στους ηλικιωμένους.
Οι ειδικοί εκτιμούν πως το νέο εύρημα μπορεί να εξηγεί γιατί κινδυνεύουν τόσο πολύ οι διαβητικοί να εκδηλώσουν καρδιοπάθεια και να χάσουν τη ζωή τους εξαιτίας της.
Όπως γράφουν στην επιθεώρηση «Diabetes», μελέτησαν στο εργαστήριο τι συμβαίνει όταν προστίθεται σάκχαρο στην ανθρώπινη LDL, όπως ακριβώς συμβαίνει στον οργανισμό των διαβητικών. Έτσι ανακάλυψαν ότι δημιουργείται η νέα μορφή της LDL, η MGmin-LDL.
Όταν στη συνέχεια έλεγξαν την αλληλεπίδραση της MGmin-LDL με άλλα μόρια του ανθρώπινου σώματος, ανακάλυψαν τις ολέθριες επιπτώσεις της στο καρδιαγγειακό σύστημα.
«Ξέρουμε εδώ και χρόνια ότι οι διαβητικοί διατρέχουν εξαιρετικά αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος και εγκεφαλικού, αλλά το γιατί ακριβώς δεν έχει ακόμα αποσαφηνιστεί», δήλωσε η δρ Σάνον Αμόιλς, σύμβουλος στο Βρετανικό Ίδρυμα Καρδιάς (BHF) που χρηματοδότησε τη νέα μελέτη.
«Η νέα μελέτη αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, καθώς παρέχει μια πιθανή εξήγηση για την παρατήρηση αυτή».
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το εύρημά τους θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες θεραπείες, που θα εξουδετερώνουν την επιβλαβή νέα μορφή χοληστερόλης που ανακάλυψαν.
Ο τύπου 2 διαβήτης είναι η πιο συχνή μορφή διαβήτη, καθώς αντιπροσωπεύει πάνω από το 90% των κρουσμάτων. Στην χώρα μας, οι πάσχοντες από διαβήτη υπολογίζονται σε σχεδόν 1 εκατομμύριο.

5 τρόποι για να την αποφύγεις
 
Αρχικά μάθε πως η χοληστερίνη (ή χοληστερόλη όπως αναφέρεται) είναι λιπαρή ουσία που παράγεται εν μέρει από τον οργανισμό και εξαρτάται φυσικά από τη διατροφή.
LDL Χοληστερόλη («κακή» χοληστερόλη) – είναι αυτή η τιμή στις εξετάσεις που μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην καρδιά αν είναι πολύ αυξημένη. Μεταφέρει την χολητερόλη στο αίμα, πράγμα που σημαίνει πως η κακή διατροφή και η παραπάνω χοληστερόλη συσσωρεύεται στα τοιχώματα των αγγείων με κίνδυνο αυτά να φράξουν.
HDL Χοληστερόλη («καλή» χοληστερόλη) – είναι αντίθετα αυτή που παίρνει την περιττή χοληστερόλη από τους ιστούς και την επαναφέρει στο συκώτι, όπου αποβάλλεται. Αυτός ο τύπος χοληστερόλης χαρακτηρίζεται «καλός» γιατί συμβάλλει θετικά στην υγεία του οργανισμού.
 
Ο διαιτολόγος διατροφολόγος μας δίνει συμβουλές. Ακολούθησέ τες και η υψηλή χοληστερίνη δεν θα σε απασχολήσει ποτέ:
1. Άσκηση - Σχεδόν κάθε τύπος δραστηριότητας μπορεί να μειώσει τα επίπεδα της LDL χοληστερόλης. Περπατώντας 30 λεπτά την ημέρα, ακόμη και με ρυθμό που να επιτρέπει την συνομιλία, μπορεί να μειώσει την τιμή της LDL κατά 8,3% σε διάστημα 18 εβδομάδων.
2. Σκόρδο - Έρευνα δείχνει ότι μπορεί να έχει σημαντική επίδραση στην καρδιαγγειακή υγεία. Με τη μείωση του ιξώδους του αίματος καθώς και με την αύξηση της αρτηριακής διαμέτρου, το σκόρδο μπορεί να βοηθήσει να βελτιώσει την κυκλοφορία του αίματος η οποία είναι πολύ σημαντική, σε όσους έχουν προβλήματα χοληστερόλης.
3. Φυτό στερόλες / στανόλες - Ένα από τα νεότερα συστατικά που βελτιώνουν την υγεία της καρδιάς και βοηθούν στη θεραπεία της χοληστερόλης είναι οι φυτικές στερόλες και στανόλες. Οι ενώσεις αυτές μπορεί να βρεθούν φυσικά στα φυτά και προστίθενται σε πολλά προϊόντα στα ράφια των καταστημάτων τροφίμων, όπως στη μαργαρίνη και το χυμό πορτοκαλιού.
4. Διαλυτές φυτικές ίνες - Όλοι γνωρίζουμε ότι η κατανάλωση περισσότερων ινών είναι καλή για
πολλούς λόγους. Ειδικά εάν προσπαθείτε να χάσετε βάρος! Ωστόσο, η διαλυτή ίνα έχει αποδειχθεί ότι συμβάλλει επίσης στη μείωση των επιπέδων της LDL(κακης) χοληστερόλης. Με
μόλις 5 έως 10 γραμμάρια διαλυτών ινών που υπάρχουν σε προϊόντα όπως νιφαδες βρωμης, φασόλια, δαμάσκηνα, μούρα, μπορείς να δεις μια μείωση της χοληστερινης κατά περίπου 5%.
5. Μονοακόρεστα λίπη - Ενώ τα περισσότερα λίπη δεν πρόκειται να βοηθήσουν τα επίπεδα
χοληστερόλης, τα μονοακόρεστα λιπαρά δεν είναι σαν τα άλλα είδη των λιπών. Η έρευνα έχει δείξει ότι η κατανάλωση περισσότερων ξηρων καρπων, το ελαιόλαδο και το αβοκάντο είναι ένας καλός τρόπος για την αύξηση της HDL σας, καθώς και στη μείωση της LDL σας και τους αριθμούς των τριγλυκεριδίων. Ακόμη και μια χούφτα αμύγδαλα είναι αρκετά για να βοηθήσεις τον οργανισμό σου. Τέλος, πολύ σημαντική είναι η κατανάλωση ψαριού – 2 με 3 μερίδες την εβδομάδα – τα οποία είναι πλούσια σε ωμέγα-3 λιπαρά οξέα.

Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #4 στις: Τετάρτη, 10 / 08 / 2011, 12:46 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Κολπική μαρμαρυγή: Η αντιμετώπιση και πρόληψης μιας σύγχρονης επιδημίας



Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί τη συχνότερη αρρυθμία στον ενήλικα. Πρόκειται για μία από τις συνηθέστερες αιτίες νοσηλείας ασθενών στον δυτικό κόσμο, καθώς υπολογίζεται ότι σε άτομα άνω των 70 ετών συναντάται σε ποσοστό 10% στον γενικό πληθυσμό. Το ποσοστό αυτό αντιπροσωπεύει στη χώρα μας έναν τεράστιο αριθμό ασθενών που υποφέρουν από την αρρυθμία αυτή.
Σύμφωνα με στοιχεία από τη μεγάλη αμερικανική μελέτη Framingham Study, η χρόνια κολπική μαρμαρυγή συνοδεύεται από εντυπωσιακή αύξηση του κινδύνου θνητότητας των ασθενών, της τάξης του 50% - 90%. Η αρρυθμία αυτή θέτει τον ασθενή σε 5 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, 3 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας και 2 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο εγκεφαλικής άνοιας. Δεν είναι τυχαίο ότι το 2,4% του συνολικού προϋπολογισμού του Βρετανικού Εθνικού Συστήματος Υγείας αναλώνεται στην αντιμετώπιση ασθενών με κολπική μαρμαρυγή.
Δεδομένου ότι η αρρυθμία αυτή είναι σοβαρός προδιαθεσικός παράγοντας για τη δημιουργία θρομβοεμβολικών εμβολικών εγκεφαλικών επεισοδίων, οι ασθενείς πρέπει να τίθενται σε χρόνια χορήγηση αντιπηκτικών. Αυτή, εκτός των κινδύνων αιμορραγίας, μειώνει κατά 60% την πιθανότητα εγκεφαλικών επεισοδίων, αλλά δεν την εκμηδενίζει. Είναι προφανές ότι η εκρίζωση της αρρυθμίας είναι σημαντική για την καρδιολογική κοινότητα και τους ασθενείς μας. Δυστυχώς, όμως, οι διαθέσιμες φαρμακευτικές θεραπείες δεν είναι αποτελεσματικές για την πρόληψη της αρρυθμίας και συνοδεύονται από πολλές επιπλοκές.
Μέχρι τώρα η εκρίζωσή της με επεμβατικές μεθόδους (ablation) είχε περιορισμένη επιτυχία, εν αντιθέσει με άλλες αρρυθμίες, που μπορούν πλέον να θεραπευτούν οριστικά με ablation, δηλαδή με καυτηριασμό των αρρυθμιογόνων εστιών. Μία από τις διεθνείς προσπάθειες για ablation κολπικής μαρμαρυγής στην Ευρώπη ανακοινώθηκε από εμάς το 1996 στο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας. Έκτοτε η ομάδα μας βρίσκεται διεθνώς στην πρωτοπορία για την ανάπτυξη και την κλινική εφαρμογή νέων επεμβατικών μεθόδων ριζικής θεραπείας της αρρυθμίας αυτής. Με τις σύγχρονες μεθόδους, τοποθετούνται ηλεκτρόδια μέσω της μηριαίας φλέβας στον αριστερό κόλπο και καυτηριάζονται αρρυθμιογόνες εστίες στο τοίχωμα αυτού και στην είσοδο των πνευμονικών φλεβών. Η επέμβαση γίνεται υπό τοπική αναισθησία και διαρκεί 2 - 4 ώρες. Απαιτείται μόνο μία μέρα νοσηλείας, παρ’ όλα αυτά πρόκειται για επέμβαση αρκετά περίπλοκη, που απαιτεί εξειδίκευση και πείρα.
Έρευνα για βελτιωμένες μεθόδους
Οι μέθοδοι και οι τεχνικές συνεχώς βελτιώνονται και μέχρι σήμερα στην Ευρωκλινική έχουμε επέμβει σε άνω των 300 περιστατικά. Τα ποσοστά επιτυχίας υπερβαίνουν το 75% για την εξάλειψη της αρρυθμίας και δεν έχουν παρατηρηθεί σοβαρές επιπλοκές. Τα κλινικά μας αποτελέσματα έχουν παρουσιαστεί σε μεγάλα καρδιολογικά συνέδρια και έχουν δημοσιευτεί σε έγκριτα ιατρικά περιοδικά. Η κλινική μας αποτελεί πλέον κέντρο αναφοράς ασθενών ακόμη και από το εξωτερικό. Αυτήν την εποχή βρίσκεται σε κλινική εφαρμογή ένα μεγάλο πρόγραμμα βελτίωσης των επεμβατικών μεθόδων για την εξάλειψη της αρρυθμίας σε συνεργασία της ομάδας μας με το Massachusetts General Hospital του Πανεπιστημίου Harvard.
Η κολπική μαρμαρυγή είναι μία από τις σύγχρονες επιδημίες του δυτικού κόσμου και οι προσπάθειες για τη θεραπεία και την εξάλειψή της είναι εντατικές και παρουσιάζουν εντονότατο κλινικό και επιστημονικό ενδιαφέρον.
Η ομάδα μας βρίσκεται διεθνώς στην πρωτοπορία για την ανάπτυξη και την κλινική εφαρμογή νέων επεμβατικών μεθόδων ριζικής θεραπείας της αρρυθμίας αυτής.


Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #5 στις: Τρίτη, 30 / 08 / 2011, 12:41 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Γονίδιο-οδηγός για τον καρκίνο του μαστού



30.8.2011
Μπορεί να προσδιορίσει το βαθμό κινδύνου εμφάνισης της νόσου. Μία μετάλλαξη του γονιδίου CHEK2 μπορεί να βοηθήσει στην έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του μαστού καθώς συμβάλλει στον προσδιορισμό του κινδύνου που αντιμετωπίζει μία γυναίκα να εμφανίσει τη νόσο, ειδικά αν υπάρχει ήδη προηγούμενο για την ασθένεια στην οικογένειά της.
Πολωνοί ερευνητές υπολόγισαν ότι μια γυναίκα που διαθέτει μια μετάλλαξη του συγκεκριμένου γονιδίου αντιμετωπίζει, κατά μέσο όρο, κίνδυνο 34% να εμφανίσει τη νόσο αν η μητέρα της ή η αδελφή της είχαν καρκίνο του μαστού.
Οι ερευνητές ανέλυσαν τα γονίδια περίπου 7.500 γυναικών με καρκίνο του μαστού, οι οποίες δεν διέθεταν μεταλλαγμένες μορφές του γονιδίου BRCA και ανακάλυψαν ότι το 3% από αυτές είχε μια μετάλλαξη στο γονίδιο CHEK2. Οι γυναίκες που δεν είχαν καρκίνο του μαστού, διέθεταν τη συγκεκριμένη μετάλλαξη σε πολύ μικρότερο ποσοστό (1%).
Αν και το γονίδιο CHEK2 είχε συσχετιστεί με τον καρκίνο και στο παρελθόν, δεν ήταν σαφές ποιο ρόλο έπαιζε το οικογενειακό ιστορικό. Η νέα έρευνα, συμπέρανε ότι το μεγαλύτερο κίνδυνο ανάμεσα στις γυναίκες με αυτή την μετάλλαξη, αντιμετωπίζουν όσες έχουν στενούς συγγενείς με καρκίνο του μαστού. Μια γυναίκα με μετάλλαξη CHEK2 έχει γενικά κίνδυνο 20%, αν διαθέτει οικογενειακό ιστορικό σε συγγενή πρώτου βαθμού (μητέρα, αδελφή) το ποσοστό κινδύνου αυξάνεται σε 34%, ενώ αν το οικογενειακό ιστορικό επεκτείνεται σε γυναίκα συγγενή δευτέρου βαθμού, τότε ο κίνδυνος αυξάνεται κι άλλο στο 44%.
Το τεστ πρέπει στο μέλλον να γίνεται από όλες τις γυναίκες που έχουν περιστατικά καρκίνου του μαστού στο οικογενειακό περιβάλλον τους, σημείωσε ο επικεφαλής των ερευνών ενώ μέχρι στιγμής οι γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού ή των ωοθηκών, ενθαρρύνονται να κάνουν ελέγχους για πιθανή μετάλλαξη των γονιδίων BRCA 1 και 2, που αυξάνουν τον κίνδυνο για τη νόσο.
Πάντως ειδικοί στις ΗΠΑ τόνισαν πως το τεστ για ανεύρεση του γονιδίου CHEK2, αν και αποτελεί ένα καλό πρώτο βήμα, δεν είναι ακόμα απολύτως έτοιμο για ευρεία χρήση.

Κλινική εξέταση

Η κλινική εξέταση περιλαμβάνει
- την λήψη ιστορικού
- την επισκόπηση μαστών
- την ψηλάφηση

Μαστογραφία

Η μαστογραφία είναι η ακτινογραφία του μαστού με ειδικό μηχάνημα που λέγεται μαστογράφος. Είναι η εξέταση που αυτή τη στιγμή μπορεί να δώσει από μόνη της το μεγαλύτερο ποσοστό αξιοπιστίας για την ύπαρξη καρκίνου του μαστού και να διαπιστώσει καρκίνο του μαστού σε πολύ αρχικό στάδιο, δηλ. όταν το μέγεθος του είναι λίγα χιλιοστά, όταν δηλ. ούτε η ίδια η γυναίκα, αλλά ούτε και ο ιατρός της μπορούν να ψηλαφίσουν. Σε μαστογραφία
πρέπει να υποβάλλεται κάθε γυναίκα μετά την ηλικία των 40, μία φορά το χρόνο. Αν συντρέχει ειδικός λόγος η μαστογραφία μπορεί να γίνει και πιο πριν. Η μαστογραφία έχει πετύχει τη μείωση της θνησιμότητας από καρκίνο του μαστού σε ποσοστό 30-50%. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η λήψη δύο προβολών της λοξής και της face, για την εξασφάλιση της σωστής απεικόνισης.

Γαλακτογραφία

Οποιαδήποτε ανωμαλία μέσα στο γαλακτοφόρο πόρο δεν μπορεί να απεικονιστεί με την απλή μαστογραφία γι΄ αυτό θα πρέπει να γίνει η γαλακτογραφία. Στη γαλακτογραφία γίνεται έκχυση σκιερής ουσίας μέσα στο γαλακτοφόρο πόρο και μετά λαμβάνεται μαστογραφία.

Ψηφιακή μαστογραφία

Η ψηφιακή μαστογραφία είναι ένας συνδυασμός της κλασικής μαστογραφίας με τα νεότερα επιτεύγματα της ηλεκτρονικής, που δίνει πρωτόγνωρες δυνατότητες τόσο στη διάγνωση δύσκολων περιπτώσεων, όσο και στην ευκολία χειρισμού των δεδομένων.

Μαγνητική Μαστογραφία

Η μαγνητική μαστογραφία μπορεί να δώσει λύσεις σε πολλά κλινικά προβλήματα. Λόγω όμως της χαμηλής της ειδικότητας, του υψηλού ποσοστού ψευδώς θετικών αποτελεσμάτων και του υψηλού της κόστους, η χρήση της δε θα πρέπει να γίνεται ρουτίνα αλλά να ακολουθεί ορισμένες βασικές ενδείξεις, μερικές εκ των οποίων προαναφέρθηκαν. Επίσης, θα πρέπει να τονισθεί ότι η σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει η μαγνητική μαστογραφία να αντικαθιστά την κλασική μαστογραφία και το υπερηχογράφημα και ότι η ερμηνεία των αποτελεσμάτων θα πρέπει να γίνεται με συνδυασμό και των τριών παραπάνω μεθόδων.

Υπέρηχοι

Είναι η εξέταση της δομής των μαστών με υπερηχητικά κύματα. Είναι εξέταση συμπληρωματική της μαστογραφίας και γίνεται όταν οι μαστοί είναι πυκνοί ή όταν θέλουμε να ερευνήσουμε μία ανωμαλία στη μαστογραφία ή την κλινική εξέταση. Με τους υπερήχους μπορούμε να διακρίνουμε εάν το μόρφωμα είναι κυστικό ή συμπαγές, καλόηθες ή κακόηθες. Σήμερα που η τεχνολογία των υπερήχων έχει εξελιχθεί πολύ και η εμπειρία των ιατρών έχει αυξηθεί μπορούμε να διαπιστώσουμε με τους υπερήχους και μικρές βλάβες. Όμως οι υπέρηχοι δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη μαστογραφία.

Παρακέντηση – Κυτταρολογική εξέταση

Οποιαδήποτε ανωμαλία στο μαστό πρέπει να παρακεντηθεί για να γίνει η εξέταση από τα κύτταρα της συγκεκριμένης ανωμαλίας και να τεθεί η σωστή διάγνωση πριν από το χειρουργείο.
Ο καρκίνος του μαστού δεν δημιουργείται από τη μια στιγμή στην άλλη. Το κύτταρο με τη γενετική προδιάθεση, σιγά, σιγά εξελίσσεται προς υπερπλαστικό, μετά γίνεται δυσπλαστικό και μετά από αρκετό καιρό γίνεται μη διηθητικός καρκίνος, όπου ακόμη δεν έχει διασπαστεί η βασική μεμβράνη και άρα ο κίνδυνος για μετάσταση είναι ανύπαρκτος.
Τέλος, εάν η κατάσταση δεν αντιμετωπισθεί μέχρι εδώ, τότε εξελίσσεται σε διηθητικό καρκίνο, όπου τότε υπάρχει η διάσπαση της βασικής μεμβράνης και η είσοδος καρκινικών κυττάρων στην αιματική και λεμφική κυκλοφορία και δημιουργείται ο κίνδυνος της μετάστασης.

Μύθοι και αλήθειες για τον καρκίνο του μαστού

Ευθύνονται τα αποσμητικά και τα αντιιδρωτικά για την ανάπτυξη καρκίνου του μαστού; Η συνεχής συζήτηση γύρω από το θέμα αυτό βασίζεται κατά κύριο λόγο σε δύο εκδοχές. Τα αποσμητικά (deodorant) με τις συντηρητικές τους ουσίες, τα αποκαλούμενα parabens, και τα αντιιδρωτικά (antiperspirant) με τα άλατα αργιλίου, όπως το χλωρίδιο αργιλίου, περνούν στην κυκλοφορία του αίματος ή συσσωρεύονται στους ιστούς των μαστών και «δρουν» όπως τα οιστρογόνα. Η εκδοχή αυτή περιγράφεται στη μελέτη που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο Reading και έδειξε πως τα άλατα αργιλίου συμπεριφέρονται σαν οιστρογόνα μέσα στο σώμα. Η ίδια έρευνα έδειξε επίσης πως το συντηρητικό parabens συνδέεται με περιπτώσεις καρκίνου του μαστού.
Η δεύτερη εκδοχή στηρίζεται στο γεγονός ότι με την εφίδρωση το σώμα αποβάλλει διάφορες τοξίνες, ενώ με τη χρήση αντιιδρωτικών αποσμητικών μειώνεται ο ιδρώτας στην περιοχή της μασχάλης και κατά συνέπεια οι τοξίνες αυτές συσσωρεύονται στους ιστούς των μαστών και δρουν επιβαρυντικά.
Μια άλλη μελέτη όμως που διεξήχθη στο ερευνητικό κέντρο του Fred Hutchinson το 2002 σε περισσότερες από 800 ασθενείς δεν βρήκε καμία συσχέτιση μεταξύ της εμφάνισης του καρκίνου του μαστού και της χρήσης των αποσμητικών. Διαδεδομένες φήμες ενοχοποιούν την παραλλαγή του αλουμίνιου chlorohydrate που χρησιμοποιείται στα αποσμητικά και τα αντιιδρωτικά ως Al2CL (OH)5 ότι σχετίζεται με την εμφάνιση καρκίνου του μαστού. Μια έρευνα όμως που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό του Εθνικού Ιδρύματος για τον Καρκίνο από τους Dana Κ. Mirick, Scott Davis, David B. Thomas (16 Οκτωβρίου 2002) δεν βρήκε κανένα στοιχείο ότι αυτές οι ενώσεις αυξάνουν τον κίνδυνο. Είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι όλα τα παραπάνω παραμένουν αποτελέσματα μελετών τα οποία δεν έχουν κριθεί επισήμως ένοχα για τον καρκίνο του μαστού.
Είναι όμως γεγονός ότι σχεδόν όλοι ξεκινάμε από πολύ μικρή ηλικία να χρησιμοποιήσουμε αποσμητικά, τα οποία εντάσσουμε στη ζωή μας καθημερινά μετατρέποντάς τα σε αναγκαία καθημερινή συνήθεια επί σειρά ετών και κατά συνέπεια ο οργανισμός μας συγκεντρώνει μεγάλη ποσότητα επιβαρυντικών ουσιών.
Τι πρέπει να κάνουμε: Να αποφεύγουμε τη χρήση των αποσμητικών σε καθημερινή βάση και να τα χρησιμοποιούμε όταν τα χρειαζόμαστε περισσότερο, για παράδειγμα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Ενοχοποιούνται τα καθαριστικά χώρου για τον καρκίνο του μαστού; Μελέτη που δημοσιεύτηκε από το Ινστιτούτο Silent Spring των ΗΠΑ από την Julia Brondy στο περιοδικό «Enviromental Health» (Περιβαλλοντική Υγεία) περιγράφει ότι τα εντομοκτόνα και τα απορρυπαντικά που χρησιμοποιούμε για την καθαριότητα καθώς και τα αποσμητικά χώρου είναι ιδιαίτερα επιβλαβή για την υγεία μας, καθώς περιέχουν καρκινογόνα στοιχεία που δρουν επιβαρυντικά στην ανάπτυξη καρκίνου του μαστού. Στη μελέτη περιγράφεται ότι οι γυναίκες που κάνουν χρήση καθαριστικών χώρου έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου του μαστού σε σχέση με όσες δεν χρησιμοποιούν παρόμοια καθαριστικά. Και πάλι τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής δεν είναι επιστημονικά τεκμηριωμένα, διότι βασίζονται σε προσωπικές συνεντεύξεις καρκινοπαθών που λόγω της ευαισθητοποίησής τους τείνουν να αποδίδουν την πρόκληση της ασθένειάς τους σε εξωτερικούς παράγοντες.
Ο θηλασμός μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού. Αναλυτικότερα, οι γυναίκες που θήλασαν τα παιδιά τους για 6 με 7 μήνες έχουν μικρότερο κίνδυνο κατά 7% να εμφανίσουν καρκίνο του μαστού. Σχετική επίσης έρευνα που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Chapel Hill με επικεφαλής την Dr. Alison M. Stuebe με τη συμμετοχή περισσοτέρων από 60.000 γυναικών κατέληξε ότι γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού είχαν σημαντικά χαμηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης της νόσου πριν από την εμμηνόπαυση αν είχαν θηλάσει τα μωρά τους σε σχέση με γυναίκες που δεν θήλασαν, ενώ, σύμφωνα με τελευταία έρευνα του World Cancer Research Fund, ο θηλασμός για διάρκεια ενός χρόνου βοηθά στη μείωση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου στο μαστό κατά 4.8%.
Μέχρι πρόσφατα το κάπνισμα δεν είχε συνδεθεί με τον καρκίνο του μαστού. Αποτελέσματα προσφάτων ερευνών όμως κατέληξαν ότι η νικοτίνη ευνοεί την καρκινογένεση στα κύτταρα του μαστού, και οι γυναίκες που καπνίζουν αλλά και οι παθητικές καπνίστριες εμφανίζουν υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης της νόσου. Μια πρόσφατη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο Journal of Cancer Epidemiology, περιγράφει ότι το κάπνισμα ενός πακέτου τσιγάρων ημερησίως για εννέα έτη αυξάνει τον κίνδυνο της νόσου κατά 59%, επίδραση που μειώνεται στο 50% για τις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Σε άλλη έρευνα, που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας υπό την Dr. Dejana Braithwaite και στην οποία παρακολουθήθηκαν 2.265 γυναίκες για 9 χρόνια από διάφορες εθνικότητες, όλες πάσχουσες από καρκίνο του μαστού, διαπιστώθηκε ότι οι καπνίστριες και οι πρώην καπνίστριες παρουσίασαν υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από καρκίνο του μαστού κατά 39% σε σχέση με όσες γυναίκες δεν κάπνισαν ποτέ.
Επιβαρύνει το αλκοόλ την ανάπτυξη καρκίνου του μαστού; Αμερικανοί ερευνητές ανακοίνωσαν ότι τρία ή περισσότερα ποτά την ημέρα αυξάνουν τον κίνδυνο προσβολής μιας γυναίκας από καρκίνο του μαστού. Η συσχέτιση αυτή αποδίδεται στο μηνανισμό της υπερινσουλιναιμίας, η οποία ευθύνεται για την απελευθέρωση της πρωτεϊνης IGI1R από τα κύτταρα των μαστών.
Πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι οι γυναίκες που έπιναν από ένα έως δύο οινοπνευματώδη ποτά ημερησίως αύξησαν τις πιθανότητες προσβολής τους από τον καρκίνο του μαστού κατά 10% σε σχέση με τις γυναίκες που κατανάλωναν λιγότερο από ένα ποτό ημερησίως, ενώ οι πιθανότητες εμφάνισης του καρκίνου του μαστού αυξήθηκαν στο 30% στις γυναίκες που είχαν πιει περισσότερα από τρία ποτά ημερησίως. Τα αποτελέσματα αυτά, σύμφωνα με τους ερευνητές, ήταν παρόμοια σε γυναίκες διαφορετικής ηλικίας όπως και σε γυναίκες από διαφορετικές εθνικές ομάδες.

« Τελευταία τροποποίηση: Τρίτη, 30 / 08 / 2011, 12:53 από MTS »

Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #6 στις: Τετάρτη, 31 / 08 / 2011, 12:58 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Ο πόνος στην πλάτη



Οι πόνοι της ράχης είναι από τα πιο δύσκολα προβλήματα που έχουν να διαχειριστούν οι γιατροί με τους ασθενείς. Ο τρόπος ζωής στην εποχή μας, συμβάλλει τα μέγιστα στην αύξηση των ανθρώπων που πάσχουν από πόνους της πλάτης. Η καθιστική ζωή, η εργασία στον υπολογιστή, η παχυσαρκία, η απουσία τακτικής σωματικής άσκησης, τα λάθη στις χειρωνακτικές εργασίες, στις σωματικές προσπάθειες και στην άθληση είναι μερικοί από τους παράγοντες που συμβάλλουν στη γένεση των ραχιαλγιών.
Από την αρχή θα πρέπει να επισημάνουμε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι πόνοι της πλάτης οφείλονται σε παροδική παθολογική κατάσταση και έτσι υποχωρούν σε μερικές εβδομάδες. Ωστόσο η αναγνώριση της αιτίας που προκαλεί τον πόνο της πλάτης έχει μεγάλη σημασία. Καθορίζει την αντιμετώπιση διότι ανάλογα με την αιτία πρόκλησης της ραχιαλγίας θα συστηθεί η πρόληψη και η θεραπεία που χρειάζεται ο ασθενής. Επιπλέον η ορθή διάγνωση στον κάθε ασθενή επιτρέπει να αναγνωριστούν έγκαιρα εκείνες οι περιπτώσεις που είναι ανησυχητικές και στις οποίες επιβάλλεται άμεση θεραπεία.
Ο πόνος στην πλάτη μπορεί να πάρει πολλές μορφές, από μια σχετικά ήπια κατάσταση όπου εκδηλώνεται ένας μονότονος ενοχλητικός πόνος μέχρι την κλινική εικόνα ενός βίαιου έντονου άλγους που προκαλεί αγωνία στον ασθενή και έχει επείγοντα χαρακτήρα. Μπορεί να εντοπίζεται στον αυχένα (στο σβέρκο, αυχεναλγία), στη θωρακική μοίρα (στο μέσο περίπου της σπονδυλικής στήλης, στο πίσω μέρος της περιοχής του θώρακα) και στο κάτω μέρος της πλάτης (οσφυϊκή μοίρα, οσφυαλγία). Ο πόνος μπορεί να αντανακλάται σε άλλα μέρη του σώματος όπως στα κάτω ή άνω μέλη (μηρούς, κνήμες, πόδια, βραχίονα, αντιβράχια, χέρια).
Είναι εξαιρετικά σημαντικό να γνωρίζετε πότε ο πόνος στην πλάτη είναι ανησυχητικός διότι τότε χρειάζεστε άμεσα τη βοήθεια του γιατρού. Εάν οι πόνοι της πλάτης που έχετε συνοδεύονται από ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά επιβάλλεται να ενημερώσετε άμεσα το γιατρό σας: Όταν ο πόνος είναι πολύ έντονος και δεν υποχωρεί. Εάν ο πόνος επανέρχεται και είναι επαναλαμβανόμενος. Όταν ο πόνος επεκτείνεται και αντανακλάται και αλλού όπως για παράδειγμα προς τα κάτω μέλη, προς τα γεννητικά όργανα, προς τη μέση. Εάν υπάρχουν μουδιάσματα και μυρμηγκιάσματα. Εκδήλωση αδυναμίας στα χέρια ή στα πόδια. Εμφάνιση προβλημάτων στην ούρηση ή στην αφόδευση. Όταν ο πόνος στην πλάτη επηρεάζει παιδιά ή άτομα προχωρημένης ηλικίας. Όταν ο πόνος στην πλάτη συνοδεύεται από πυρετό ή από εμετούς ή από δυσκαμψία του αυχένα. Στις καταστάσεις αυτές, επιβάλλεται άμεση κλινική εξέταση με νευρολογική αξιολόγηση, απεικονιστικές εξετάσεις (μαγνητική ή αξονική τομογραφία) και άλλα τεστ
που θα διευκολύνουν την αναγνώριση της αιτίας που προκαλεί το πρόβλημα.

Ο πόνος στην πλάτη: Πότε είναι ανησυχητικός;

Η ανεύρεση της αιτίας που προκαλεί πόνους στην πλάτη αποτελεί το κλειδί για τη σωστή θεραπεία. Η αντιμετώπιση των πόνων της πλάτης είναι σε πολλές περιπτώσεις ένα ιδιαίτερα δύσκολο πρόβλημα. Οι πόνοι που αισθάνεται κάποιος στη ράχη μπορεί να οφείλονται σε παθήσεις της πλάτης ή που υπάρχουν αλλού όπως στην κοιλιά αλλά οι πόνοι που δημιουργούνται αντανακλώνται στη ράχη. Οι περισσότερες περιπτώσεις πόνου στην πλάτη οφείλονται στην ένταση και καταπόνηση των μυών και συνδέσμων που υποστηρίζουν τη σπονδυλική στήλη. Οι παθήσεις των δίσκων, η συμπίεση του μυελού των οστών ή των ριζών των νεύρων που αρχίζουν από αυτόν, η στένωση του ραχιαίου σωλήνα στον οποίο βρίσκεται ο νωτιαίος μυελός και η οστεοπόρωση περιλαμβάνονται στις συχνότερες αιτίες πρόκλησης πόνων στα διάφορα μέρη της πλάτης. Όμως στη διερεύνηση χρειάζεται προσοχή διότι πόνοι λόγω παθήσεων οργάνων της κοιλιάς (νεφροπάθεια, κυστίτιδα, ανεύρυσμα, σκωληκοειδίτιδα, ασθένειες ωοθηκών ή παγκρέατος) μπορεί να αντανακλώνται στη ράχη.
Η καταπόνηση των μυών και των συνδέσμων της πλάτης είναι η συχνότερη αιτία πόνων στον αυχένα και στην οσφυϊκή μοίρα (το κάτω μέρος της πλάτης). Οι ασθενείς μπορεί να θυμούνται ή να μη θυμούνται το γεγονός που προκάλεσε το πρόβλημα στους μυς ή στους συνδέσμους. Συνήθως νιώθουν πόνο σε συγκεκριμένες περιοχές. Οι κινήσεις των μυών που εμπλέκονται, περιορίζονται και ο πόνος αντανακλάται ανάλογα με την περιοχή που επηρεάστηκε. Τα περισσότερα επεισόδια πόνων ράχης λόγω μυϊκής καταπόνησης υποχωρούν πλήρως σε μερικές εβδομάδες. Οι αλλοιώσεις των δίσκων που βρίσκονται μεταξύ των σπονδύλων της σπονδυλικής στήλης είναι μια άλλη συχνή αιτία πόνων της πλάτης. Οι δισκοπάθειες είναι αλλοιώσεις των μεσοσπονδύλιων δίσκων που προκαλούνται από διάφορες αιτίες. Η δισκοκήλη συμβαίνει όταν ο πηκτοειδής πυρήνας του δίσκου, διολισθαίνει με πρόπτωση μέχρι την περιφέρεια του ινώδους δακτυλίου ερεθίζοντας ή πιέζοντας τα νεύρα. Προκαλεί πόνους που αντανακλώνται στα άνω ή κάτω μέλη ανάλογα με τα νεύρα που επηρεάζονται. Οι περισσότεροι ασθενείς ανακάμπτουν χωρίς να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση.
Οι εκφυλιστικές αλλοιώσεις των δίσκων αρχίζουν στην τρίτη δεκαετία της ζωής. Ευθύνονται για δισκοκήλη ή άλλες δισκοπάθειες που οδηγούν σε προβλήματα της σπονδυλικής στήλης με στένωση του ραχιαίου σωλήνα όπου βρίσκεται ο νωτιαίος μυελός. Ακόμη και μικροί τραυματισμοί μπορούν να προκαλέσουν φλεγμονή και συμπίεση των ριζών των νεύρων που εξέρχονται από τη σπονδυλική στήλη με πόνους και βλάβες στα νεύρα. Όταν ο δίσκος πιέζει το νωτιαίο μυελό και όχι μόνο το νεύρο, το πρόβλημα είναι σοβαρότερο και χρειάζεται άμεση αξιολόγηση από ειδικό γιατρό.
Η οστεοπόρωση, η οστεομυελίτιδα, οι όγκοι, οι μεταστάσεις, οι διάφορες μορφές αρθρίτιδας, η σπονδυλολίσθηση, τα οστεόφυτα και οι τραυματισμοί είναι επίσης αιτίες πόνων της πλάτης. Το ιστορικό, η προσεκτική κλινική εξέταση του ασθενούς και η διενέργεια συμπληρωματικών εξετάσεων όταν είναι απαραίτητες, επιτρέπουν την εξακρίβωση της σοβαρότητας και την αιτία πρόκλησης των πόνων στη ράχη.

Η πρόληψη των πόνων στην πλάτη

Επειδή το ποσοστό των ανθρώπων που θα παρουσιάσουν σε κάποια φάση της ζωής τους πόνους στην πλάτη είναι πολύ μεγάλο (80%) είναι σημαντικό να γνωρίζετε αυτά τα οποία μπορείτε να κάνετε για να προφυλαχτείτε.
Για να κάνετε διαχρονικά μια αποτελεσματική πρόληψη που θα σας προστατεύει, πρέπει να ξέρετε ότι οι πιθανότητες να παρουσιάσετε πόνους της ράχης αυξάνονται από παράγοντες του τρόπου ζωής σας. Οι πιθανότητες για πόνους πλάτης αυξάνονται όταν στέκεστε, κάθεστε ή σκύβετε για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ταξίδια με οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο με παραμονή σε καθιστή ή όρθια θέση για πολύ χρόνο καταπονούν την πλάτη. Εάν είστε υπέρβαροι ή παχύσαρκοι να ξέρετε ότι η σπονδυλική σας στήλη υποφέρει. Οι πτώσεις και οι τραυματισμοί καταπονούν το μυοσκελετικό σύστημα δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για ραχιαλγίες. Ο τρόπος με τον οποίο ανυψώνετε βαριά αντικείμενα, τα μεταφέρετε, τα σπρώχνετε ή τα τραβάτε είναι αιτία πρόκλησης βλαβών στην πλάτη με συνεπακόλουθο τον πόνο. Η διατροφή σας εάν είναι φτωχή σε ασβέστιο, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για οστεοπόρωση που είναι επίσης αιτία πόνων της πλάτης. Η ψυχολογική σας κατάσταση επηρεάζει σημαντικά την ένταση του μυσκελετικού συστήματος. Η ψυχολογική καταπόνηση με χρόνιο, έντονο και παρατεταμένο στρες, το άγχος, η ευερεθιστικότητα, η νευρικότητα και οι ανησυχίες είναι αιτίες αυξημένου μυϊκού τόνου. Η συνεχής αύξηση του μυϊκού τόνου επηρεάζει τους συνδέσμους, τα οστά και τις αρθρώσεις της σπονδυλικής στήλης. Το σώμα δεν θα παραμένει ανεπηρέαστο και η κακή ψυχολογική κατάσταση είναι γενεσιουργός αιτία ραχιαλγίας στο αυχενικό, θωρακικό ή οσφυϊκό μέρος της πλάτης σας. Η κατανόηση των μηχανισμών που προκαλούν πόνους στην πλάτη βοηθούν για την πρόληψη του προβλήματος.
Τα ακόλουθα μέτρα βοηθούν για την πρόληψη μεγάλου ποσοστού μεμονωμένων ή επαναλαμβανόμενων επεισοδίων ραχιαλγίας:
1. Τακτική σωματική εξάσκηση, ιδιαίτερα με περπάτημα και κολύμπι
2. Προθέρμανση πριν την έναρξη οποιουδήποτε αθλήματος
3. Απαλλαγή από το κάπνισμα και από το υπερβολικό βάρος
4. Διατήρηση της σωστής στάσης κατά την εργασία
5. Χρήση άνετων υποστηριγμάτων της πλάτης στο κάθισμα κατά την οδήγηση
6. Κατά τον ύπνο, η θέση στο πλευρό με τα πόδια λυγισμένα προς την κοιλιά ή ακόμα ανάσκελα με την τοποθέτηση μαξιλαριού κάτω από τα λυγισμένα γόνατα
7. Η ανύψωση βάρους να γίνεται λυγίζοντας τα πόδια και όχι τη μέση
8. Να αποφεύγετε να εργάζεστε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην ίδια θέση
9. Αποφεύγετε ή μειώνετε το συναισθηματικό στρες το οποίο προκαλεί ένταση μυών
10. Αποφεύγετε ψηλοτάκουνα και φοράτε αναπαυτικά χαμηλοτάκουνα παπούτσια
Είναι ξεκάθαρο ότι χρειάζεται μια συνεχής διαπαιδαγώγηση όλων για την πρόληψη των πόνων στη ράχη. Τα πλεονεκτήματα και ωφελήματα μιας στρατηγικής πρόληψης των πόνων είναι μεγάλα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και ηλικιακές ομάδες.

Πόνοι στη μέση, κάτω μέρους της ράχης και δισκοπάθεια

Οι πόνοι στη μέση λόγω προβλημάτων του μυοσκελετικού συστήματος της σπονδυλικής στήλης και της ράχης είναι αιτία καταπόνησης τωνασθενών και συχνός λόγος απουσίας από τηνεργασία με μεγάλες οικονομικές επιβαρύνσεις.
Οι πόνοι του κάτω μέρους της πλάτης και της μέσης (οσφυαλγίες) επηρεάζουν 4 στους 5 ανθρώπους σε κάποια φάση της ζωής τους. Οφείλονται στις πλείστες περιπτώσεις σε παθήσεις των μεσοσπονδύλιων δίσκων (δισκοπάθειες). Ο εκφυλισμός των δίσκων (εντοπίζονται μεταξύ δύο σπονδύλων της σπονδυλικής στήλης) συμβαίνει λόγω αύξησης της ηλικίας, τραυματισμού και επαναλαμβανόμενης καταπόνησης της σπονδυλικής στήλης. Η αδυναμία του δίσκου εξαιτίας του εκφυλισμού, δεν του επιτρέπει να στηρίζει ικανοποιητικά τους σπόνδυλους. Η έλλειψη σταθερότητας στη σπονδυλική στήλη που προκύπτει είναι αιτία πόνων στη ράχη.
Οι παθήσεις των δίσκων είναι συχνότεροι στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης.
Με την αύξηση της ηλικίας, οι δίσκοι αδυνατίζουν. Το περιφερικό τους μέρος (ινώδης δακτύλιος) μπορεί να υποστεί ρήξη, να προβάλλει ο κεντρικός τους πυρήνας (πηκτοειδής πυρήνας) και να πιέζει τα νεύρα. Οι δισκοπάθειες δημιουργούν έτσι δισκοκήλη που εκδηλώνεται συχνότερα μεταξύ 30 και 40 ετών.
Τα συμπτώματα που οι ασθενείς συχνά αναφέρουν είναι ένας εγκάρσιος πόνος στο κάτω μέρος της πλάτης που επεκτείνεται προς τις περιοχές των αρθρώσεων μεταξύ του ιερού οστού και του λαγόνιου (πίσω στο κάτω μέρος της ράχης, στο επίπεδο της λεκάνης). Εάν δεν υπάρχει ταυτόχρονη συμπίεση ρίζας νεύρου, οι ασθενείς δεν παραπονιούνται για πόνους που επηρεάζουν τα κάτω μέλη. Η κλινική εξέταση στις περιπτώσεις αυτές δεν αναδεικνύει σημαντικές ανωμαλίες. Τα σημεία και συμπτώματα της δισκοπάθειας με δισκοκήλη που είναι μια σοβαρότερη μορφή της νόσου περιλαμβάνουν:
1. Οσφυαλγία, δηλαδή πόνος στη μέση
2. Πόνος στα κάτω μέλη (μηροί, κνήμες, πόδια) που μπορεί να υπάρχει ταυτόχρονα και στη μέση. Ο πόνος δυνατόν να επεκτείνεται από τους γλουτούς προς τους γοφούς, μηρούς, στο πίσω μέρος της κνήμης και να φτάνει μέχρι τα δάκτυλα των ποδιών. Σε μερικούς ασθενείς ο πόνος εντοπίζεται μόνο στο ένα κάτω μέλος ενώ σε άλλους και στα δύο κάτω μέλη. Ο εντοπισμός εξαρτάται από το δίσκο που αλλοιώθηκε και το νεύρο που πιέζεται
3. Ο πόνος επιδεινώνεται κατά τις δραστηριότητες και κινήσεις του ασθενούς. Ο βήχας, το φτάρνισμα και η οδήγηση το χειροτερεύουν. Όταν ο ασθενής σκύβει ή κάθεται, πονά περισσότερο. Ο ασθενής βρίσκει κινήσεις ή παίρνει θέσεις που μειώνουν τον πόνο ο οποίος υποχωρεί κατά την ξεκούραση.
4. Ορισμένοι ασθενείς έχουν μυρμηγκιάσματα ή μουδιάσματα στις κνήμες ή στα πόδια. Κάποτε, η δισκοκήλη μπορεί να πιέζει σε μεγάλο βαθμό το νεύρο προκαλώντας σοβαρά προβλήματα αίσθησης, κινητικότητας και μυϊκή αδυναμία
Η αντιμετώπιση της δισκοπάθειας στις διάφορες της μορφές απαιτεί ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα για κάθε ασθενή. Η θεραπεία είναι δύσκολη αλλά τα αντιφλεγμονώδη αναλγητικά φάρμακα μαζί με φυσικοθεραπεία προσφέρουν τα καλύτερα αποτελέσματα στους περισσότερους ασθενείς.

Πόνοι στο κάτω μέρος της ράχης: Διάγνωση και θεραπεία

Για ένα τόσο συχνό πρόβλημα όπως ο πόνος του κάτω μέρους της ράχης, η διάγνωση και η θεραπεία παρουσιάζουν δυσκολίες. Η επιλογή ενός άριστα εκπαιδευμένου και έμπειρου γιατρού διασφαλίζει στον ασθενή τις περισσότερες πιθανότητες για καλύτερη περίθαλψη. Ο πόνος στο κάτω μέρος της ράχης είναι σύμπτωμα που συνήθως υποχωρεί μετά από μερικές μέρες ή εβδομάδες (οξεία μορφή). Κάποτε οι πόνοι διαρκούν πιο πολύ και παίρνουν χρόνια μορφή. Περίπου 25% του πληθυσμού βιώνει πόνο στο κάτω μέρος της πλάτης τουλάχιστον μια φορά την ημέρα. Ο γιατρός που εξετάζει πρόβλημα οσφυαλγίας σε ένα ασθενή, πρέπει να σκεφτεί όλα τα ενδεχόμενα και να σιγουρευτεί ότι ο πόνος δεν οφείλεται σε σοβαρή αιτία που απαιτεί εξειδικευμένη αντιμετώπιση.
Στους ασθενείς με οσφυαλγία, οι γιατροί πρέπει να παίρνουν ένα λεπτομερές ιστορικό και να διενεργούν μια προσεκτική κλινική εξέταση. Στο ιστορικό του ασθενούς πρέπει να δίνεται σημασία στους ψυχοκοινωνικούς παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο για χρόνιο πόνο. Δεν πρέπει συστηματικά να γίνονται απεικονιστικές εξετάσεις (ακτινογραφίες, αξονική ή μαγνητική τομογραφία της ράχης) ή άλλες εξετάσεις σε ασθενείς με μη ειδικό πόνο. Οι γιατροί είναι απαραίτητο να ζητούν απεικονιστικές ή άλλες εξετάσεις που κρίνουν αναγκαίες σε ασθενείς με οσφυαλγία που είναι σοβαρή ή που συνοδεύεται από επιδείνωση της λειτουργίας των νεύρων ή όταν δημιουργούνται υποψίες για σοβαρές παθήσεις (καρκίνος, λευχαιμία, σπονδυλολίσθηση, δισκοκήλη, κάταγμα σπονδύλου). Όταν υπάρχει επίμονος πόνος με σημεία ριζοπάθειας ή στένωσης του νωτιαίου σωλήνα είναι προτιμότερο να ζητούν μαγνητική ή αξονική τομογραφία μόνο εάν οι ασθενείς μπορούν να είναι υποψήφιοι για χειρουργική επέμβαση ή επισκληρίδιο ένεση στεροειδών φαρμάκων.
Ο στόχος της θεραπείας είναι η ανακούφιση του ασθενούς από τον πόνο και η αποκατάσταση των δυνατοτήτων εκτέλεσης των καθημερινών δραστηριοτήτων του. Οι θεραπείες περιλαμβάνουν τα παυσίπονα (παρακεταμόλη), τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (δικλοφενάκη, ασπιρίνη, ιβουπροφένη), τα μυοχαλαρωτικά, τη φυσικοθεραπεία, τη χειροπρακτική, τις ασκήσεις της ράχης, την εκπαίδευση του ασθενούς για πρόληψη βλαβών της ράχης, το βελονισμό, το μασάζ, τη γιόγκα και τη γνωσιακή συμπεριφορική ψυχοθεραπεία. Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει συνήθως την ξεκούραση στο κρεβάτι για μία έως δύο μέρες, τη χορήγηση φαρμάκων (αναλγητικά, αντιφλεγμονώδη, μυοχαλαρωτικά), τη φυσικοθεραπεία και τη χειροπρακτική. Η χειρουργική επέμβαση επιφυλάσσεται μόνο για πολύ σοβαρές και υποτροπιάζουσες περιπτώσεις. Στους περισσότερους ασθενείς ο πόνος υποχωρεί όταν ξαπλώνουν στο κρεβάτι ανάσκελα με μαξιλάρια κάτω από τα γόνατα και ανασηκωμένη την πλάτη και το κεφάλι,. Οι ήπιες μαλάξεις στην οσφυϊκή περιοχή, βοηθούν. Ο ασθενής πρέπει προσεκτικά να επαναδραστηριοποιείται. Οι ασθενείς είναι καλό να γνωρίζουν βασικές αρχές που προστατεύουν τη σπονδυλική στήλη.
Ασκήσεις που στόχο έχουν να κάνουν τους μυς της κοιλιάς ισχυρότερους, βοηθούν και συστήνονται μετά την οξεία φάση της πάθησης. Τα τεντώματα, οι κλίσεις προς τα μπροστά και προς τα πλάγια μετά από τις πρώτες μέρες, βοηθούν. Ο γιατρός και ο φυσικοθεραπευτής μπορούν να δείξουν στον ασθενή τις ασκήσεις που ωφελούν.

Ο πόνος στον αυχένα

Ο πόνος στον αυχένα είναι μια ευρέως διαδεδομένη πάθηση. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο περίπου 10% του πληθυσμού πάσχει από πόνους του αυχένα. Είναι αιτία αναπηρίας σε 2 για κάθε 20 πάσχοντες. Οι γυναίκες κινδυνεύουν περισσότερο από επίμονους πόνους του αυχένα σε σύγκριση με τους άνδρες. Οι γυναίκες των οποίων η εργασία χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενες κινήσεις, όπως για παράδειγμα αυτές που εργάζονται σε πληκτρολόγια ηλεκτρονικών υπολογιστών, υποφέρουν με μεγαλύτερη συχνότητα. Στις αιτίες που προκαλούν πόνο αυχένα συμπεριλαμβάνονται το στρες, η μυϊκή υπερένταση, η κακή από εργονομικής άποψης θέση εργασίας, οι αρθρίτιδες, οι τραυματισμοί στα διάφορα σπορ, στα οδικά δυστυχήματα, στην εργασία, οι δισκοπάθειες (εκφυλισμός δίσκου ή δισκοκήλη) και άλλες σπανιότερες παθήσεις. Ανεξάρτητα από την αιτία πρόκλησης του, ο πόνος στον αυχένα μπορεί να προκαλεί μειονεξίες και ανικανότητα εργασίας. Σε πολλούς ασθενείς, η πάθηση είναι επίμονη με συχνές υποτροπές. Μπορεί να συνοδεύεται από πονοκέφαλο, πόνους του βραχίονα, του άνω μέρους της πλάτης και κατάθλιψη. Οι πόνοι στον αυχένα μπορεί να εκδηλωθούν ξαφνικά, με έντονο τρόπο και να διαρκούν από μερικές ώρες έως μερικές εβδομάδες ενώ κάποτε δυνατόν να γίνουν χρόνιοι. Η δυσάρεστη κατάσταση των ασθενών με πόνους στον αυχένα μπορεί να περιλαμβάνει δυσκαμψία του αυχένα, πονοκέφαλο, πόνους στο βραχίονα, δυσκολίες στην καθημερινή ζωή, πόνους στους ώμους ή στην πλάτη που συχνά συνυπάρχουν. Οι συχνές απουσίες από την εργασία, η μειωμένη απόδοση των εργαζομένων και η κατάθλιψη περιπλέκουν το πρόβλημα. Απαιτείται άμεση ιατρική συμβουλή εάν ο πόνος είναι έντονος και συνοδεύεται από δυσκαμψία, πυρετό, σύγχυση ή άλλα ασυνήθιστα συμπτώματα που εκδηλώθηκαν ξαφνικά (αδυναμία, μείωση της κινητικότητας ή της αίσθησης στα άνω μέλη ή πιο κάτω). Η αναγνώριση του βαθμού σοβαρότητας του πόνου στον αυχένα έχει καθοριστική σημασία τόσο για τη διάγνωση όσο και για την αντιμετώπιση. Η ταξινόμηση σε 4 βαθμούς του πόνου του αυχένα που προκαλείται από διάφορες αιτίες βοηθά στην καλύτερη κατανόηση και προσέγγιση του προβλήματος:
• Βαθμός 1: Πόνος αυχένα με λίγες ή καθόλου επιπτώσεις στις καθημερινές δραστηριότητες του ασθενούς
• Βαθμός 2: Πόνος στον αυχένα που περιορίζει τις καθημερινές δραστηριότητες
• Βαθμός 3: Πόνος αυχένα με ριζοπάθεια. Επηρεάζεται ή συμπιέζεται η ρίζα του νεύρου που εξέρχεται της σπονδυλικής στήλης στο επίπεδο του αυχένα με πόνο, αδυναμία, μούδιασμα ή πρόβλημα αίσθησης ή κινητικότητας του βραχίονα και του υπόλοιπου άνω μέλους
• Βαθμός 4: Πόνος στον αυχένα που συνοδεύει σοβαρότερη πάθηση όπως όγκο, κάταγμα, μόλυνση ή συστηματική νόσο
Οι περισσότερες περιπτώσεις εμπίπτουν στους βαθμούς 1 και 2.

Θεραπεία για τους πόνους στον αυχένα

Το πρόβλημα του πόνου στον αυχένα είναι δύσκολο και ταλαιπωρεί μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Η ανεύρεση της καλύτερης δυνατής θεραπείας για τον κάθε ασθενή δεν είναι απλό εγχείρημα. Πολύ συχνά χρειάζεται εξατομικευμένη φροντίδα και θεραπεία σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες του κάθε ασθενούς. Ποιες είναι οι θεραπευτικές επιλογές που προσφέρονται; Στις θεραπείες που προσφέρονται περιλαμβάνονται η φυσικοθεραπεία, οι ασκήσεις, το μασάζ, ο βελονισμός, η διαπαιδαγώγηση του ασθενούς, η χειροπρακτική, η κινητοποίηση του αυχένα, η θεραπεία λέιζερ χαμηλού επιπέδου ενέργειας, τα κρύα ή θερμά επιθέματα, τα φάρμακα κατά του πόνου, ιδιαίτερα τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα και τα μυοχαλαρωτικά. Θεραπείες όπως το κολάρο αυχένα και οι υπέρηχοι, αμφισβητούνται. Δεν υπάρχει μια θεραπεία που να είναι η καλύτερη επιλογή για όλους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι πόνοι του αυχένα αυτοπεριορίζονται και υποχωρούν από μόνοι τους. Κάποτε διαρκούν για περισσότερο από 2 μήνες και γίνονται χρόνιοι. Οι ενέσεις με κορτικοστεροειδή φάρμακα και η χειρουργική επέμβαση συζητούνται εάν υπάρχει επιπλέον κάταγμα ή άλλη σοβαρή πάθηση ή στο βραχίονα πόνος, αδυναμία και μουδιάσματα. Για τη μειονότητα των ασθενών που έχουν πόνο λόγω συμπίεσης νεύρου που εξέρχεται της σπονδυλικής στήλης με αδυναμία, μούδιασμα ή πρόβλημα αίσθησης
ή κινητικότητας του βραχίονα και του υπόλοιπου άνω μέλους, οι ενέσεις κορτικοστεροειδών φαρμάκων μπορούν να προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση. Η χειρουργική επέμβαση χρησιμοποιείται ως τελευταία λύση στις περιπτώσεις που ο πόνος είναι επίμονος, εάν υπάρχουν ανησυχητικά σημεία στην αίσθηση ή στην κίνηση των άνω μελών ή αλλού λόγω συμπίεσης ρίζας νεύρου ή του νωτιαίου μυελού ή εάν ο ασθενής έχει πόνο λόγω σοβαρού τραυματισμού και βλάβης ή λόγω συστηματικής νόσου.
Εάν υποφέρετε από πόνους αυχένα είναι επίσης καλό να θυμάστε τα ακόλουθα:
1. Παραμένετε όσο γίνεται περισσότερο δραστήριοι, να ασκείστε και να περιορίζετε το ψυχικό σας στρες
2. Μην περιμένετε να βρείτε μία μοναδική αιτία που προκαλεί τον πόνο στον αυχένα σας. Ακολουθείτε τις συμβουλές του γιατρού για τη διάγνωση και θεραπεία
3. Να είστε προσεκτικοί και επιφυλακτικοί όταν ακούτε ισχυρισμούς για εξαιρετικά αποτελέσματα όσον αφορά στην ανακούφιση από τους πόνους του αυχένα
4. Συχνά χρειάζονται διάφορες θεραπείες ή συνδυασμός διαφόρων θεραπειών για να βρουν οι ασθενείς ανακούφιση
5. Εάν ήδη βιώσατε πόνους στον αυχένα είναι πιθανόν αυτό να συμβεί ξανά ή ο πόνος να είναι συνεχής
6. Οι μακροχρόνιες θεραπείες δεν συσχετίζονται με μεγαλύτερη καλυτέρευση. Θα πρέπει να δείτε βελτίωση μετά από 2 έως 4 εβδομάδες εάν η θεραπεία που ακολουθείτε είναι κατάλληλη για την περίπτωση σας. Τα αποτελέσματα της θεραπείας δεν έχουν μόνο άμεση σημασία για τους ασθενείς.
Επηρεάζουν παράλληλα τα συστήματα υγείας που επιφορτίζονται το κόστος διάγνωσης και θεραπείας και τους εργοδοτικούς οργανισμούς λόγω των απουσιών ασθενείας.

Πόνοι του αυχένα: Πρόληψη

Η πρόληψη βασίζεται κυρίως σε μέτρα που μειώνουν την καταπόνηση των αρθρώσεων και των μυών του αυχένα. Όταν η κεφαλή είναι ευθυγραμμισμένη με τη σπονδυλική στήλη, ο αυχένας δεν κλίνει μπροστά, πίσω, δεξιά ή αριστερά. Ασκείται λιγότερη καταπόνηση στο μυοσκελετικό σύστημα του αυχένα
και η βαρύτητα το βοηθά αντί να τον επιβαρύνει. Τα συχνά διαλείμματα κατά την εργασία με ηλεκτρονικό υπολογιστή ή όταν οδηγούμε για μεγάλες αποστάσεις μειώνουν τις ενοχλήσεις του αυχένα. Αποφεύγετε να κάθεστε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην ίδια θέση. Οι μικρές διακοπές για άλλες κινήσεις ή εργασίες ανακουφίζουν και χαλαρώνουν τους μυς. Σε ταξίδια με αυτοκίνητο, αεροπλάνο ή στο τρένο, τοποθετείστε ένα μικρό μαξιλάρι ή έστω μια τυλιγμένη πετσέτα στο χώρο που βρίσκεται μεταξύ του λαιμού και του υποστηρίγματος του κεφαλιού που έχει το κάθισμα σας. Σε ταξίδια μεγάλων αποστάσεων, να σηκώνεστε και να περπατάτε τακτικά όσο πιο συχνά μπορείτε.
Η καλή από εργονομικής άποψης θέση που λαμβάνουμε όταν εργαζόμαστε είναι απαραίτητη για την πρόληψη των πόνων του αυχένα. Το κάθισμα που χρησιμοποιούμε όταν εργαζόμαστε στον υπολογιστή πρέπει να είναι ρυθμισμένο με τρόπο που οι γοφοί να είναι λίγο πιο ψηλά από τα γόνατα. Έτσι η κεφαλή και ο λαιμός θα τοποθετούνται στην ορθή θέση. Η οθόνη πρέπει να είναι στο ύψος των ματιών. Χρησιμοποιείτε όσο μπορείτε τα στηρίγματα για τα αντιβράχια που έχουν τα καθίσματα. Όταν κάθεστε και εργάζεστε στο γραφείο, στον υπολογιστή ή κάνετε κάτι άλλο ή κοιτάζετε τηλεόραση, διατηρείτε την κεφαλή ευθυγραμμισμένη με τη σπονδυλική στήλη για να μην καταπονείτε το αυχένα. Στις τηλεφωνικές συνομιλίες μη βάζετε το τηλέφωνο μεταξύ του ώμου, του λαιμού και της κεφαλής. Εάν πρέπει να χρησιμοποιείτε πολύ το τηλέφωνο προτιμήστε τη χρήση ακουστικών ή μεγαφώνου. Οι συνήθειες ύπνου έχουν καθοριστική σημασία για την υγεία του αυχένα. Η επιλογή μαξιλαριού είναι σημαντική για την πρόληψη των πόνων στον αυχένα. Το μαξιλάρι πρέπει να στηρίζει τη φυσιολογική καμπύλη του αυχένα που σχηματίζεται μεταξύ του κεφαλιού και του υπόλοιπου σώματος. Αποφεύγετε να κοιμάστε μπρούμυτα διότι έτσι προκαλείτε ένταση στον αυχένα. Η ορθή χρήση μαξιλαριών που στηρίζουν τον αυχένα μαζί με ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών του, βοηθούν στην πρόληψη των αυχεναλγιών. Η σωματική άσκηση τονώνει τους μυς, ισχυροποιεί το σκελετό και προστατεύει από αυχεναλγίες. Οι ασκήσεις τεντώματος, οι κυκλικές κινήσεις των ώμων που μπορείτε να κάνετε όταν εργάζεστε, το τράβηγμα των ώμων προς τα πίσω, το τέντωμα του θώρακα προς τα μπροστά συμβάλλουν στην ενδυνάμωση και ανακούφιση του αυχένα. Οι ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών του αυχένα έχουν μεγάλη σημασία για την πρόληψη και θεραπεία των αυχεναλγιών. Ο γιατρός και ο φυσικοθεραπευτής σύμφωνα με τις ανάγκες σας θα σας συμβουλεύσουν ανάλογα. Προσοχή στον τρόπο με τον οποίο σηκώνετε βάρη. Ο κακός τρόπος ανύψωσης και μεταφοράς αντικειμένων είναι αιτία οσφυαλγιών. Τρώτε υγιεινά και πίνετε άφθονο νερό. Η υγιεινή διατροφή και η καλή ενυδάτωση είναι απαραίτητες στην πρόληψη και θεραπεία των πόνων του αυχένα.

Ποιο είναι το καλύτερο στρώμα για τους πόνους στην πλάτη;

Περνούμε το ένα τρίτο της ζωής μας στο κρεβάτι,  που κοιμάστε και αυτό έχει επιδράσεις για στην υγεία μας. Ο ύπνος σε ένα στρώμα που δεν σας ταιριάζει είναι αιτία πρόκλησης πόνων στην πλάτη. Το σώμα του κάθε ανθρώπου έχει τις ιδιαιτερότητες του και η σπονδυλική του στήλη τη δική της ιστορία και διαμόρφωση. Ωστόσο μερικές βασικές αρχές ισχύουν για όλες τις σπονδυλικές στήλες και έτσι βοηθούν στην ανεύρεση του καλύτερου στρώματος για τον καθένα. Γενικά επικρατεί η αντίληψη ότι το σκληρό στρώμα είναι καλό για την αντιμετώπιση του πόνου στην πλάτη. Όμως δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία τα οποία να τεκμηριώνουν την άποψη αυτή. Αντίθετα, για τα άτομα που υποφέρουν από χρόνιο πόνο στην πλάτη, το ημίσκληρο στρώμα φαίνεται ότι μπορεί να τους προσφέρει ανακούφιση. Το σημαντικό αυτό συμπέρασμα προέκυψε από μεγάλη έρευνα, που έκαναν Ισπανοί ερευνητές, με 313 άτομα που έπασχαν από χρόνιο πόνο του κάτω μέρους της πλάτης που δεν είχε σχέση με κάποια ειδική πάθηση. Τα άτομα αυτά παραποιούνταν για πόνο στη ράχη όταν ξάπλωναν στο κρεβάτι και όταν σηκώνονταν. Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες με τυχαίο τρόπο. Οι μισοί περίπου χρησιμοποίησαν για 90 μέρες ένα στρώμα σκληρό και οι άλλοι μισοί για το ίδιο χρονικό διάστημα ένα στρώμα ημίσκληρο. Στο τέλος της περιόδου των 3 μηνών, οι ασθενείς που χρησιμοποίησαν το ημίσκληρο στρώμα ανέφεραν ότι είχαν μεγαλύτερη ανακούφιση από τον πόνο και λιγότερα προβλήματα στις καθημερινές δραστηριότητες σε σύγκριση με την ομάδα που χρησιμοποίησε το σκληρό στρώμα. Οι ασθενείς της ομάδας με το ημίσκληρο στρώμα δήλωσαν ότι ο πόνος στην πλάτη ήταν λιγότερος όχι μόνο όταν ξάπλωναν αλλά και όταν σηκώνονταν και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το συμπέρασμα ήταν ότι το ημίσκληρο στρώμα βελτιώνει τον πόνο στην πλάτη και μειώνει τις μειονεξίες που προκύπτουν στους ασθενείς που υποφέρουν από χρόνιο πόνο του κάτω μέρους της πλάτης που δεν οφείλεται σε μια συγκεκριμένη νόσο. Η διαφορά αυτή πιθανόν να είναι ότι το ημίσκληρο στρώμα προσαρμόζεται καλύτερα στις φυσιολογικές καμπύλες του ανθρώπινου σώματος που υποβάλλεται στις δυνάμεις της βαρύτητας όταν ξαπλώνει σ’ αυτό. Σε αντίθεση το σκληρό στρώμα δεν επιτρέπει την προσαρμογή αυτή αυξάνοντας έτσι την καταπόνηση του σώματος και της σπονδυλικής στήλης λόγω της βαρύτητας και των αντιστάσεων που προβάλλει το στρώμα. Το στρώμα που δεν είναι ούτε πολύ σκληρό ούτε πολύ μαλακό προσαρμόζεται καλύτερα στις ανάγκες του σώματος και ιδιαίτερα της σπονδυλικής στήλης. Για αυτό προσφέρει τις περισσότερες δυνατότητες πρόληψης των πόνων στην πλάτη.  Δεν είναι δυνατόν αυτό να ισχύει για όλους διότι επιπρόσθετα από τις ιδιαιτερότητες του κάθε ανθρώπου, υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη στρωμάτων με σημαντικές διαβαθμίσεις σκληρότητας και άλλων χαρακτηριστικών. Εκτός από τις βασικές αυτές αρχές χρειάζεται και η δοκιμή διαφόρων στρωμάτων η οποία επιτρέπει στον καθένα να καταλάβει ποιο είναι το καταλληλότερο στρώμα για τις δικές του ανάγκες.

Πώς θα προστατευθείτε στη δουλειά από πόνους της ράχης;

Η στάση του σώματος στη δουλειά έχει μεγάλη σημασία για την προστασία από πόνους της ράχης. Από όσα κάνουμε καθημερινά (οδήγηση, χρήση υπολογιστή, μεταφορά αντικειμένων), πολλά είναι κοινά ανεξάρτητα από το επάγγελμα μας. Όλοι πρέπει να γνωρίζουν βασικές αρχές για τη στάση του σώματος και τις ενέργειες που χρειάζονται για να προστατεύουν την πλάτη τους. Η πίεση στην οποία υποβάλλεται η πλάτη όταν οδηγούμε και δεν καθόμαστε σωστά είναι διπλάσια από εκείνη στην οποία η πλάτη υποβάλλεται όταν στεκόμαστε. Οι συνέπειες της κακής θέσης κατά την οδήγηση εκδηλώνονται σε αυτούς που οδηγούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Τι μπορείτε να κάνετε για να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα; Όταν οδηγείτε να είστε χαλαροί. Η χαλαρή θέση κατά το οδήγημα μειώνει την ένταση στην πλάτη. Το βάρος σώματος μεταφέρεται στο κάθισμα καλύτερα χωρίς να επιβαρύνεται η πλάτη. Ρυθμίστε το κάθισμα για να βολεύει όσο το δυνατό καλύτερα. Η πλάτη του καθίσματος να είναι ελαφριά προς τα πίσω για να νιώθετε άνετα. Οι αγκώνες να έχουν μια γωνία χαλαρή που να μη σας κουράζει. Κάνετε συχνά διαλείμματα σε μεγάλες διαδρομές. Τουλάχιστον κάθε δύο ώρες πρέπει να σταματάτε, να βγαίνετε από το αυτοκίνητο, να τεντώνετε χέρια και πόδια, να περπατάτε λίγο. Όταν κάθεστε στη θέση του οδηγού ή του επιβάτη, να κάνετε μικρές ασκήσεις όταν βρίσκεστε ακινητοποιημένοι σε μποτιλιαρίσματα. Κινείτε τα πόδια και τα χέρια σας. Όταν ξεφορτώνετε κάτι από το αυτοκίνητο μην στρίβετε προς το πίσω κάθισμα για τα τι πάρετε αλλά ανοίξετε την πίσω πόρτα. Τα στενά ρούχα δεν είναι άνετα και περιορίζουν τις κινήσεις σας. Η έλλειψη χρόνου προκαλεί ένταση με επιβάρυνση του μυϊκού και σκελετικού συστήματος της ράχης σας. Οι συνήθειες στη δουλειά έχουν βασικό ρόλο για την προστασία της πλάτης. Στο γραφείο, η επιφάνεια στην οποία εργάζεστε πρέπει να είναι στο κατάλληλο ύψος και η καρέκλα να παρέχει πλήρη στήριξη στο κάτω μέρος της ράχης. Εάν η εργασία γίνεται σε υπολογιστή να προσαρμόζεται ο χώρος εργασίας στον κάθε χρήστη. Τα άτομα που ανυψώνουν και μεταφέρουν αντικείμενα κινδυνεύουν πιο πολύ να υποστούν βλάβες στην πλάτη με πρόκληση πόνων. Για να μεταφέρετε ένα φορτίο, κάντε μια μικρή δοκιμή χωρίς την ολική προσπάθεια. Λυγίζετε τα γόνατα και όχι τη μέση όταν ανυψώνετε κάτι. Σφίγγετε τους μυς της κοιλιάς και κρατάτε την πλάτη ίσια χρησιμοποιώντας τους μυς των ποδιών για να στέκεστε όρθιοι. Οι τεχνικές ανύψωσης και μεταφοράς βαρών απαιτούν να μη βιάζεστε, να μην κάνετε απότομες κινήσεις, να σχεδιάζετε καλά το τι πάτε να κάνετε, να πιάνετε καλά το αντικείμενο που θα μεταφέρετε και να μην κάνετε λανθασμένα στριψίματα τη στιγμή που ανυψώνετε κάτι.

Μειώστε τους πόνους της πλάτης
 

Η καθιστική ζωή, η εργασία στον υπολογιστή, η παχυσαρκία, η απουσία τακτικής σωματικής άσκησης αλλά και τα λάθη στην άθληση είναι μερικοί από τους παράγοντες που δημιουργούν ανυπόφορο πόνο στην πλάτη.
1.Μειώστε το σωματικό σας βάρος. Αν είστε υπέρβαροι ή παχύσαρκοι, καταπονείτε τη σπονδυλική στήλη με το έξτρα βάρος.
2.Σταματήστε το κάπνισμα. Οι καπνιστές έχουν λιγότερο οξυγόνο στους ιστούς, γεγονός που καθυστερεί τη θεραπεία.
3.Κινηθείτε. Περπατάτε τουλάχιστον μισή ώρα την ημέρα. Όλες οι διεθνείς μελέτες αποδεικνύουν ότι το περπάτημα είναι αποτελεσματικό στους πόνους της πλάτης.
4.Ασκηθείτε. Δυναμώστε τους κοιλιακούς και τους μυς του κορμού, καθώς στηρίζουν το βάρος του σώματός σας. Το κολύμπι επίσης είναι ιδανικό και για την ενδυνάμωση της σπονδυλικής στήλης.
5. Αλλάξτε στρώμα. Το στρώμα που δεν είναι ούτε πολύ σκληρό ούτε πολύ μαλακό προσαρμόζεται καλύτερα στις ανάγκες του σώματος και της σπονδυλικής στήλης, προσφέροντας περισσότερες δυνατότητες πρόληψης των πόνων στην πλάτη.
6.Κοιμηθείτε απολαυστικά. Όταν κοιμάστε, φροντίστε η θέση σας να είναι στα πλάγια με τα πόδια λυγισμένα προς την κοιλιά με ένα μαξιλάρι ανάμεσα στους μηρούς ή ανάσκελα με ένα μαξιλάρι κάτω από τα γόνατά σας.
7.Σηκώστε σωστά τα αντικείμενα. Ο τρόπος με τον οποίο ανυψώνετε, μεταφέρετε, σπρώχνετε ή τραβάτε βαριά αντικείμενα, είναι αιτία πρόκλησης βλαβών στην πλάτη με συνεπακόλουθο τον πόνο. Θα πρέπει να λυγίζετε πάντα τα γόνατά σας, όταν σηκώνετε κάτι.
8.Προσθέστε ασβέστιο. Αν η διατροφή σας είναι φτωχή σε ασβέστιο, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για οστεοπόρωση, που είναι αιτία πόνων στην πλάτη.
9.Μειώστε το στρες. Η ψυχολογική καταπόνηση με χρόνιο, έντονο και παρατεταμένο στρες αλλά και το άγχος, είναι αιτίες αυξημένου μυϊκού πόνου, επηρεάζοντας σημαντικά το μυοσκελετικό σύστημα.
10.Δώστε προσοχή στα παπούτσια. Αποφύγετε να φοράτε ψηλοτάκουνα αλλά και τελείως φλατ παπούτσια. Τακούνι μέχρι 3 εκατοστά είναι ιδανικό.
Συμβουλή:
Μία ζεστή κομπρέσα με λίγες σταγόνες από αιθέρια έλαια juniper και ginger θα σας ανακουφίσει από τον πόνο της πλάτης.

Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #7 στις: Τρίτη, 06 / 09 / 2011, 13:11 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Ποιοι είναι οι στόχοι της Ψυχοθεραπευτικής Παρέμβασης;



Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/07/2011
Μολονότι οι ψυχολόγοι - ψυχοθεραπευτές χρησιμοποιούν στην ψυχολογική θεραπεία ένα ευρύ φάσμα από θεραπευτικές μεθόδους και τεχνικές, εκείνο που τους επιτρέπει και στηρίζει την δυνατότητα που έχουν να επιλέξουν είναι, η από κοινού, απόρριψη του ιατροκεντρικού μοντέλου θεραπείας, και η κοινή πεποίθηση σ’ ένα εναλλακτικό μοντέλο θεραπείας.
Οι στόχοι της παρέμβασης που επιχειρεί ο Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής είναι:
• Η κατανόηση και συνειδητοποίηση της προέλευσης και του τρόπου ανάπτυξης των συναισθηματικών προβλημάτων που βιώνει το άτομο, η οποία θα του επιτρέψει να ασκεί έλεγχο πάνω στα συναισθήματα και τη συμπεριφορά του.
• Η ανάπτυξη θετικής στάσης του ατόμου απέναντι στον εαυτό του, σε συνδυασμό με ανάπτυξη της ικανότητάς του να αναγνωρίζει τις εμπειρίες εκείνες που έγιναν στο παρελθόν –ή και συνεχίζουν να γίνονται- αντικείμενο κριτικής κι απόρριψης (Αυτο-αποδοχή & Αυτοπεποίθηση).
• Η ανάπτυξη κι ολοκλήρωση του δυναμικού και των ικανοτήτων του ατόμου στην πληρέστερή τους μορφή, και/ή η επίτευξη της ενσωμάτωσης των πλευρών του εαυτού που προηγουμένως βρίσκονταν σε σύγκρουση.
• Η κατάκτηση από τον/την ενδιαφερόμενο/ η ενός υψηλότερου επιπέδου πνευματικής εγρήγορσης.
• Η εύρεση λύσης σ’ ένα συγκεκριμένο πρόβλημα που το άτομο δεν μπορούσε να λύσει μόνο του. • Η απόκτηση μιας γενικής δεξιότητας στη λύση προβλημάτων.
• Η απόκτηση, μέσω εκπαίδευσης, από το άτομο ιδεών και τεχνικών με τις οποίες μπορεί να κατανοεί και να ελέγχει τη συμπεριφορά του.
• Η μάθηση και η κατοχή κοινωνικών και διαπροσωπικών δεξιοτήτων, όπως η διατήρηση βλεμματικής επαφής, η συμμετοχή σε συζητήσεις, η διεκδικητικότητα, κι ο έλεγχος του θυμού.
• Η αλλαγή ή η αντικατάσταση παράλογων ιδεών, ή δυσπροσαρμοστικών τρόπων σκέψης που συνδέονται με αυτο-καταστροφική συμπεριφορά με πιο λειτουργικές σκέψεις.
• Η αλλαγή, ή η αντικατάσταση δυσπροσαρμοστικών ή αυτο-καταστροφικών μορφών συμπεριφοράς.
• Η εισαγωγή στην διαδικασία αλλαγής του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν μικρά ή ευρύτερα κοινωνικά συστήματα (π.χ. το ζευγάρι, η οικογένεια, το σχολείο, οργανισμοί).
• Η σταδιακή απόκτηση δεξιοτήτων αυτογνωσίας κι ενημέρωσης, έτσι ώστε να μπορέσει το άτομο να αντιμετωπίσει κοινωνικές ανισότητες. Στην Συνθετική Ψυχοθεραπεία η έμφαση δίνεται στον άνθρωπο, όχι στο «πρόβλημα»!
Στην σχετική διεθνή βιβλιογραφία έχει αναφερθεί η ύπαρξη 400 περίπου διαφορετικών ψυχοθεραπευτικών σχολών. Από αυτές, οι πιο διαδεδομένες θεραπευτικές προσεγγίσεις είναι η συστημική, η φαινομενολογική – υπαρξιστική, η ψυχοδυναμική, η γνωσιακή-συμπεριφοριστική, και, τέλος, η επιλεκτική και η συνθετική προσέγγιση.
Μολονότι οι ψυχολόγοι - ψυχοθεραπευτές χρησιμοποιούν στην ψυχολογική θεραπεία ένα ευρύ φάσμα από θεραπευτικές μεθόδους και τεχνικές, εκείνο που τους επιτρέπει και στηρίζει την δυνατότητα που έχουν να επιλέξουν είναι, η από κοινού, απόρριψη του ιατροκεντρικού μοντέλου θεραπείας, και η κοινή πεποίθηση σ’ ένα εναλλακτικό μοντέλο θεραπείας. Ένα μοντέλο που βασίζεται στην αλληλεπίδραση αυτών που συμμετέχουν στη θεραπευτική σχέση. Αυτό το μοντέλο ψυχολογικής θεραπείας δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην υποκειμενική εκδοχή της εμπειρίας και του κόσμου του ενδιαφερόμενου, καθώς και στον ρόλο του «βοηθού / θεραπευτή». Ο τελευταίος καλείται να βοηθήσει τον ενδιαφερόμενο μέσα από μια συνεργατική σχέση, προσπαθώντας να κατανοήσει την εσωτερική πραγματικότητα του πελάτη / ενδιαφερόμενου, καθώς και τον τρόπο που αυτός ερμηνεύει και κατανοεί τις εμπειρίες του.
Η ιδέα του να «κάνει» ο ψυχοθεραπευτής κάτι στον πελάτη έτσι ώστε να τον θεραπεύσει από την «αρρώστια», αντικαθίσταται από την ιδέα του να «βρίσκεται μαζί» με τον ενδιαφερόμενο, ή την ενδιαφερόμενη, με τέτοιο τρόπο ώστε να διευκολύνεις την προσωπική του/της ανάπτυξη.
Με άλλα λόγια, αυτό το μοίρασμα της εσωτερικής πραγματικότητας του πελάτη επιτρέπει την ποιοτική αναβάθμιση της σχέσης πελάτη – συμβούλου σε σχέση θεραπευτική. Ακριβώς αυτή η ανάγκη για κατανόηση των δυναμικών που συνιστούν και καθορίζουν την εσωτερική πραγματικότητα είναι που υπαγορεύει στον Ψυχολόγο - Ψυχοθεραπευτή να έχει προσωπική / βιωματική εμπειρία, όντας ο ίδιος σε διαδικασία ψυχολογικής θεραπείας ως θεραπευόμενος για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η αλλαγή προσανατολισμού που επιχειρεί η Ψυχοθεραπεία, από την ιατροκεντρική αντίληψη της διάγνωσης & θεραπείας ατόμων με σημαντική ψυχική διαταραχή, προς μια αναπτυξιακή κατεύθυνση, προϋποθέτει πάνω απ’ όλα σημαντικές αλλαγές στον τρόπο που σκέφτεται ο ψυχολόγος - θεραπευτής. Δηλαδή, τα προβλήματα και οι κρίσεις που βιώνει ο ενδιαφερόμενος δεν γίνονται πια αντιληπτά ως ενδείξεις ψυχοπαθολογίας, αλλά ως «κανονιστικές» εμπειρίες, που ο ρόλος τους είναι να θέσουν μια πρόκληση στην προσαρμογή του ατόμου, της οικογένειας, ή της ομάδας κατά τη διάρκεια της εξελικτικής του / της πορείας.
Ανθρώπινες εμπειρίες, όπως το πένθος, η ασθένεια, ο χωρισμός, ο βιασμός είναι στην ουσία τους τέτοιου είδους αναπτυξιακές προκλήσεις. Μια και η έμφαση τελικά δίνεται στην ανάπτυξη του εαυτού, ο Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής, αντί να ενδιαφέρεται για την καταγραφή συμπτωματολογίας, υιοθετεί μια πιο δυναμική οπτική για το τι μπορεί να σημαίνει η διαταραχή ή το πρόβλημα εξελικτικά, βοηθώντας ταυτόχρονα τον άνθρωπο να ανακαλύψει τις κρυμμένες του Δυνάμεις που θα χρησιμοποιήσει προκειμένου, όχι μόνο να «ξεπεράσει» αυτήν την εξελικτική κρίση, αλλά και να την μετουσιώσει σε ευκαιρία για ψυχική ανάπτυξη και πρόοδο. Έχοντας, δηλαδή, υπ’όψην του το σημείο στο οποίο έχει φτάσει το άτομο μέσα στον κύκλο της ζωής του, ο ψυχολόγος το βοηθάει να πορευτεί στη συνέχεια της ζωής του, δουλεύοντας αυτό το «πρόβλημα – πρόκληση» μέσα στη θεραπευτική διαδικασία.

Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #8 στις: Πέμπτη, 15 / 09 / 2011, 14:14 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Ο ήλιος «διώχνει» καρκίνο μαστού και έμφραγμα



Ημερομηνία δημοσίευσης: 30/06/2011
Τρεις ώρες την ημέρα στον ήλιο μπορεί να μειώσουν έως 50% τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού, ενώ η «βιταμίνη του ήλιου» μειώνει κατά 16% τον κίνδυνο εμφράγματος και εγκεφαλικού στους άντρες, σύμφωνα με δύο νέες μελέτες.
Η μελέτη για τον καρκίνο είναι η νεώτερη σε μια σειρά ερευνητικών εργασιών, οι οποίες υποδηλώνουν ότι η συστηματική έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία του ηλίου μπορεί να ασκεί ισχυρή αντικαρκινική δράση, διεγείροντας την παραγωγή βιταμίνης D στο δέρμα.
Έρευνες στο εργαστήριο έχουν δείξει πως τα κύτταρα του μαστού έχουν την ικανότητα να μετατρέπουν την βιταμίνη D σε μια ορμόνη, η οποία διαθέτει αντικαρκινικές ιδιότητες.
Καναδοί ερευνητές συνέκριναν 3.101 ηλικιωμένες γυναίκες με καρκίνου του μαστού με 3.471 υγιείς, συνομήλικές τους εθελόντριες, οι οποίες ουδέποτε είχαν αναπτύξει καρκίνο.
Κάθε μία απάντησε για την έκθεσή της στον ήλιο τους μήνες Απρίλιο έως Οκτώβριο, στη διάρκεια τεσσάρων σταδίων της ζωής: την εφηβική ηλικία, από τα 20 έως τα 40 τους, από τα 40 έως τα 60 τους, και από τα 60 έως τα 74 χρόνια.
Όπως γράφουν οι ερευνητές στην «Αμερικανική Επιθεώρηση Επιδημιολογίας», οι γυναίκες που περνούσαν τουλάχιστον 21 ώρες την εβδομάδα εκτεθειμένες στον ήλιο κατά την εφηβική ηλικία, είχαν 29% λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν καρκίνο του μαστού σε σύγκριση με όσες εκτίθονταν λιγότερο από 7 ώρες την εβδομάδα.
Όσες περνούσαν πολλές ώρες στον ήλιο από τα 40 έως τα 60 τους, είχαν μείωση του κινδύνου κατά 26%, ενώ μετά τα 60 η καθημερινή, πολύωρη έκθεση στον ήλιο μείωνε κατά το ήμισυ τον κίνδυνο εκδηλώσεως καρκίνου του μαστού.
Οι άντρες
Η δεύτερη μελέτη δημοσιεύθηκε στην «Αμερικανική Επιθεώρηση Κλινικής Διατροφής» (AJCN) και πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες της Σχολής Δημοσίας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.
Στη μελέτη συμμετείχαν σχεδόν 119.000 άντρες και γυναίκες, τους οποίους παρακολουθούσαν οι ερευνητές επί δύο δεκαετίες. Όπως διαπίστωσαν, οι άντρες με επαρκή επίπεδα βιταμίνης D στο αίμα τους, είχαν κατά 16% λιγότερες πιθανότητες καρδιαγγειακών προβλημάτων σε σύγκριση με όσους είχαν ανεπαρκή.
Για άγνωστους λόγους, δεν παρατηρήθηκε αντίστοιχο όφελος στις γυναίκες.
Βιταμίνη του ήλιου
Η έκθεση του δέρματος στην ηλιακή ακτινοβολία αποτελεί τον κύριο τρόπο παραγωγής βιταμίνης D στον οργανισμό.
Την βιταμίνη αυτή μπορεί επίσης να πάρει κανείς μέσω της διατροφής. Καλές φυσικές πηγές της είναι τα πολύ παχιά ψάρια και τα ιχθυέλαια (σ.σ. γι’ αυτή τη βιταμίνη πίναμε μουρουνέλαιο όταν ήμασταν παιδιά), ενώ στο εμπόριο υπάρχουν και εμπλουτισμένα προϊόντα, όπως γάλατα.
Σε κάθε περίπτωση, τα ευρήματα των μελετών δεν σημαίνουν πως θα πάθουμε ηλιακό έγκαυμα για να αποκτήσουμε βιταμίνη D, διότι το έγκαυμα είναι παράγοντας κινδύνου για δερματικό καρκίνο.
Οι ειδικοί τονίζουν πως η έκθεση για παραγωγή βιταμίνης Dπρέπει να γίνεται τις ώρες που δεν «καίει» ο ήλιος – δηλαδή πριν από τις 11 το πρωί και μετά τις 4-5 το απόγευμα.


Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #9 στις: Πέμπτη, 15 / 09 / 2011, 14:59 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Οι μύωπες αντιμετωπίζουν κίνδυνο για γλαύκωμα



Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/07/2011
Σύμφωνα με μία νέα ολλανδική επιστημονική μελέτη, οι μύωπες αντιμετωπίζουν σχεδόν διπλάσιο κίνδυνο να εμφανίσουν γλαύκωμα, μία από τις κυριότερες αιτίες τύφλωσης.
Πολλοί άνθρωποι ηλικίας άνω των 40 ετών παρουσιάζουν γλαύκωμα και ιδίως όσοι έχουν μεγάλη μυωπία και γι' αυτό πρέπει για προληπτικούς λόγους να κάνουν τακτικές οφθαλμολογικές εξετάσεις.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Νόμντο Γιανσόνιους του Ιατρικού Κέντρου του πανεπιστημίου του Γκρόνιγκεν, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Οφθαλμολογίας «Ophthalmology», σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, αξιολόγησαν στοιχεία από 11 δημοσιευμένες έρευνες για τη σχέση μυωπίας-γλαυκώματος «ανοιχτής γωνίας» (του πιο συνηθισμένου τύπου της πάθησης), που αφορούσαν σε δεκάδες χιλιάδες άτομα.
Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι μύωπες (σχεδόν το 1/3 του πληθυσμού) είναι περίπου κατά 90% πιθανότερο να αναπτύξουν και γλαύκωμα. Όσοι επομένως έχουν περισσότερους βαθμούς μυωπίας φαίνεται να έχουν και μεγαλύτερο κίνδυνο γλαυκώματος. Τα στοιχεία δείχνουν, επίσης, ότι η μυωπία και το γλαύκωμα συχνά συνυπάρχουν και δεν αποτελεί κατ’ ανάγκην το ένα αιτία του άλλου.
Το γλαύκωμα κάνει ζημιά στο οπτικό νεύρο, προκαλώντας σταδιακή απώλεια της όρασης. Υπάρχουν διάφορες θεραπευτικές μέθοδοι -φάρμακα και χειρουργική επέμβαση- αλλά καμία δεν μπορεί να αποκαταστήσει την όραση από τη στιγμή που θα χαθεί. Οι οφθαλμίατροι συστήνουν τακτική εξέταση για όλους τους ενήλικες άνω των 40 ετών.

1. Τι είναι το γλαύκωμα ;
Το γλαύκωμα είναι νόσος του οπτικού νεύρου. Το οπτικό νεύρο μεταφέρει τις εικόνες από το μάτι στον εγκέφαλο. Είναι σαν ένα ηλεκτρικό καλώδιο που περιέχει τεράστιο αριθμό συρμάτων. Το γλαύκωμα μπορεί να προκαλέσει βλάβη στις νευρικές ίνες, προκαλώντας τη δημιουργία τυφλών σημείων. Εάν το οπτικό νεύρο έχει καταστραφεί
σε όλη του την έκταση, προκαλείται ολική τύφλωση.
2. Τι προκαλεί το γλαύκωμα ;
Υπάρχει εσωτερικό κύκλωμα παραγωγής και αποχέτευσης ενός καθαρού υγρού, που καλείται υδατοειδές υγρό, Εάν η αποχετευτική γωνία αποφραχθεί, η πίεση του υγρού μέσα στο εσωτερικό του ματιού θα αυξηθεί και μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή του οπτικού νεύρου.
3. Ποιος κινδυνεύει να αναπτύξει γλαύκωμα ;
Η υψηλή πίεση καθ΄αυτή δε σημαίνει πάντα ότι έχετε γλαύκωμα. Οι πιο σημαντικοί παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν, την ηλικία, την αφρικανική καταγωγή, οικογενειακό ιστορικό γλαυκώματος, προηγούμενους τραυματισμούς στο μάτι, ιστορικό σοβαρής αναιμίας, καταπληξίας (shock), ή υπότασης (ειδικά σε νεαρές γυναίκες).
4. Ποιοι είναι οι διαφορετικοί τύποι γλαυκώματος ;
Το χρόνιο γλαύκωμα ανοικτής γωνίας που αποτελεί τη πιο συχνή μορφή γλαυκώματος (90%). Είναι αποτέλεσμα του φαινομένου της γήρανσης. Το γλαύκωμα κλειστής γωνίας προκαλείται από την πλήρη απόφραξη της αποχετευτικής γωνίας από την ίριδα. Όταν η ενδοφθάλμια πίεση ανεβαίνει γρήγορα τότε η κατάσταση καλείται οξύ γλαύκωμα κλειστής γωνίας με έντονα συμπτώματα που αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα οδηγεί σε γρήγορη τύφλωση.
5. Μπορεί να γεννηθεί ένα παιδί με γλαύκωμα και πως αντιμετωπίζεται;
Δυστυχώς υπάρχει σύνδρομο συγγενούς (εκ γεννετής) γλαυκώματος. Μπορεί να αντιμετωπισθεί με έγκαιρη διάγνωση από τον παιδίατρο ή οφθαλμίατρο.
6. Ποιά είναι τα συμπτώματα του γλαυκώματος;
Συνήθως κανένα (γι’ αυτό είναι πολύ επικίνδυνη νόσος)
Β) Σε γλαύκωμα κλειστής γωνίας : θολερή όραση, πονοκέφαλος, δακτύλιους ουρανίου τόξου γύρω από τις πηγές φωτός, ναυτία και εμέτος
7. Πως ανιχνεύεται το γλαύκωμα ;
Η εξέταση, κατά τακτά χρονικά διαστήματα, της πίεσης και του οπτικού νεύρου από τον οφθαλμίατρό σας αποτελεί τον καλύτερο τρόπο ανίχνευσης του γλαυκώματος. Τον τελευταίο χρόνο η σύγχρονη τεχνολογία προσφέρει αντικειμενικές εξετάσεις για γλαύκωμα.
8. Θεραπεύεται το γλαύκωμα με φαρμακευτική αγωγή;
Το γλαύκωμα συνήθως ελέγχεται με οφθαλμικές σταγόνες μερικές φορές σε συνδυασμό με χάπια, μειώνοντας την ενδοφθάλμια πίεση.
9. Η χειρουργική επέμβαση αποτελεί λύση του προβλήματος;
Κατά κανόνα, η βλάβη που προκαλείται από το γλαύκωμα είναι μη αναστρέψιμη. Οι θεραπείες με επεμβάσεις laser μπορεί να είναι αποτελεσματικές για διαφορετικούς τύπους γλαυκώματος. Σε γλαύκωμα ανοικτής γωνίας διορθώνεται καθαυτή η αποχέτευση. Σε γλαύκωμα κλειστής γωνίας , το laser δημιουργεί ένα άνοιγμα στην ίριδα
(ιριδεκτομή) για να βελτιώσει την ροή του υδατοειδούς υγρού στην αποχετευτική οδό. H επεμβατική χειρουργική βοηθά στον σχηματισμό ενός νέου αποχετευτικού πόρου ώστε το υδατοειδές υγρό να εγκαταλείπει το μάτι, κάτι που μειώνει την πιέση. Όλα τα παραπάνω χρησιμοποιούνται για την πρόληψη ή την καθυστέρηση περαιτέρω
βλάβης.
10. Η απώλεια της οράσεως μπορεί να αποφευχθεί;
Οι συχνές οφθαλμολογικές εξετάσεις μπορούν να βοηθήσουν την πρόληψη της μη απαραίτητης απώλειας της όρασης. Θα πρέπει να γίνονται εξετάσεις κάθε 1-2 χρόνια ειδικά εάν ο ασθενής ανήκει στις ομάδες που κινδυνεύουν να αναπτύξουν γλαύκωμα, όπως προαναφέραμε (οικογενειακό ιστορικό)
« Τελευταία τροποποίηση: Παρασκευή, 24 / 02 / 2012, 15:19 από MTS »

Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #10 στις: Πέμπτη, 15 / 09 / 2011, 15:35 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Καταρράκτης. Μπορούμε να εμποδίσουμε την εξέλιξή του;



Ημερομηνία δημοσίευσης: 22/08/2011
Δεν είναι εξακριβωμένο τι προκαλεί τον καταρράκτη, ίσως όμως μπορούμε να καθυστερήσουμε την ύπαρξή του αν:
1.   Διακόψουμε το κάπνισμα.
2.   Φοράμε γυαλιά με καλή προστασία από την υπεριώδη ακτινοβολία.
3.   Μπορούμε να ρυθμίσουμε άλλα προβλήματα υγείας που έχουμε, όπως π.χ. σακχαρώδη διαβήτη, ή άλλες ασθένειες οι οποίες επιταχύνουν την πρόοδο του καταρράκτη.
4.   Διατηρούμε το βάρος μας σε επιθυμητά επίπεδα κάνοντας γυμναστική τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας. Αν είμαστε υπέρβαροι, με το να χάσουμε περιττά κιλά σταδιακά με δίαιτα και σωματική άσκηση.
5.   Επιλέγουμε μια υγιεινή διατροφή με πολλά λαχανικά και φρούτα, τα οποία μας παρέχουν επάρκεια βιταμινών και θρεπτικών ουσιών, όπως π.χ. αντιοξειδωτικές ουσίες, οι οποίες θεωρητικά θα μπορούσαν να εμποδίσουν τη θόλωση του φακού του οφθαλμού (αν και αυτό δεν έχει ακόμα αποδειχθεί).
6.   Επισκεπτόμαστε συχνά τον οφθαλμίατρό μας, ειδικά μετά την ηλικία των 60 ετών, οπότε και εξελίσσεται ο καταρράκτης. Δίνουμε έτσι και την ευκαιρία να διαγνωστούν έγκαιρα ενδεχομένως και άλλες παθήσεις, όπως π.χ. γλαύκωμα ή ηλικιακή εκφύλιση ωχράς κηλίδος, και να προληφθούν κάποιες δυσάρεστες καταστάσεις για την όρασή μας.
Η θεραπεία
Η θεραπεία του καταρράκτη είναι μόνο χειρουργική. Ο καταρράκτης αφαιρείται από μία τομή μικρότερη των 3 mm. Με ειδικό μηχάνημα υπερήχων γίνονται φακοθρυψία και απορρόφηση του θολωμένου φακού, με ταυτόχρονη ένθεση ειδικού διαυγούς φακού μέσα στον οφθαλμό, χωρίς την τοποθέτηση ραμμάτων.
Η επέμβαση πραγματοποιείται με σταγόνες αναισθητικού κολλυρίου και κατά τη διάρκειά της δεν υπάρχει καθόλου πόνος. Διαρκεί περίπου 15 λεπτά. Τις πρώτες δύο - τρεις ημέρες ενδέχεται να υπάρχει ελαφρύς ερεθισμός, ο οποίος εξαφανίζεται σε λίγο καιρό. Μετά την επέμβαση, το μάτι παραμένει ανοιχτό χωρίς γάζες και ο ασθενής μπορεί να μεταβεί στο σπίτι του. Ενσταλάζονται ειδικά κολλύρια για είκοσι περίπου ημέρες.
Η αποκατάσταση της όρασης αρχίζει ήδη από τις πρώτες ώρες μετά την επέμβαση και μεγιστοποιείται τις επόμενες μέρες. Θα χρειαστούν πιθανότατα καινούργια βοηθητικά γυαλιά για την ακριβή ρύθμιση της μακρινής, της κοντινής όρασης ή και των δύο. Αυτά συνήθως χορηγούνται με το πέρας της χρήσης των οφθαλμικών σταγόνων.
Υπάρχουν κάποια μηχανήματα που χρησιμοποιούν ακτίνες laser για τον θρυμματισμό του καταρράκτη, όμως αυτά δεν χρησιμοποιούνται ευρέως, γιατί ο θρυμματισμός του με τους υπερήχους είναι πιο εξελιγμένος και αποτελεί παγκοσμίως αποδεκτή μέθοδο.
Ο καταρράκτης δεν μπορεί να επανεμφανιστεί, όμως σε αρκετά μεγάλο ποσοστό υπάρχει πιθανότητα να θολώσει η φυσική μεμβράνη του οφθαλμού (οπίσθιο περιφάκιο), η οποία βρίσκεται πίσω από τον ενδοφακό, μήνες ή και χρόνια μετά την επέμβαση. Η κατάσταση αυτή διορθώνεται πολύ εύκολα με εφαρμογή laser στο εξωτερικό ιατρείο, ανώδυνα και με άμεσα αποτελέσματα στη διαύγεια της όρασης.

Ο καταρράκτης, είναι μια από τις πιο συχνές αιτίες θόλωσης της όρασής μας μετά από κάποια ηλικία. Ο καταρράκτης είναι μέρος του φαινομένου της γήρανσης του ματιού. Ολοι οι άνθρωποι μετά από κάποια ηλικία εμφανίζουν μια θόλωση του φακού. Για τον καταρράκτη δεν υπάρχει άλλη αντιμετώπιση παρά μόνο η χειρουργική, όταν υπάρχει ένδειξη. Η επέμβαση για την αφαίρεση του καταρράκτη είναι η πιο συχνή αλλά και η πιο επιτυχημένες.

Τι είναι ο καταρράκτης; Αιτιολογία.
Ο καταρράκτης είναι η θόλωση του φυσικού φακού του ματιού. Ο φυσικός φακός του ματιού βρίσκεται πίσω από την ίριδα, έχει το μέγεθος φακής και φυσιολογικά είναι διαυγής.
Δεν προλαμβάνεται ούτε θεραπεύεται με φάρμακα.
Είναι μια πολύ συνηθισμένη πάθηση και συνήθως παρουσιάζεται με την πάροδο της ηλικίας.
Μερικές φορές μπορεί να προκληθεί από τραυματισμό, ορισμένες παθήσεις (π.χ. διαβήτη, φλεγμονές του ματιού κ.τ.λ) ή φάρμακα όπως η χρόνια χρήση κορτιζόνης.
Σε ελάχιστες περιπτώσεις μπορεί και ένα παιδί να γεννηθεί με καταρράκτη (συγγενής καταρράκτης).
Ποιά είναι τα συμπτώματα του καταρράκτη;
Τα κύρια συμπτώματα είναι:
Θάμπωμα με προοδευτική μείωση της όρασης για μακριά ή για κοντά. Η όραση γίνεται ολοένα και λιγότερο σαφής.
Λάμψεις και αντανακλάσεις γύρω από ορισμένα αντικείμενα.
Εξασθενημένη αντίληψη χρωμάτων.
Εντονη ενόχληση στον ήλιο.
Απουσία πόνος.
Ολα τα παραπάνω συμπτώματα μπορούν να επηρεάσουν τις καθημερινές δραστηριότητες όπως:
Οδήγηση, ειδικά το βράδυ ή σε πολύ δυνατό φως.
Διάβασμα ή παρακολούθηση τηλεόρασης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, στα αρχικά στάδια μερικών τύπων καταρράκτη, το διάβασμα επιτυγχάνεται χωρίς γυαλιά.
Ράψιμο ή άλλες ασχολίες που απαιτούν λεπτομερή παρατήρηση των αντικειμένων.
Πότε πρέπει να χειρουργείται ο καταρράκτης;
Η επέμβαση μπορεί να αποφασιστεί, όταν ο καταρράκτης αρχίζει να προκαλεί τέτοια ενόχληση στην ποιότητα της όρασης, με συνέπεια τη δημιουργία προβλημάτων στις καθημερινές δραστηριότητες του ατόμου (ασφαλής οδήγηση αυτοκινήτου, ανάγνωση, τηλεόραση). Βασιζόμενοι στα συμπτώματά σας, εσείς και ο οφθαλμίατρός σας θα αποφασίσετε από κοινού, για το πότε θα γίνει η επέμβαση.
Δεν είναι πλέον αλήθεια ότι ο καταρράκτης πρέπει να είναι 'ώριμος' για ν'αφαιρεθεί. Με τις νέες χειρουργικές τεχνικές (φακοθρυψία) αυτή η αντίληψη αποτελεί πλέον παρελθόν. Αντιθέτως, μάλιστα, η αφαίρεση ενός υπερώριμου σκληρού καταρράκτη, κάνει την επέμβαση πιο δύσολη και μπορεί να περικλείει κάποιες επιπλοκές κατά την διάρκεια της.
Η προεγχειρητική εξέταση των ματιών
Η εξέταση των ματιών πριν την επέμβαση γίνεται για να διαπιστωθεί η συνολική κατάσταση των ματιών, το είδος του καταρράκτη καθώς και για να γίνουν οι απαραίτητες μετρήσεις που θα μας υποδείξουν τον σωστό φακό που θα μπει μέσα στο μάτι.
Η λεπτομερής οφθαλμολογική εξέταση περιλαμβάνει μετρήσεις της όρασης και της καμπυλότητας του κερατοειδούς, μέτρηση της πίεσης του ματιού και έλεγχο της υγείας του βυθού. Επίσης, με την βοήθεια υπερήχων μετρούμε το μήκος του ματιού και υπολογίζουμε την δύναμη του φακού που θα τοποθετήσουμε κατά την επέμβαση.
Πώς γίνεται η επέμβαση;
Στις μέρες μας ο καταρράκτης αφαιρείται με την τεχνική της φακοθρυψίας. Μέσα από μια μικρή τομή 3-4 χιλ. και με την βοήθεια υπερήχων που θρυμματίζουν και απορροφούν συγχρόνως τον φακό γίνεται η αφαίρεση του καταρράκτη. Στο τέλος, τοποθετείται ένας τεχνητός ενδοφθάλμιος φακός, ο οποίος είναι μόνιμος. Η επέμβαση τελειώνει χωρίς να χρειάζονται ράμματα. H όραση ανακτάται πιο γρήγορα με την συγκεκριμένη τεχνική.
Τώρα πια δεν είναι απαραίτητη η παραμονή στο νοσοκομείο. Ο ασθενής επιστρέφει στο σπίτι του αμέσως μετά την επέμβαση, η δε επάνοδος στις καθημερινές δραστηριότητες γίνεται από την επόμενη κιόλας μέρα. Ο ασθενής αρχίζει να βλέπει ήδη καλύτερα μετά την επέμβαση και με την πάροδο των ημερών η όραση καλυτερεύει. Η εγχείρηση γίνεται με τοπική αναισθησία με σταγόνες και ο ασθενής φεύγει από το χειρουργείο χωρίς προστατευτική γάζα.
Ο φακός ο οποίος τοποθετείται μέσα στο μάτι, έχει την ικανότητα να διορθώσει την μυωπία ή την υπερμετρωπία αν υπήρχε πριν την επέμβαση, με συνέπεια να μην χρειάζονται συνήθως γυαλιά μετά την επέμβαση. Σε ένα μικρό ποσοστό ασθενών χρειάζεται μια μικρή διόρθωση με γυαλιά για ορισμένες δραστηριότητες (οδήγηση, τηλεόραση). Η προσέγγιση στην μετεγχειρητική διόρθωση συζητείται με τον χειρουργό με σκοπό να καλυφθούν οι απαιτήσεις και οι ανάγκες του ασθενούς.
Την ημέρα της επέμβασης
Συνιστάται πάντα ο ασθενής να συνοδεύεται από κάποιον συγγενή ο οποίος και θα τον μεταφέρει από και προς την κλινική. Ο χρόνος παραμονής στην κλινική θα είναι 2-3 ώρες, λόγω της προεγχειρητικής προετοιμασίας. Πριν από την επέμβαση θα γίνουν γενικές εξετάσεις αίματος και καρδιογράφημα.
Το πρηγούμενο βράδι θα πρέπει ο ασθενής να γευματίσει ελαφρά, ενώ το πρωινό της επέμβασης καλό είναι να μην φάει τίποτα. Τα συνήθη φάρμακα που παίρνει (για την πίεση, καρδιά, σάκχαρο) είναι απαραίτητο να τα πάρει κανονικά, εκτός από ασπιρίνη.
Μετά την επέμβαση
Ο ασθενής παραμένει στην ανάρρωση για πολύ λίγο και φεύγει όταν ο ίδιος αισθανθεί καλά. Ο χειρουργός οφθαλμίατρος θα χορηγήσει τα κατάλληλα κολλύρια, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν στο σπίτι μετά την επέμβαση και θα δώσει τις κατάλληλες οδηγίες. Είναι σημαντικό μετά την επέμβαση ο ασθενής να μην τρίβει το μάτι και να μην μπει νερό στο μάτι για μια εβδομάδα. Καλό είναι να αποφεύγει επίσης να σηκώνει βάρη και να κάνει έντονη σημαντική άσκηση τις πρώτες 3-4 μέρες.
Ποιά τα πλεονεκτήματα της μεθόδου;
Η τεχνική αφαίρεσης του καταρράκτη μέσα από μικροσκοπική τομή με σταγόνες προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα. Με την τεχνική αυτή ο ασθενής επιστρέφει στην καθημερινή του δραστηριότητα άμεσα από την επόμενη κιόλας μέρα. Η παραμονή στο χειρουργείο είναι πολύ μικρότερη και δεν χρειάζεται νοσηλεία.
Για την επέμβαση δεν χρειάζεται ούτε γενική αναισθησία αλλά ούτε αναισθησία με βελόνες. Δεν τοποθετούνται ράμματα κατά την επέμβαση. Τα ράμματα μπορεί να ενοχλούν μετεγχειρητικά και μπορεί να προκαλέσουν αστιγματισμό. Η τομή επουλώνει γρηγορότερα και πιο φυσικά. Ολα αυτά έχουν ως συνέπεια λιγότερες πιθανές διεγχειρητικές και μετεγχειρητικές επιπλοκές, με αποτέλεσμα γρηγορότερη ανάκτηση της όρασης.
Η θόλωση του περιφακίου ή δευτερογενής καταρράκτης
Στην περίπτωση της θόλωσης της μεμβράνης (περιφάκιο) που αφήνουμε για να τοποθετηθεί ο ενδοφακός μετά την αφαίρεση του καταρράκτη και παίρνει την όρο του δευτερογενούς καταρράκτη, η όραση μπορεί να μειωθεί αρκετά και σταδιακά. Στην περίπτωση αυτή, χρησιμοποιούμε την ακτίνα ενός ειδικού laser που σπάει ανώδυνα την θολωμένη μεμβράνη και αποκαθιστά την πτώση της όρασης που είχαμε μετά την επέμβαση του καταρράκτη μας.Αυτό συμβαίνει σε ένα ποσοστό γύρω στο 10% των ασθενών που χειρουργήθηκαν για καταρράκτη. Η επέμβαση μπορεί να γίνει στο ιατρείο χωρίς νοσηλεία.
Επιπλοκές κατά την επέμβαση του καταρράκτη
Οι επιπλοκές δεν είναι συχνές, αλλά πιθανές όπως και σε κάθε επέμβαση. Αυτές μπορεί να είναι μια ρήξη της μεμβράνης που τοποθετούμε τον φακό. Συνήθως δεν επιφέρει ιδιαίτερα προβλήματα εφόσον αντιμετωπιστεί σωστά. Αλλη επιπλοκή είναι ένας μετεγχειριτικός αστιγματισμός που προκαλεί μια μικρή παραμόρφωση των αντικειμένων και μη καθαρή όραση.
Μπορεί να οφείλεται στην επούλωση της τομής. Συνήθως είναι αντιμετωπίσιμη και υποχωρεί, αν όχι διορθώνεται με γυαλιά ή με μια μικρή χειρουργική επέμβαση. Η χειρότερη και πιο ανησυχητική επιπλοκή, με κίνδυνο απώλειας της όρασης είναι μια μόλυνση (ενδοφθαλμίτιδα) η οποία είναι και η σπανιότερη. Αντιμετωπίζεται υπερεπειγόντως με αντιβιοτικά τοπικά και συστηματικά και σε μερικές περιπτώσεις χρειάζεται επέμβαση (υαλοειδεκτομή) για να καθαριστεί πλήρως το μάτι από την μόλυνση. Πρέπει να επισημάνουμε στο σημείο αυτό ότι τα ποσοστά μολύνσεων σε σύγκριση με τα πολύ μεγάλα νούμερα επεμβάσεων για καταρράκτη είναι πολύ μικρά.
Πρόληψη - Συμβουλές
Δεν υπάρχουν ιδιαίτερες συμβουλές για πρόληψη που ν'αφορούν τον καταρράκτη. Οταν υπάρχει ένδειξη θα πρέπει να επεμβαίνουμε στο σωστό χρόνο ώστε να αποφύγουμε τυχόν δυσκολίες που επιφέρει στο χειρουργείο ένας ώριμος καταρράκτης.
Επειδή όμως, η ηλιακή ακτινοβολία μπορεί να συνδέεται με την παθογένεση του καταρράκτη, καλό είναι να προστατεύουμε τα μάτια μας από τον ήλιο, από μικρή ηλικία με τα κατάλληλα γυαλιά ηλίου, δηλ. εκείνα που απορροφούν τις βλαβερες υπεριώδεις και υψηλής ενέργειας ακτίνες του ήλιου.
« Τελευταία τροποποίηση: Παρασκευή, 24 / 02 / 2012, 15:21 από MTS »

Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #11 στις: Τετάρτη, 21 / 09 / 2011, 16:12 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΕΞ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΣΦΑΛΕΣ ΣΕΞ




Επειδή το να κάνουμε ελεύθερο σεξ χωρίς φόβο δεν ισχύει, καλύτερα να μάθουμε τους κινδύνους και να προφυλαχτούμε πριν να είναι πολύ αργά…
Σύμφωνα με το Κέντρο Σεξουαλικής και Αναπαραγωγικής Υγείας της Ελλάδας τα σημαντικότερα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα (ΣΜΝ) είναι τα εξής:

Λοιμώξεις τριχομονάδων-Βακτηριακή κολπίτιδα


Οι κολπίτιδες μπορεί να προκληθούν από μόλυνση, χημικό ερεθισμό, αλλεργία ή έλλειψη οιστρογόνων. Η σεξουαλική επαφή μπορεί να μεταδώσει τις τριχομονάδες. Οι κολπίτιδες εκδηλώνονται με αφρώδεις εκκρίσεις από τον κόλπο, τσούξιμο κατά την ούρηση και πόνο στη βουβωνική χώρα. Η κολπίτιδα θέλει άμεση ιατροφαρμακευτική αγωγή γιατί μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή της πυέλου και μακροπρόθεσμα μείωση της αναπαραγωγικότητας της γυναίκας αλλά και του άνδρα.

Έρπητας γεννητικών οργάνων (HSV-2)

Μεταδίδεται και στην περίπτωση που ο φορέας δεν έχει εμφανή συμπτώματα. Μπορεί να μεταδοθεί από μολυσμένα γεννητικά όργανα, μετά από στοματικό σεξ ή μετά από πρωκτικό σεξ, όταν υπάρχει κάποια πληγή. Ο έρπητας γεννητικών οργάνων εκδηλώνεται με εξάνθημα με φυσαλίδες στα γεννητικά όργανα, στους γλουτούς, τον πρωκτό ή το στόμα και πόνο στην ούρηση, όταν υπάρχει έξαρση λόγω σωματικού ή ψυχικού στρες. Αν και δεν υπάρχει θεραπεία, υπάρχουν φάρμακα που μειώνουν τα συμπτώματα και τις εξάρσεις.

Γονόρροια (βλεννόρροια)


Μεταδίδεται με το κολπικό, πρωκτικό και στοματικό σεξ. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ασυνήθιστες εκκρίσεις, τσούξιμο στην ούρηση και πόνο στην πύελο. Οι άνδρες παθαίνουν μόλυνση στην ουρήθρα και την επιδιδυμίδα και οι γυναίκες φλεγμονή πυέλου. Η γονόρροια απαιτεί τη λήψη ειδικής αντιβίωσης και από τους δυο συντρόφους. Αν δεν αντιμετωπιστεί μπορεί να προκαλέσει καρδιακά νοσήματα, αρθρίτιδα και στείρωση.

Σύφιλη


Η σύφιλη μεταδίδεται με το κολπικό, το πρωκτικό σεξ, από μεταγγίσεις αίματος και από τη μολυσμένη μητέρα στο έμβρυο. Εμφανίζονται ανώδυνα έλκη στα γεννητικά όργανα, στο στόμα ή στον πρωκτό και εξανθήματα στα πόδια και στα χέρια. Στα πρώτα στάδια χρησιμοποιούνται αντιβιοτικά. Αν δεν αντιμετωπιστεί προκαλεί βλάβες στην καρδιά, στο νευρικό σύστημα και στον εγκέφαλο.

HPV-Ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων (60 διαφορετικοί τύποι)


Μεταδίδεται με το κολπικό, πρωκτικό και στοματικό σεξ. Τα συμπτώματα είναι ο κνησμός, τα μικρά εξογκώματα (μυρμηγκιές) στα γεννητικά όργανα, στον πρωκτό και την ουρήθρα. Στους άνδρες μπορεί να μην υπάρχει κανένα σύμπτωμα και να είναι φορέας. Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει τοπικές αλοιφές, κρυοπηξία και λέιζερ. Αν δεν αντιμετωπιστεί μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, του πέους, του πρωκτού και του φάρυγγα σε στοματικό σεξ. Ακόμη και ν τα συμπτώματα θεραπευθούν ο ιός παραμένει.

Ηπατίτιδα Β

Μεταδίδεται με το κολπικό, πρωκτικό και στοματικό σεξ, αλλά και με μετάγγιση αίματος. Τα συμπτώματα είναι ναυτία, κόπωση, πυρετός, απώλεια όρεξης, κοιλιακός πόνος, διάρροια και ίκτερος. Στο 50% όσων μολύνονται δεν υπάρχουν συμπτώματα και το 10% αναπτύσσεται χρόνια ηπατίτιδα και είναι φορείς σε όλη τους τη ζωή. Στις περισσότερες περιπτώσεις σε 8 εβδομάδες έως 6 μήνες η μόλυνση θεραπεύεται. Αν αναπτυχθεί χρόνια ηπατίτιδα Β γίνονται ενέσεις ιντερφερόνης α τρεις φορές την εβδομάδα για τέσσερις μήνες. Η πρόληψη με εμβολιασμό κατά της ηπατίτιδας Β είναι η καλύτερη θεραπεία.

HIV (AIDS)

Μεταδίδεται με το κολπικό, πρωκτικό και στοματικό σεξ, με μεταγγίσεις αίματος, με τη χρήση αιχμηρών αντικειμένων και συριγγών από χρήστες ναρκωτικών και από την μολυσμένη έγκυο στο παιδί (περιγγενητικά, με το θηλασμό και με τον πλακούντα). Τα συμπτώματα στην αρχή δεν είναι έκδηλα στην αρχή για 2-12 χρόνια. Αργότερα εμφανίζονται τα συμπτώματα τα οποία μοιάζουν με τα συμπτώματα των λοιμώξεων. Η προληπτική εξέταση ελέγχου αίματος θα δείξει αν κάποιος είναι μολυσμένος. Σήμερα υπάρχουν φάρμακα που παρατείνουν το χρόνο και την ποιότητα ζωής όσων πάσχουν από AIDS. Αν δεν αντιμετωπιστεί θα οδηγήσει σε κατάρρευση του ανοσοποιητικού συστήματος και διάφορα μικρόβια, ακόμη και της φυσιολογικής χλωρίδας θα προκαλέσουν πολλές λοιμώξεις στον νοσούντα.

Χλαμύδια


Μεταδίδεται με το κολπικό και πρωκτικό σεξ. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν εκκρίσεις, τσούξιμο στην ούρηση και πόνος στην πύελο. Χορηγούνται αντιβιοτικά, γιατί αν δεν αντιμετωπιστούν οι γυναίκες μπορούν να εμφανίσουν ανεπανόρθβωτες βλάβες στις σάλπιγγες και στις ωοθήκες και οι άντρες να πάθουν μόλυνση στην ουρήθρα και στην επιδιδυμίδα.

Τα χλαμύδια στον άντρα


Η μόλυνση των ανδρών με τα βακτηρίδια χλαμύδα μπορεί να προκαλέσει στειρότητα. Η μόλυνση με τα μικρόβια αυτά ήταν γνωστό ότι μπορούσε να προκαλέσει στείρωση στις γυναίκες. Τώρα για πρώτη φορά βρέθηκε σε έρευνα ότι το ίδιο μπορεί να συμβεί και στον άνδρα.
Τα χλαμύδια μεταδίδονται δια μέσου της σεξουαλικής επαφής. Η μόλυνση αυτή είναι η συχνότερη ασθένεια που μεταδίδεται δια μέσου του σεξ.
Ερευνητές από τη Σουηδία εξέτασαν και παρακολούθησαν για 3 χρόνια, 244 ζευγάρια που είχαν πρόβλημα στειρότητας. Οι άνδρες που είχαν αντισώματα εναντίον του βακτηριδίου Chlamydia Trachomatis, γεγονός που έδειχνε ότι μολύνθηκαν με χλαμύδια, είχαν 33% λιγότερες πιθανότητες να τεκνοποιήσουν.
Η μόλυνση με χλαμύδια φαίνεται ότι προκαλεί στειρότητα στον άνδρα λόγω του ότι μειώνει την κινητικότητα των σπερματοζωαρίων.
Η μόλυνση με χλαμύδια είναι επικίνδυνη διότι σε μεγάλο αριθμό ασθενών δεν προκαλεί συμπτώματα. Σε 50% των ανδρών και 90% των γυναικών, η μόλυνση με χλαμύδια δεν προκαλεί συμπτώματα.
Το πρόβλημα καθίσταται πολύ σοβαρό διότι εκτός του ότι η μόλυνση με χλαμύδια δεν προκαλεί σε μεγάλο αριθμό περιπτώσεων συμπτώματα, κατά τα τελευταία χρόνια, παρουσιάζει μια ανησυχητική αύξηση. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία η αύξηση αυτή κυμαίνεται από 10% έως 30%. Στο Ηνωμένο Βασίλειο υπολογίζεται ότι 10% των ανδρών πάσχουν από μόλυνση λόγω χλαμυδίων.
Στις γυναίκες τα χλαμύδια προκαλούν φλεγμονή στον τράχηλο της μήτρας, στις σάλπιγγες, στις ωοθήκες, στην ουροδόχο κύστη, στην ουρήθρα και στην πύελο. Εκτός από στείρωση είναι επίσης αιτία εξωμήτριας εγκυμοσύνης.
Στους άνδρες τα χλαμύδια είναι δυνατόν να προκαλέσουν φλεγμονή στους όρχεις, στην ουρήθρα και στην επιδιδυμίδα (επίμηκες σώμα που μεταφέρει το σπέρμα από τους όρχεις στο πέος).
Στα παιδιά και ιδιαίτερα στα νεογέννητα που μολύνονται κατά τη γέννα, τα χλαμύδια προκαλούν φλεγμονές των ματιών, τύφλωση και πνευμονία.
Είναι σημαντικό οι άνδρες να γνωρίζουν ότι τα χλαμύδια απειλούν τη γονιμότητα όχι μόνο των γυναικών αλλά και τη δική τους. Η νόσος μπορεί να αντιμετωπισθεί επιτυχώς με αντιβιοτικά. Εάν η μόλυνση δεν τύχει θεραπείας και γίνει χρόνια τότε οι πιθανότητες προβλημάτων και στειρότητας αυξάνονται.
Η πρόληψη της μόλυνσης με χλαμύδια βασίζεται στο ασφαλές σεξ. Η χρήση προφυλακτικού προστατεύει από τα χλαμύδια. Η αποφυγή πολλών ερωτικών συντρόφων και οι μονογαμικές σχέσεις προφυλάσσουν επίσης από τη μόλυνση με χλαμύδια.
Τα ζευγάρια που έχουν πρόβλημα στειρότητας πρέπει να ελέγχονται για μόλυνση με χλαμύδια. Περίπου 1 ζευγάρι στα 6 παρουσιάζει πρόβλημα τεκνοποίησης και στο 50% των περιπτώσεων αυτό οφείλεται σε προβλήματα του άνδρα.
Αναλύσεις αίματος μπορούν να δείξουν εάν υπάρχει μόλυνση και ανάλογα να δοθεί αντιβίωση.

ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΤΩΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΣ ΜΕΤΑΔΙΔΟΜΕΝΩΝ ΝΟΣΗΜΑΤΩΝ:

•   Μην αλλάζετε συχνά ερωτικούς παρτενέρ
•   Χρησιμοποιείτε πάντα προφυλακτικό
•   Αποφύγετε να έρθετε σε επαφή με μολυσμένα αντικείμενα
•   Αν έχετε κάποια συμπτώματα αποφύγετε το σεξ και ζητήστε ιατρική βοήθεια
•   Πάρτε την θεραπεία που σας έδωσε ο γιατρός σας και ενημερώστε τους πρόσφατους σεξουαλικούς    παρτενέρ σας, για να πάρουν κι αυτοί θεραπεία αν χρειαστεί.


Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #12 στις: Πέμπτη, 22 / 09 / 2011, 12:58 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Η εξέλιξη του λόγου και της ομιλίας του παιδιού σας



Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/08/2011
Το μωρό σας αντιδρά στους ήχους του περιβάλλοντός του από την πρώτη στιγμή της γέννησής του. Η δική σας επικοινωνία με το μωρό είναι το πιο σημαντικό σημείο για τη σωστή ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας του. Μη διστάζετε, λοιπόν, να του μιλάτε, καθώς ήδη από τη γέννηση το μωρό σας θα σας απαντά. Τα βρέφη αρχικά παράγουν ήχους (α-α-α, γ-γ-γ) και μετά «μπαμπαλίζουν». Στους 6 - 9 μήνες αρχίζουν να παράγουν επαναλαμβανόμενες συλλαβές, που μοιάζουν πιο πολύ με ομιλία, και οι γονείς ακούνε το μα-μά ή το μπα-μπά, αν και τα μωρά είναι έτοιμα να παράγουν τις πρώτες τους 2-3 λέξεις, όχι υποχρεωτικά καθαρά, από 9-12 μηνών. Ας δούμε όμως λίγο πιο συστηματοποιημένα τα διάφορα στάδια της γλωσσικής ανάπτυξης και της κατανόησης του λόγου από τα μωρά:
•   Γέννηση: Σας παρακολουθεί όταν μιλάτε και τρομάζει-ξυπνάει με τους δυνατούς θορύβους. Κάνει α-α-α, γ-γ-γ.
•   3 μηνών: Προσπαθεί να εντοπίσει την πηγή του ήχου, διακόπτει μια δραστηριότητα όταν ακούει έναν ήχο, ενώ αναγνωρίζει τη φωνή της μητέρας του. Το κλάμα διαφέρει ανάλογα με τις ανάγκες του. Επαναλαμβάνει κάποιους ήχους.
•   6 μηνών: Ανταποκρίνεται στο «ναι» και στο «όχι», παρατηρεί τις πηγές του ήχου (λ.χ. το πλυντήριο, τη φωνή του σκύλου), ενώ παράγει ήχους με μουσική απήχηση και προσπαθεί να πει διαφορετικούς ήχους (π, μ, μπ).
•   9-12 μηνών: Αρχίζει να κατανοεί απλές εντολές όπως «έλα εδώ» και προσέχει όταν ακούει συζητήσεις, ενώ αναγνωρίζει τα ονόματα κοινών αντικειμένων όπως ποτήρι, παπούτσι. Λέει δύο ή τρεις λέξεις, όχι υποχρεωτικά καθαρά, και χρησιμοποιεί ήχους για να τραβήξει την προσοχή των γύρω του.
•   18-24 μηνών: Δείχνει τις εικόνες σε ένα βιβλίο όταν του διαβάζετε, δείχνει μέρη του σώματος, υπακούει σε πιο σύνθετες εντολές («βάλε την μπάλα στο τραπέζι»), βάζει μαζί δύο ή τρεις λέξεις, αρχίζει να ρωτάει χρησιμοποιώντας δύο ή τρεις λέξεις.
•   30 μηνών έως 4 ετών: Κατανοεί εύκολα κάποια ομιλία, αναγνωρίζει τρία - τέσσερα χρώματα, παρακολουθεί τηλεόραση στην ίδια ένταση με τα άλλα άτομα της οικογένειας, ξεχωρίζει σωστά τους διαφορετικούς ήχους, όπως το κουδούνι της πόρτας ή το γάβγισμα του σκύλου. Λέει το όνομά του και την ηλικία του, σχηματίζει προτάσεις δύο ή τριών λέξεων, κάνει ερωτήσεις με τις λέξεις «γιατί» και «τι», λέει αντικείμενα με το όνομά τους. Προφέρει σωστά όλα τα σύμφωνα εκτός από το ρο, το σίγμα και το λάμδα και λέει λέξεις στον πληθυντικό.
Κάθε παιδί έχει τον δικό του ρυθμό ανάπτυξης. Μπορεί ένα συνομήλικο παιδί να προφέρει λεξούλες, ενώ το δικό σας ακόμη όχι. Οι λόγοι για τους οποίους κάποια παιδιά καθυστερούν είναι συνήθως οι εξής: δεν αισθάνονται την ανάγκη να το κάνουν καθώς οι γονείς ανταποκρίνονται σε όλα όσα χρειάζονται, δίγλωσσο περιβάλλον, θέμα φύλου (μια και τα αγόρια καθυστερούν σε σχέση με τα κορίτσια), δευτερότοκο παιδί με γονείς απασχολημένους με υποχρεώσεις και άλλες ανάγκες. Παρατηρούνται, όμως, και περιπτώσεις όπου υπάρχει αδιάγνωστη βαρηκοΐα, λόγω είτε υποτροπιαζουσών λοιμώξεων των αφτιών είτε πάθησης στο εσωτερικό αφτί (στον κοχλία ή στο ακουστικό νεύρο).
Η διάγνωση της βαρηκοΐας
Σήμερα, στα περισσότερα ιδιωτικά κυρίως μαιευτήρια της Αθήνας εφαρμόζονται προγράμματα πρώιμου ελέγχου της βαρηκοΐας. Ακόμη, όμως, κι αν το παιδί σας έχει περάσει με επιτυχία ένα τέτοιο πρόγραμμα, αν υποπτεύεστε ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα, πρέπει να αναζητήσετε βοήθεια από ειδικούς παιδοωτορινολαρυγγολόγους.
Κανένα παιδί δεν είναι τόσο μικρό που να μην μπορεί να ελεγχθεί. Ίσως ο ειδικός ιατρός να σας προβληματίζει, καθώς μπορεί να σας ενημερώσει ότι ο έλεγχος της ακοής του παιδιού σας θα πρέπει να γίνει όταν αυτό κοιμάται. Οι ηλεκτροφυσιολογικές μέθοδοι τις οποίες χρησιμοποιεί το σύγχρονο ακουολογικό εργαστήριο έχουν μεγάλη αξιοπιστία και παρακάμπτουν την αδυναμία συνεργασίας του μικρού παιδιού.
Η πρώιμη διάγνωση της βαρηκοΐας και η σωστή αποκατάστασή της θα προλάβουν τις δυσάρεστες επιπτώσεις της στη μάθηση, στην κοινωνικοποίηση και στη μελλοντική φυσιολογική ενήλικη ζωή του μικρού σας θησαυρού. Μην καθυστερείτε, γιατί η αργοπορία στη διάγνωση έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος και οι καταστρεπτικές συνέπειες της βαρηκοΐας να μην μπορούν να αρθούν.
 

« Τελευταία τροποποίηση: Παρασκευή, 30 / 09 / 2011, 11:53 από MTS »

Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #13 στις: Παρασκευή, 30 / 09 / 2011, 11:51 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Ανθρώπινο σώμα: Για όλα υπάρχει μια εξήγηση



Γιατί σου σηκώνεται η τρίχα, τα μάτια σου δακρύζουν όταν καθαρίζεις κρεμμύδια ή νιώθεις τα άκρα σου να «μυρμηγκιάζουν»; Ρωτήσαμε και μάθαμε όλη την αλήθεια για τις 16 μεγαλύτερες «περιέργειες» του ανθρώπινου σώματος.

1. Γιατί ανατριχιάζουμε;

Συνήθως μας σηκώνεται η τρίχα όταν κρυώνουμε ή φοβόμαστε. Ένας μικροσκοπικός μυς στη βάση κάθε τρίχας συσπάται και στη συνέχεια όλοι μαζί κάνουν την επιδερμίδα μας να μοιάζει με αυτή του ξεπουπουλιασμένου κοτόπουλου (μήπως η παραπάνω εικόνα σου θυμίζει την τελευταία φορά που είδες τον «Εξορκιστή» ;). Βέβαια η συγκεκριμένη «διαδικασία» πριν από πάρα πολλούς αιώνες -όταν ο άνθρωπος είχε ακόμα τρίχωμα- είχε πρακτική σημασία. Καθώς αυτό «φούσκωνε», ζέσταινε το σώμα «φυλακίζοντας» ανάμεσα στις τρίχες αέρα, ο οποίος λειτουργούσε ως μόνωση απέναντι στη θερμοκρασία του περιβάλλοντος. Επιπλέον, λειτουργούσε ως μέσο εκφοβισμού και άμυνας μπροστά στην απειλή (βλ. γάτα τετ-α-τετ με σκύλο). Σήμερα φυσικά, η ανατριχίλα δεν έχει καμία ιατρική σημασία ή εξήγηση. Αλλά αν δεν θέλεις να καταλαβαίνουν οι γύρω σου πώς ακριβώς νιώθεις, φρόντισε να φοράς ζεστά ρούχα όταν οι θερμοκρασίες είναι χαμηλές και να αποφεύγεις τα θρίλερ. Τόσο απλά.

2. Γιατί δακρύζουμε όταν καθαρίζουμε κρεμμύδια;

Όταν κόβουμε ένα κρεμμύδι απελευθερώνονται ένζυμα που παράγουν ένα αέριο (το propanethial Sulfoxide). Όταν αυτό το αέριο έρθει σε επαφή με τα μάτια, τα κάνει να δακρύζουν -ως φυσιολογική αντίδραση- ώστε να παράγουν ένα ήπιο οξύ. Η παραγωγή αυτού του οξέος πονάει. Οπότε στη συνέχεια, ο εγκέφαλος στέλνει μήνυμα στους δακρυγόνους αδένες να εκκρίνουν ακόμα περισσότερα υγρά για να ξεπλύνουν τα μάτια. Με λίγα λόγια και για να μιλήσουμε πολύ απλά, όσο περισσότερα κρεμμύδια καθαρίσουμε τόσο περισσότερα δάκρυα θα χύσουμε. Πώς μπορείς να μειώσεις αυτή τη δυσάρεστη διαδικασία; Για να έχεις το λιγότερο δυνατό τσούξιμο και κλάμα, άφησε τα κρεμμύδια στο ψυγείο αρκετή ώρα πριν τα καθαρίσεις. Κι αυτό γιατί η χαμηλή θερμοκρασία επιβραδύνει την απελευθέρωση των ενζύμων. Εναλλακτικά, καθάρισέ τα κάτω από κρύο, τρεχούμενο νερό. Τέλος, επειδή τα περισσότερα ένζυμα συγκεντρώνονται στο κάτω μέρος του κρεμμυδιού (στη βάση), καλό θα ήταν να ξεκινήσεις το κόψιμο από την κορυφή για να αποφύγεις την απότομη συγκίνηση.

3. Γιατί κάνουν «κρακ» τα δάχτυλά μας;

Ο πιο συνηθισμένος τύπος συνδέσμου είναι ο αρθρικός (π.χ. δάχτυλα, ώμοι), δηλαδή δύο κόκαλα που ενώνονται σε ένα θύλακα. Μέσα σε κάθε ένα από αυτούς τους θύλακες υπάρχει ένα είδος λιπαντικού, το αρθροσιελικό υγρό, το οποίο περιέχει υγροποιημένα αέρια. Όταν τεντώνουμε το σύνδεσμο, στην ουσία τον συμπιέζουμε σπρώχνοντας τα πλούσια σε άζωτο αέρια να βγουν από το υγρό. Αυτό το «κρακ» που ακούμε είναι η απελευθέρωση των αερίων μέσα στον αρθρικό θύλακα και τότε νιώθουμε ότι τα δάχτυλα γίνονται πιο ευλύγιστα. Θα έχεις παρατηρήσει όμως ότι δεν γίνεται να «ξανασπάσεις» αμέσως τα ίδια δάχτυλα, καθώς χρειάζονται περίπου 15 με 30 λεπτά ωσότου τα αέρια αφομοιωθούν από το υγρό. Πάντως, αυτό που θα πρέπει να γνωρίζεις είναι ότι η συγκεκριμένη συνήθεια δεν είναι βλαβερή για τα χέρια σου, παρά μόνο ενοχλητική για τους γύρω σου, οπότε καλό θα ήταν να προσπαθήσεις να την αποφύγεις.

4. Γιατί μας πιάνει λόξυγκας;

Η ακριβής αιτιολογία από την οποία προκαλείται ο λόξυγκας δεν είναι απολύτως ξεκαθαρισμένη, αλλά οι ειδικοί δίνουν κάποιες εξηγήσεις (και όχι, δεν μεγαλώνει το... εντεράκι μας κάθε φορά που ταλαιπωρούμαστε από τα ενοχλητικά «χικ»): O λόξυγκας είναι ένας σπασμός του διαφράγματος (ο κύριος αναπνευστικός μυς, ο οποίος βρίσκεται ανάμεσα στην κοιλιά και το θώρακα) ή του φρενικού νεύρου (ένα νεύρο που ξεκινάει από τον εγκέφαλο και φτάνει στο διάφραγμα). Mπορεί να είναι αντανακλαστικός ή να τον προκαλέσει κάποιο γειτονικό όργανο του διαφράγματος, για παράδειγμα ο οισοφάγος, όταν κάνει απότομες περισταλτικές κινήσεις. Σε γενικές γραμμές, παρότι είναι ιδιαίτερα ενοχλητικός, δεν θα πρέπει να σε ανησυχεί. Παρό όλα αυτά, αν αντιμετωπίζεις το «πρόβλημα» πολύ συχνά, ζήτησε τη βοήθεια του γιατρού σου. 

5. Γιατί «κλαίμε από τα γέλια» όταν ακούμε κάτι πολύ αστείο;

Οι ειδικοί δεν έχουν να μας παραθέσουν κάποια συγκεκριμένη εξήγηση γι' αυτό το φαινόμενο, πέραν του ότι «το γέλιο και το δάκρυ είναι παρόμοιες ψυχολογικές αντιδράσεις, που προκαλούνται από ψυχική ένταση, έχουν διακυμάνσεις και δεν έχουν ξεκάθαρη αρχή και τέλος», όπως μας εξηγεί ο Ρόμπερτ Ρ. Προβάιν, ψυχολόγος στο Παν/μιο του Μέριλαντ και συγγραφέας του βιβλίου «Γέλιο: Μια Επιστημονική Διερεύνηση».  Μπορεί συνήθως να συνδέουμε τα δάκρυα με τη θλίψη, όμως το κλάμα είναι μια ακόμα πιο περίπλοκη αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού. Προκαλούνται από διάφορα συναισθήματα: «από έντονο σωματικό πόνο, από λύπη και δυσαρέσκεια ή ακόμα και από μεγάλη ευτυχία σε μερικές περιπτώσεις. Απλά, έτσι εξελίχθηκε το είδος μας», λέει ο Λι Ντάφνερ, καθηγητής οφθαλμολογίας στο Παν/μιο Μπάσκομ Πάλμερ του Μαϊάμι. Πάλι καλά, αφού, όπως αποδεικνύεται η εξέλιξη αυτή είναι για το καλό μας: Και το γέλιο και το κλάμα ανακουφίζουν από την ένταση, πιθανότατα αντιδρώντας στην επίδραση της κορτιζόλης και της αδρεναλίνης. Οπότε, αν ποτέ διαπιστώσεις ότι κλαις από τα γέλια, θεώρησε τυχερό τον εαυτό σου και συνέχισε να κάνεις παρέα με όποιον σου προκάλεσε αυτή την κατάσταση ή επιδίωξε να επαναλάβεις τη δραστηριότητα που σου δημιούργησε αυτό το αναπάντεχο ξέσπασμα χαράς. 

6. Γιατί οι παλάμες μας δεν μαυρίζουν από τον ήλιο;

H παλάμη του χεριού δεν μαυρίζει γιατί δεν υπάρχουν μελανοκύτταρα, αλλά και λόγω του πάχους της κεράτινης στοιβάδας.

7. Γιατί «πετάει» το μάτι μας;

Οι ειδικοί δεν γνωρίζουν πολλά για τους λόγους που σε κάνουν να νιώθεις ότι το μάτι σου «πεταρίζει» (το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν πιστεύουν πως κάποιον θα δεις). Παρ' όλα αυτά, οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι αυτή η κατάσταση πιθανότατα οφείλεται στη δυσλειτουργία ενός νεύρου. Αυτό που ξέρουν όμως με βεβαιότητα, είναι ότι η σωματική κόπωση και ιδιαίτερα αυτή των ματιών, το άγχος, η υπερκατανάλωση καφεΐνης, η κατάχρηση αλκοόλ, η κακή διατροφή αλλά και οι αλλεργίες, κάνουν συχνότερες τις «επισκέψεις» αυτής της ενοχλητικής αίσθησης. Με λίγα λόγια, αν το μάτι σου «πετάει» συχνά, καλό είναι να φροντίζεις περισσότερο τον εαυτό σου, προσπαθώντας να αποφεύγεις τις καταχρήσεις, να ξεκουράζεσαι αρκετά, να ελέγχεις τις αλλεργίες σου, να ακολουθείς ένα ισορροπημένο πρόγραμμα διατροφής και να στοχεύεις στη συστηματική άσκηση.

8. Είναι αλήθεια ότι τα αφτιά μας μεγαλώνουν με την ηλικία;

Πράγματι, το εξωτερικό τους τμήμα μεγαλώνει. Όταν γεννιόμαστε, τα αφτιά είναι, αναλογικά με τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά μας, το μεγαλύτερο. Μάλιστα, το μέγεθός τους αυξάνεται με γρήγορο ρυθμό μέχρι την ηλικία των 10 ετών. Στη συνέχεια περιορίζονται σε μια ανάπτυξη της τάξεως των 0,22 χιλιοστών το χρόνο, σύμφωνα με μελέτη του Βρετανικού Βασιλικού Κολεγίου Παθολογίας. Παλαιότερες έρευνες έχουν δείξει ότι οι άντρες έχουν μεγαλύτερους λοβούς από τις εκπροσώπους του ωραίου φύλου, ενώ το ακουστικό κανάλι, το οποίο σχηματίζεται από κόκαλο και χόνδρο, σταματάει να αναπτύσσεται με την πάροδο των ετών.

9. Γιατί μερικοί άνθρωποι κρυώνουν συνέχεια;

Η θερμοκρασία του σώματος ρυθμίζεται από τον υποθάλαμο του εγκεφάλου που «λέει» στον οργανισμό πότε να αποβάλει θερμότητα όταν κάνει ζέστη και πότε να τη συγκρατήσει όταν κάνει πολύ κρύο. Σε αυτή τη λειτουργία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο ο σίδηρος. Γι' αυτό και τα άτομα που πάσχουν από αναιμία, η οποία οφείλεται σε έλλειψη σιδήρου, κρυώνουν συχνότερα, και συνήθως στα άκρα (κάτι που οφείλεται στην κακή κυκλοφορία του αίματος). Ένας άλλος λόγος είναι η υπολειτουργία του θυρεοειδή αδένα, ενώ πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι μπορεί να υπάρχει και κληρονομική προδιάθεση στην ευαισθησία στο κρύο. Αν εξακολουθείς να φοράς μακρυμάνικο στους καύσωνες του Ιουλίου, χρειάζεται να εντάξεις στη διατροφή σου περισσότερο σίδηρο (θα τον βρεις στο κόκκινο κρέας και τα πράσινα φυλλώδη λαχανικά) και να αποφύγεις το κάπνισμα, καθώς η νικοτίνη συστέλλει τα αιμοφόρα αγγεία εμποδίζοντας την καλή κυκλοφορία του αίματος.

10. Γιατί συχνά αισθανόμαστε ότι μας τρυπούν βελόνες;

Πιθανότατα θα σου έχει συμβεί πολλές φορές: κάθεσαι αρκετή ώρα σε μια «παράξενη» στάση (ακόμα και σταυροπόδι), και μόλις προσπαθήσεις να σηκωθείς, αισθάνεσαι ότι εκατομμύρια βελόνες «τρυπάνε» το πόδι σου. Αυτό το μούδιασμα οφείλεται στην κακή ροή του αίματος προς το νεύρο που πιεζόταν τόση ώρα, εμποδίζοντας την επικοινωνία με τον εγκέφαλο. Η ενόχληση αυτή ονομάζεται παραισθησία και εκδηλώνεται συνήθως στα άνω και τα κάτω άκρα. Για να την αντιμετωπίσεις, η αλλαγή της στάσης είναι το μόνο που πρέπει να κάνεις. Αν όμως στην περίπτωσή σου αυτό δεν είναι αρκετό, συμβουλεύσου το γιατρό σου, αφού συχνά αυτά τα «τρυπήματα» είναι συμπτώματα διάφορων σοβαρών ασθενειών, όπως διαβήτη, λύκου και σκλήρυνσης κατά πλάκας.

11. Γιατί βλέπουμε «δακτύλιους» γύρω από τα φώτα όταν οδηγούμε το βράδυ;

Αυτό το φαινόμενο υπάγεται στην περίπτωση «σφαιρικής απόκλισης» - ένα μόνο από τα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι η ανθρώπινη όραση δεν είναι τέλεια. Την ημέρα η κόρη του ματιού μας μικραίνει επιτρέποντας στο φως να «χτυπήσει» μόνο το κέντρο του φακού. Τη νύχτα που η κόρη διαστέλλεται σημαντικά για να μπορούμε να βλέπουμε όσο το δυνατόν καλύτερα, χρησιμοποιεί ένα πεδίο πολύ μεγαλύτερο από το φακό της. Όσο μεγαλύτερη γίνεται η κόρη τόσο μειώνεται η ακρίβεια της όρασής μας. Οπότε, μην ανησυχείς όταν βλέπεις φωτεινά δαχτυλίδια γύρω από τα φώτα της Εθνικής κάθε φορά που οδηγείς το βράδυ. Αν όμως το πρόβλημά σου εμφανιστεί για πρώτη φορά, ενώ έχεις ήδη πατήσει τα πρώτα -άντα, καλό θα ήταν να επισκεφτείς τον οφθαλμίατρό σου, καθώς ενδέχεται να πρόκειται για εμφάνιση καταρράκτη.

12. Γιατί όταν ντρεπόμαστε ή ενθουσιαζόμαστε κοκκινίζουμε;

Συνήθως κοκκινίζουμε όταν ντρεπόμαστε ή όταν είμαστε ενθουσιασμένοι. Aυτό εξηγείται επειδή αυξάνονται η έκκριση αδρεναλίνης και ο καρδιακός παλμός, που έχουν ως συνέπεια την αύξηση της αρτηριακής πίεσης και της κυκλοφορίας του αίματος, αλλά και την αγγειοδιαστολή. Tα πολύ μικρά αγγεία του προσώπου μας, που διαστέλλονται, γίνονται ορατά κάτω από τη λευκή επιδερμίδα, οπότε και δίνεται η εντύπωση του κόκκινου χρώματος.

13. Γιατί οι άνθρωποι που έχουν χοντρούς αστραγάλους θεωρείται ότι έχουν καλύτερη υγεία;

Πιθανώς κάτι τέτοιο να ισχύει πραγματικά. Δεν υπάρχει επίσημη ιατρική άποψη σχετικά με το σχήμα των αστραγάλων, όμως άλλες μελέτες σχετικές με την κατανομή του λίπους στο σώμα μπορεί να έχουν την απάντηση: Οι αστράγαλοι που με τον καιρό διογκώνονται και γίνονται ένα με τη γάμπα, μπορούν όντως να βελτιώσουν την κατάσταση της υγείας σου, αρκεί να μην είσαι κατά πολύ υπέρβαρη. Το λίπος που συσσωρεύεται στην ενδοκοιλιακή χώρα συνδέεται άμεσα με μεταβολικές διαταραχές, όπως ο διαβήτης τύπου Β. Το λίπος στα πόδια απ’ την άλλη, έχει την ελάχιστη σχέση με όλα αυτά. Η Γουέντι Κοχρτ, καθηγήτρια Ιατρικής στο Παν/μιο του Κολοράντο στο Ντένβερ, ανακάλυψε ότι οι γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση που είχαν συσσωρευμένο λίπος στους αστραγάλους (αντί για την κοιλιά) κινδύνευαν λιγότερο από καρδιακά επεισόδια, υπερένταση και ζάχαρο. Σ' αυτό το σημείο, το λίπος προστατεύει τον οργανισμό τραβώντας τριγλυκερίδια από το αίμα -όπου δημιουργούν πρόβλημα στην κυκλοφορία του- και αποθηκεύοντάς το στα πόδια και πιθανώς στους αστραγάλους. Όσο για τη λιποαναρρόφηση, μάλλον δεν είναι καλή ιδέα: «μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη των λιποκυττάρων σε άλλα, πιο επικύνδυνα τμήματα του οργανισμού», λέει η δρ Κοχρτ.

14. Γιατί όταν φτερνιζόμαστε κλείνουμε τα μάτια μας;

Το φτέρνισμα προκαλείται όταν ξένα μόρια εισβάλλουν στη μύτη μας. Οι νευρικοί αισθητήρες που βρίσκονται σε αυτή προειδοποιούν για την παρουσία των σωματιδίων. Έτσι δημιουργείται μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, κατά την οποία η μύτη αποβάλλει βλέννα και οι μύες που βοηθούν στην αναπνοή συμπιέζουν δυνατά το θώρακα. Ταυτόχρονα οι μύες που ελέγχουν τις αναπνευστικές οδούς προκαλούν το φραγμό τους. Όταν η πίεση του αέρα στους πνεύμονες γίνεται υπερβολικά υψηλή, τότε οι αναπνευστικές οδοί ανοίγουν, αποβάλλοντας με δύναμη αέρα και ξένα μόρια. Ο σπασμός που συνοδεύει το φτέρνισμα επηρεάζει πολλούς μυς, συμπεριλαμβανομένων και των μυών του προσώπου. Αυτοί ευθύνονται για το κλείσιμο των ματιών. Το γεγονός ότι κλείνουμε τα μάτια ενώ φτερνιζόμαστε οφείλεται πιθανότατα σε βιολογικό μηχανισμό που λειτουργεί προστατευτικά. Τα μόρια αποβάλλονται από τη μύτη με πολύ υψηλή πίεση. Μεταφράζοντας αυτή την πίεση σε ταχύτητα, θα έφτανε περίπου στα 160 χιλιόμετρα την ώρα. Κλείνοντας τα μάτια, λοιπόν, προστατεύουμε τους οφθαλμούς από την υπερβολική εξωθητική πίεση.

15. Γιατί πολλές φορές γουργουρίζει η κοιλιά μας;

Συνηθίζουμε να πιστεύουμε πως η κοιλιά μας γουργουρίζει όταν πεινάμε, αυτό όμως, σύμφωνα με τους ειδικούς, δεν είναι απολύτως σωστό, αν και φαίνεται πως μπορεί και να συμπίπτει το γουργουρητό με το αίσθημα πείνας που νιώθουμε. Πολλοί άνθρωποι, επειδή έρχονται σε δύσκολη θέση όταν γουργουρίζει το στομάχι τους, προσπαθούν να τρώνε κάτι συνέχεια, ώστε να μη μένει άδειο και να μην παράγεται αυτός ο θόρυβος. Σύμφωνα με τους ειδικούς, το γουργουρητό είναι ένας σπασμός του εντέρου και οφείλεται στην υπερκινητικότητά του, συχνά λόγω της ύπαρξης μίας σπαστικής κολίτιδας, που πυροδοτείται από το άγχος και τη διατροφή, όταν αυτή περιλαμβάνει πολλά γαλακτοκομικά, φρούτα και λαχανικά. Aν και κατά κανόνα θεωρείται αθώο, όταν επιμένει και συνοδεύεται από εμετούς και πόνους, μπορεί να σημαίνει απόφραξη του εντέρου και χρήζει άμεσης αντιμετώπισης.

16. Οι τσίχλες χωρίς ζάχαρη και το τυρί προστατεύουν τα δόντια;

Όποτε τρώτε κάτι, τα βακτήρια στο στόμα έρχονται σε χημική αντίδραση με την τροφή, παράγοντας ένα οργανικό οξύ που καταστρέφει τα δόντια. Το σάλιο εξισορροπεί την κατάσταση, βοηθώντας τα υπολείμματα τροφής να φύγουν, ξεπλένοντας τα δόντια και αραιώνοντας αυτό το οξύ. Το θέμα είναι να υπάρχει σάλιο, κι εδώ γίνεται σημαντικό το μάσημα μιας τσίχλας, που προκαλεί έκκριση σάλιου. Όσο για το τυρί, τα λιπαρά του λειτουργούν σαν ασπίδα για τα δόντια, ενώ επίσης περιέχει κάλσιο και φωσφορικό άλας, που δυναμώνουν και διατηρούν υγιή την οδοντοστοιχία μας. Τι σημαίνουν όλα αυτά για σας; Περιορίστε τα ενδιάμεσα τσιμπολογήματα που αυξάνουν τα οξέα στο στόμα. Μασήστε μια τσίχλα χωρίς ζάχαρη μετά το φαγητό. Ή πάρτε ως παράδειγμα τους Γάλλους, και τελειώστε το γεύμα σας με μερικές φέτες τυρί, έτσι, για αλλαγή
« Τελευταία τροποποίηση: Τρίτη, 04 / 10 / 2011, 10:27 από MTS »

Αποσυνδεδεμένος MTS

  • Συντονιστής
  • Ανώτατο μέλος
  • *****
  • Μηνύματα: 1.508
Απ: ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
« Απάντηση #14 στις: Τρίτη, 04 / 10 / 2011, 10:41 »

Share this topic στα FacebookShare this topic στα GoogleShare this topic στα LiveShare this topic στα MySpaceShare this topic στα SlashdotShare this topic στα Print FriendlyShare this topic στα StumbleUponShare this topic στα TwitterShare this topic στα YahooShare this topic στα Google buzz

Οι εννιά (9) κίνδυνοι του καύσωνα



Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/07/2011
Φαινομενικά, ο καύσωνας κάνει το κακό που όλοι ξέρουμε. Δύσπνοιες, δίψα μέχρι αφυδάτωση, ευκολότερα εγκαύματα κατά την έκθεσή μας στον ήλιο κτλ. Δείτε όμως πόσο βλαβερός είναι.

ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ: Όταν η θερμοκρασία του σώματος ανεβαίνει κατά μισό βαθμό, τo νευρικό σύστημα ενεργοποιείται. Αναλαμβάνει να χτυπήσει συναγερμό και να δώσει εντολή στα περιφερικά όργανα να προστατεύσουν τον οργανισμό. Παράλληλα, προκαλείται πνευματική κόπωση που μπορεί να γίνει και σωματική.
ΑΓΓΕΙΑ: Καθώς η εξωτερική θερμοκρασία ανεβαίνει ο οργανισμός προσπαθεί να ρυθμίσει τη δική του θερμοκρασία. Ετσι, μεγαλύτερη ποσότητα αίματος  κατευθύνεται προς το δέρμα για να επιτευχθεί καλύτερη θερμορύθμιση.
ΔΕΡΜΑ: Για να αμυνθεί στις υψηλές θερμοκρασίες, το σώμα μας ιδρώνει. Οι ιδρωτοποιοί αδένες απελευθερώνουν νερό για να το δροσίσουν, σε μεγάλες θερμοκρασίες. Σε περιόδους καύσωνα, όμως, η διαδικασία αυτή δεν μπορεί να είναι τόσο γοργή, όσο χρειάζεται.
ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ: Καθώς τα αγγεία διοχετεύουν περισσότερο αίμα προς το δέρμα, τα εσωτερικά όργανα διαποτίζονται με ενδοτοξίνες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να καταστέλλεται  ο φυσικός μηχανισμός θερμορύθμισης του σώματος.
ΚΑΡΔΙΑ: Η προσπάθεια του οργανισμού να ρυθμίσει τη θερμοκρασία του απέναντι στις υψηλές θερμοκρασίες του περιβάλλοντος, κάνει την καρδιά να υπερλειτουργεί. Οι σφυγμοί ανεβαίνουν, ενώ προκαλείται αγγειοδιαστολή με αποτέλεσμα να πέφτει η πίεση.
ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ: Με τις υψηλές θερμοκρασίες και παράλληλα με την προσπάθεια θερμορύθμισης του σώματος, προκαλείται ταχύπνοια (κοφτές, σύντομες αναπνοές). Παροδικά, μειώνεται η αναπνευστική ικανότητα, δηλαδή δεν αξιοποιείται το 100% των πνευμόνων, με αποτέλεσμα να καταστέλλεται το ανοσοποιητικό. Οι αεραγωγοί του αναπνευστικού ξηραίνονται και επιδεινώνεται η δύσπνοια.
ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ: Η αυξημένη εφίδρωση προκαλεί απώλεια υγρών και ηλεκτρολυτών και ο οργανισμός αφυδατώνεται, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η τοξική ουσία οξόνη στο αίμα.
ΝΕΦΡΑ: Η διαταραχή του ισοζυγίου υγρών επιβαρύνει τη λειτουργία των νεφρών και αυξάνει τον κίνδυνο νεφρικής ανεπάρκειας.
ΚΡΑΝΙΟ: Στους 40 βαθμούς εξωτερικής θερμοκρασίας αυξάνεται και η εσωτερική. Η ροή του αίματος στο κρανίο, τον οστέινο σχηματισμό της κεφαλής, αυξάνεται, αλλά στον εγκέφαλο μειώνεται, με συνέπεια να απειλείται το νευρικό σύστημα