ΥΓΕΙΑ - ΟΜΟΡΦΙΑ > Διατροφή

ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

<< < (5/7) > >>

MTS:
Tweet

Λιπώδης διήθηση:  Ένα συχνό αίτιο αύξησης των τρανσαμινάσων



Οι τρανσαμινάσες (ασπαρτική τρανσαμινάση – AST – SGOT και αλανινική τρανσαμινάση – ALT – SGPT) είναι ηπατικά ένζυμα. Οι τρανσαμινάσες είναι παρούσες στο αίμα σε μικρές ποσότητες. Κάθε ηπατικό νόσημα ή βλάβη προκαλεί μικρότερες ή μεγαλύτερες αυξήσεις των τρανσαμινασών. Η συνηθέστερη αιτία μικρής αύξησης των τρανσαμινασών σε μη αλκοολικά άτομα είναι η λιπώδης διήθηση ήπατος. Η λιπώδης διήθηση του ήπατος είναι ένα σύνδρομο που προσβάλλει πάνω από το 20% του συνολικού πληθυσμού και χαρακτηρίζεται από εναπόθεση λίπους στο συκώτι. Το σύνδρομο εμφανίζεται στα πλαίσια υποκείμενων νοσημάτων και παθολογικών καταστάσεων που διαταράσσουν τη σωστή διάθεση του λίπους στον οργανισμό.

Τα πιο συχνά αίτια του φαινομένου είναι:
• Η παχυσαρκία
• Ο σακχαρώδης διαβήτης
• Τα υψηλά τριγλυκερίδια του αίματος
• Το μεταβολικό σύνδρομο
• Χρήση τοξικών ουσιών (π.χ. αλκοόλ)
• Οι απότομες αυξομειώσεις βάρους
• Σύνδρομα άπνοιας στον ύπνο
• Oι πολυκυστικές ωοθήκες
• Η κύηση
• Η χρήση ορισμένων φαρμάκων (π.χ. κορτικοειδή, διλτιαζέμη)
• Ορισμένες ενδοκρινοπάθειες (π.χ. σύνδρομο cushing)
• Ορισμένες μεταβολικές διαταραχές (π.χ. υποβηταλιποπρωτεΐναιμία)
• Σύνδρομο REYE στα πλαίσια λοιμώξεων

Ο τρόπος της εναπόθεσης λίπους στο συκώτι διαφέρει ανάλογα με το νόσημα που προκαλεί την διαταραχή.
Συμπτώματα συχνά δεν υπάρχουν.
Ο μεταβολισμός των χημικών ενώσεων, τοξινών και η συνθετική λειτουργία του ήπατος, μπορεί να διαταραχτεί σημαντικά. Ένα μικρό ποσοστό των ασθενών αναπτύσσει κίρρωση, κατάσταση επικίνδυνη για την ζωή. Οξεία κεραυνοβόλος ηπατική ανεπάρκεια έχει συνδεθεί με οξεία λιπώδη διήθηση στα πλαίσια συνδρόμου REYE, χρήσης τοξικών ουσιών και φαρμάκων, κύησης.
Η σωστή ιατρική αξιολόγηση και αντιμετώπιση του πάσχοντα έχουν ζωτική σημασία.
Η εντόπιση και η ιατρική αποκατάσταση του υποκείμενου νοσήματος που προκαλεί την λιπώδη διήθηση, η εκρίζωση των παραγόντων κινδύνου και η έγκαιρη χορήγηση της ενδεικνυόμενης θεραπείας είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να αποφευχθεί η εγκατάσταση σοβαρής στεατοηπατίτιδας και κίρρωσης.

MTS:
Tweet

Πέτρα στα νεφρά


Συνήθη μεγέθη πέτρας στα νεφρά
Η πέτρα στα νεφρά (νεφρολιθίαση) δημιουργείται από μεταλλικά άλλατα που βρίσκονται  στα ούρα. Αυτά τα μεταλλικά άλλατα όταν βρίσκονται σε υψηλή συγκέντρωση σχηματίζουν στερεές ουσίες (κρύσταλλοποιούνται και δημιουργούν άμμο)  στις οποίες επικάθεται συνήθως και ασβέστιο. Τελικά οι στερεές ουσίες ενώνονται και δημιουργούν την πέτρα στα νεφρά. Συνήθως στα ούρα υπάρχουν χημικές ουσίες που αποτρέπου τον σχηματισμό της πέτρας αλλά σε μερικούς ανθρώπους δεν υπάρχει αυτή η προστασία. Ένας λόγος που εμφανίζεται η πέτρα είναι επειδή δεν υπάρχει αρκετό νερό για να κρατήσουν διαλυμένα τα μεταλλικά άλλατα που βρίσκονται τα ούρα.
Η πέτρα μπορεί να προκαλέσει μόλυνση, βλάβη στα νεφρά ή ακόμη νεφρική ανεπάρκεια. Τα συμπτώματα, όταν η πέτρα γίνει μεγάλη είναι αφόρητος πόνος. Όσοι έχουν βιώσει πόνο από πέτρα στα νεφρά μιλούν για τον χειρότερο πόνο που μπορεί να υπάρξει. Ωστόσο μια μικρή πέτρα μπορεί να αποβληθεί από τον οργανισμός χωρίς να γίνει καν αντιληπτή.
Το μέγεθος μιας πέτρας ποικίλλει. Μικρές πέτρες (3-8 χιλιοστά ) εμφανίζονται συχνά στα νεφρά και την ουροδόχο κύστη αλλά . Μάλιστα, η λεγόμενη κοραλλιοειδής πέτρα, που μοιάζει με κοράλλι, μπορεί να «γεμίσει» ολόκληρο το νεφρό. Οι πέτρες εμφανίζονται κυρίως σε στις ηλικίες 20-40 ετών. Το πρόβλημα εντοπίζεται πιο συχνά στους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι περίπου ένας στους 10 άνδρες και μια στις 35 γυναίκες θα αποκτήσει πέτρα στα νεφρά κάποια στιγμή της ζωής τους αν και από μόνο το 1% θα χρειαστεί θεραπευτική αγωγή. Επίσης, πέτρες εμφανίζει περίπου το 2-3% των παιδιών. Oρισμένες κληρονομικές παθήσεις ευνοούν την εμφάνιση πέτρας στα νεφρά. Η πιο συνηθισμένη είναι η κυστινουρία, δηλαδή η παρουσία κυστίνης (ενός αμινοξέος) στα ούρα. Αν λοιπόν ένας γονέας έχει αυτή την πάθηση, είναι πιθανό να αντιμετωπίσει και το παιδί του αντίστοιχα προβλήματα. Για άγνωστους λόγους το ποσοστό το πληθυσμού που σχηματίζει πέτρα στα νεφρά έχει αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες.
Υπάρχουν πέτρες που σχηματίζονται στα νεφρά, παραμένουν εκεί και μεγαλώνουν. Αλλά μπορούν να κατέβουν προς τον ουρητήρα και να σφηνώσουν σε κάποιο σημείο του ή να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο και να φτάσουν στην ουροδόχο κύστη. Επίσης, είναι πιθανό να σχηματιστούν εξαρχής πέτρες στην ουροδόχο κύστη, λόγω κάποιου προβλήματος στην περιοχή. Για παράδειγμα, εάν ένας άνδρας έχει υπερτροφία προστάτη ή ένα στένωμα στην ουρήθρα, ενδέχεται η κύστη του να μην αδειάζει από τα ούρα και τα άλατα που συγκεντρώνονται να δημιουργήσουν πέτρες. Oι πέτρες στα νεφρά μπορούν να προκαλέσουν αφόρητους πόνους.

Τα συμπτώματα και η διάγνωση
Αν και υπάρχει το ενδεχόμενο να μην καταλάβετε ότι έχετε πέτρα στο ουροποιητικό και να το μάθετε τυχαία, κάνοντας κάποια εξέταση, υπάρχουν ορισμένα συμπτώματα που δίνουν οι πέτρες: Αν αρχίσει η πέτρα να κινείται, θα σας προκαλέσει πόνο ο οποίος μπορεί να είναι και ιδιαίτερα οξύς και ονομάζεται κολικός του νεφρού. Ενδέχεται, επίσης, να δείτε αίμα στα ούρα (αιματουρία). Έντονο πόνο θα νιώσετε κι όταν η πέτρα κατεβαίνει προς τα κάτω, δηλαδή στην περιοχή του ουρητήρα ή της ουροδόχου κύστης. O πόνος αυτός μπορεί να ξεκινάει από την περιοχή της κοιλιάς και να αντανακλάται στα γεννητικά όργανα.
 Εάν διαπιστώσετε κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, επισκεφτείτε το γιατρό σας. Αρχικά θα κάνετε μια γενική εξέταση ούρων και μια καλλιέργεια, για να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η αιτία να είναι κάποια μικρόβια. Είναι επίσης απαραίτητο ένα υπερηχογράφημα άνω-κάτω κοιλίας και μια ακτινογραφία νεφρών, ουρητήρα και κύστης. Ίσως χρειαστεί να κάνετε και άλλες εξετάσεις, όπως γενική αίματος, πυελογραφία και αξονική τομογραφία.
 Η αγωγή και θεραπεία
 Ανάλογα με το μέγεθος της πέτρας, το σημείο όπου έχει εμφανιστεί και τα συμπτώματα που δίνει, ο γιατρός θα καθορίσει και την αγωγή που θα ακολουθήσετε. Αν έχετε απλώς λίγη άμμο ή μια πολύ μικρή πέτρα, τότε πιθανότατα δεν θα σας προτείνει κάτι ιδιαίτερο. Μόνο να πίνετε πολλά υγρά, για να κατέβει η άμμος ή η πέτρα και να αποβληθεί από τα ούρα. Πάντως, όταν έχετε πέτρα στα νεφρά και πονάτε δεν θα πρέπει να πίνετε νερό, γιατί η πέτρα θα μετακινηθεί κι άλλο, προκαλώντας σας ακόμη μεγαλύτερο πόνο. Το σωστό είναι να ξαπλώσετε, να βάλετε μια θερμοφόρα στο σημείο όπου πονάτε και να πάρετε αναλγητικά ή αντιφλεγμονώδη, σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού σας. Πολύ νερό πρέπει να πίνετε όταν έχετε πέτρα αλλά δεν πονάτε και θέλετε να τη βοηθήσετε να κατέβει. Για τον πόνο θα σας συστήσει αναλγητικά ή και σπασμολυτικά και αντιφλεγμονώδη.
 
Σπάσιμο της πέτρας στα νεφρά
 Μια μικρή πέτρα (3-8 χιλιοστά) στα νεφρά ή ψηλά στον ουρητήρα μπορεί να αφαιρεθεί με εξωσωματική λιθοτριψία. Με τη χρήση ειδικής τεχνολογίας, η πέτρα σπάει σε μικρότερα κομμάτια, ώστε να αποβληθεί μόνη της από τον οργανισμό. Μια άλλη τεχνική είναι η ουρητηρολιθοτριψία, που εφαρμόζεται για την αφαίρεση πέτρας από τον ουρητήρα. Ένα ειδικό εργαλείο που περνά μέσα από την ουροδόχο κύστη διαλύει την πέτρα με laser ή βαλλιστικά κύματα. Με ειδικά εργαλεία, μπορεί να αφαιρεθεί και κάποια πέτρα που βρίσκεται στην ουροδόχο κύστη.
 Όταν η πέτρα είναι μεγάλη, αφαιρείται με ανοιχτή χειρουργική επέμβαση. Επίσης ενδείκνυται η διαδερμική μέθοδος για την αφαίρεση μιας μεγάλης πέτρας από οποιοδήποτε όργανο του ουροποιητικού. Με ανοιχτό χειρουργείο μπορεί να αφαιρεθεί και μια πέτρα που έχει σφηνωθεί σε ένα σημείο του ουρητήρα ή της ουροδόχου κύστης και δεν μπορεί να κατέβει ή όταν μια πέτρα δεν έχει σπάσει σε πολύ μικρά κομμάτια μετά από εξωσωματική λιθροτριψία.
Μετά τη θεραπεία και αφού η πέτρα έχει εξαφανιστεί, πρέπει να πίνετε πολύ νερό περίπου 10 ποτήρια την ημέρα. Έτσι, ακόμη και στην περίπτωση που έχετε ήδη άμμο, θα αποβληθεί από τον οργανισμό σας και δεν θα σχηματίσει πέτρα. Κατά μέσο όρο, ένας που είχε πέτρα που μόλις αποβλήθηκε κινδυνεύει να ξαναδημιουργήσει νέα σε ποσοστό 70-80% (άσχετα πότε θα ξαναεμφανισθεί).

Η διατροφή
O συνδυασμός ισορροπημένης διατροφής, κατανάλωσης άφθονου νερού και σωματικής άσκησης είναι η καλύτερη πρόληψη γι’ αυτό το οδυνηρό πρόβλημα των νεφρών. H πρόσληψη μεγάλων ποσοτήτων νερού και γενικότερα υγρών, όπως το τσάι, ο καφές και οι χυμοί, βοηθούν σημαντικά στην πρόληψη του σχηματισμού των κρυστάλλων. Aνεξάρτητα από τη σύσταση της πέτρας, 2-3 λίτρα υγρά την ημέρα εμποδίζουν την κρυσταλλοποίηση των αλάτων. Ένας εύκολος τρόπος για να καταλάβετε αν παίρνετε άφθονα υγρά είναι το χρώμα των ούρων σας. Όσο πιο ανοιχτόχρωμα είναι, τόσο το καλύτερο. Eπίσης, ένα διαιτολόγιο όπου αποφεύγεται η υπερκατανάλωση αλατιού και ζωικών πρωτεϊνών έχει ευεργετικά αποτελέσματα. Kαλό είναι, λοιπόν, να περιορίσετε την πρόσληψη πρωτεϊνών από τρόφιμα όπως το κόκκινο κρέας, τα πουλερικά, τα ψάρια, τα αυγά και τα τυριά.
Aντίθετα, η συχνή κατανάλωση φρούτων και λαχανικών δρα προστατευτικά, επειδή αυτά εφοδιάζουν τον οργανισμό με σημαντικές ποσότητες καλίου και η σύστασή τους είναι τέτοια που εμποδίζει το σχηματισμό των κρυστάλλων ασβεστίου και ουρικού οξέος. Tέλος, δεν πρέπει να καταναλώνετε αυθαίρετα μεγάλες δόσεις συμπληρωμάτων ασβεστίου και βιταμίνης C. Bέβαια, οι ίδιες συστάσεις ισχύουν και στην περίπτωση που ήδη έχετε παρουσιάσει κάποιο πρόβλημα. Αποφύγετε το αλάτι και το ασβέστιο. Καλό είναι επίσης να ασκείστε, γιατί με αυτό τον τρόπο βοηθάτε την άμμο ή τις πέτρες που τυχόν υπάρχουν να κατέβουν.
 Το ασβέστιο
Όπως είπαμε η πέτρα στα νεφρά είναι άμμος στην οποία επικάθεται συνήθως και ασβέστιο και στη συνέχεια οι κρύσταλλοι αυτοί ενώνονται και δημιουργούν την πέτρα στα νεφρά. Σύμφωνα με πρόσφατες επιστημονικές μελέτες, η μεγάλη πρόσληψη ασβεστίου αυξάνει τις πιθανότητες για το σχηματισμό πέτρας στο ουροποιητικό σύστημα. Επιπλέον, αυξάνεται η συγκέντρωσή του στα ούρα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται πιο εύκολα οι πέτρες. Όταν είναι επιβεβλημένη η χρήση σκευασμάτων ασβεστίου, όπως για παράδειγμα σε περιπτώσεις εγκυμοσύνης, οστεοπόρωσης κλπ., πρέπει να καταναλώνετε αρκετό νερό. Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι η πέτρα στα νεφρά μπορεί να σχηματίζεται όταν λόγω μιας μικρής γονιδιακής ανωμαλίας το έντερο απορροφά πολύ περισσότερο ασβέστιο από το κανονικό.

Πως να μην κάνετε πάλι πέτρα στο νεφρό
Άφθονα υγρά

Η αυξημένη πρόσληψη υγρών συντελεί στην αυξημένη ροή των ούρων με αποτέλεσμα μείωση των επιπέδων υπερκορεσμού όλων των κρυστάλλων στα ούρα. Πιείτε κάθε 1,5 ώρα ένα ποτήρι νερό, τις ώρες που δεν κοιμάστε.

Γαλακτοκομικά και τροφές πλούσιες σε ασβέστιο
Η χαμηλή πρόσληψη ασβεστίου είναι επιζήμια. Η καλύτερη λύση είναι ή φυσιολογική ή μέτρια πρόσληψη ασβεστίου

Φυτικές ίνες
Η πρόσληψη φυτικών ινών μειώνει τη συχνότητα της λιθίασης. Οι φυτικές ίνες δεσμεύουν το ασβέστιο στο έντερο και αυξάνουν τις ανασταλτικές ιδιότητες των ούρων στην κρυσταλλοποίηση των αλάτων ασβεστίου. Φάτε φρούτα και λαχανικά (σε περίπτωση ουρικής και οξαλικής λιθίασης αποφύγετε το σπανάκι).

Περιορισμός οξαλικών
Αποφύγετε υπερβολική πρόσληψη τροφών που είναι πλούσιες σε οξαλικά (ξηροί καρποί, σπανάκι, σοκολάτες, δημητριακά και μαύρο τσάι)

Περιορισμός ζωικών πρωτεϊνών
Πρέπει να αποφεύγεται η υπερβολική πρόσληψη ζωικών πρωτεϊνών, επειδή επηρεάζει τη σύσταση των ούρων αυξάνοντας την έκκριση ασβεστίου και οξαλικών και μειώνοντας την έκκριση κιτρικών (που αναστέλλουν το σχηματισμό λίθων) και το pH των ούρων.

Διόρθωση μεταβολικών διαταραχών
Σε ασθενείς με ασβεστούχο λιθίαση και αυξημένο ασβέστιο ούρων χορηγούνται οι θειαζίδες που μειώνουν το ασβέστιο των ούρων κατά 20-30%, τα οξαλικά των ούρων καθώς και την απορρόφηση ασβεστίου από το έντερο. Όταν υπάρχει αυξημένο ουρικό οξύ στα ούρα η αλλοπουρινόλη μειώνει το ουρικό οξύ των ούρων που αποτελεί πολλές φορές τον πυρήνα μιας ασβεστούχου λιθίασης.
 
Περιορισμός του αλατιού στις τροφές

Γενικες οδηγιες

Κάθε 1,5 ώρα, τις ώρες που δεν κοιμάστε,  ένα ποτήρι υγρό
Περιορισμός ζωϊκών πρωτεϊνών
Περιορισμός αλατιού στις τροφές

MTS:
Tweet

Έχω υψηλή χοληστερόλη. Τι να κάνω;


Οι δυσλιπιδαιμίες αποτελούν νοσήματα, τα οποία αν δεν αντιμετωπισθούν, μπορούν να δημιουργήσουν σε αθηροσκλήρωση και καρδιαγγειακά νοσήματα. Η Ευρωπαϊκή Καρδιολογική Εταιρεία, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Εταιρεία Αθηροσκλήρωσης, δημοσίευσαν νέες οδηγίες για την αντιμετώπισή τους. Κύριος θεραπευτικός στόχος είναι η μείωση της LDL χοληστερόλης. Για κάθε 40mg/dl μείωση της LDL χοληστερόλης παρατηρείται μείωση κατά 22% της θνησιμότητας και θνητότητας από καρδιαγγειακά νοσήματα. Η συμμετοχή της διατροφής στις νέες οδηγίες τονίζεται ιδιαίτερα.
 Οι διατροφικοί παράγοντες επιδρούν στην αθηρογένεση άμεσα, μέσω της μείωσης της χοληστερόλης αλλά και μέσω της δράσης τους στα λιπίδια, το σάκχαρο και την αρτηριακή πίεση. Τα κορεσμένα και τα trans λιπαρά οξέα έχουν τη μεγαλύτερη επίδραση στην αύξηση της LDL χοληστερόλης. Η πιο σημαντική διατροφική σύσταση για τη μείωση της ολικής χοληστερόλης αλλά και της LDL χοληστερόλης είναι η κατανάλωση δημητριακών ολικής άλεσης, λαχανικών, οσπρίων, φρούτων, άπαχου κρέατος και ψαριών, άπαχου γάλακτος, ασπράδι αυγού, σπόρων και ξηρών καρπών. Οι συνιστώμενοι τρόποι μαγειρέματος είναι ο ατμός, το βράσιμο και το ψήσιμο στη σχάρα.
 Για πρώτη φορά γίνεται λόγος για τροφές με φαρμακευτική δράση στη μείωση της χοληστερόλης όπως η πρωτεΐνη σόγιας, οι φυτικές ίνες, τα ω-3 λιπαρά οξέα, η πολυκοσανόλη και η μονακολίνη, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε μόνες τους είτε συνδυαστικά με υπολιπιδαιμικά φάρμακα. Οι φυτικές στερόλες έχουν ευεργετική δράση στη μείωση της χοληστερόλης, αφού 2 γραμμάρια ημερησίως μπορεί να μειώσουν τη χοληστερόλη κατά 7-10%. Τα ω-3 λιπαρά οξέα αν και δεν φαίνεται να επηρεάζουν την ολική χοληστερόλη, εντούτοις μειώνουν σημαντικά το ποσοστό των τριγλυκεριδίων στο αίμα. Η μείωση του σωματικού βάρους και η άσκηση με βάση τις νέες οδηγίες φαίνεται να έχουν πολύ μικρή δράση στη μείωση της ολικής και της LDL χοληστερόλης.
 Τα πολυακόρεστα ω-3 λιπαρά οξέα και τα μονοακόρεστα μειώνουν τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων στο αίμα. Συγκεκριμένα 2-3γρ ω-3 λιπαρών οξέων την ημέρα μπορούν να μειώσουν κατά 25-30% τα τριγλυκερίδια στο αίμα. Αναφορικά με τα ω-3 λιπαρά οξέα, η απαιτούμενη ποσότητα δεν μπορεί να καλυφθεί με την κατανάλωση μόνο ψαριών, αλλά χρειάζεται είτε η συμπληρωματική χορήγηση είτε η κατανάλωση εμπλουτισμένων σε αυτά τροφών.
 Οι υδατάνθρακες επηρεάζουν άμεσα τα τριγλυκερίδια και για αυτό συστήνεται ο περιορισμός τους και η κατανάλωση αυτών που έχουν χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, όπως τα δημητριακά ολικής άλεσης. Σχετικά με τη φρουκτόζη, που αποτελεί υδατάνθρακα με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, τα τελευταία δεδομένα αναφέρουν πως η μεγάλη κατανάλωσή της αυξάνει κατά πολύ τα τριγλυκερίδια στο αίμα. Συγκεκριμένα, αν το 15-20% της ημερήσιας ενεργειακής κατανάλωσης προέρχεται από τη φρουκτόζη, τότε τα τριγλυκερίδια αυξάνονται κατά 30-40%.
 Η μείωση του σωματικού βάρους φαίνεται να κατέχει το σημαντικότερο ρόλο στη μείωση των τριγλυκεριδίων, εφόσον αυτό δεν επανακτάται. Το αλκοόλ έχει αρνητική δράση στα τριγλυκερίδια, για αυτό θα πρέπει να ελαττώνεται η κατανάλωσή του σε 1-2 ποτά την ημέρα. Η αύξηση της σωματικής άσκησης βελτιώνει επίσης τις τιμές των τριγλυκεριδίων, ενώ η μείωση των μονο- και δισακχαριτών έχει σημαντική δράση. Η HDL χοληστερόλη αυξάνεται με τη σωματική άσκηση, την κατανάλωση αλκοόλ με μέτρο, τη διακοπή του καπνίσματος, τη μείωση του σωματικού βάρους και τη μείωση των trans λιπαρών οξέων από τη διατροφή.
 Γενικότερα, συστήνεται σε δυσλιπιδαιμικούς ασθενείς με αυξημένο σωματικό βάρος να το μειώσουν. Οι ασθενείς με ενδοσπλαχνικό λίπος είναι αυτοί που πρέπει να προσέξουν περισσότερο. Η μείωση του βάρους μπορεί να επιτευχθεί με μείωση των ημερήσιων ενεργειακών αναγκών κατά 300-500kcal, με συνδυασμό μιας ήπιας σωματικής δραστηριότητας για τουλάχιστον 30λεπτά την ημέρα.
 

MTS:
Tweet

Τι είναι οι αμυγδαλές;


Οι αμυγδαλές είναι περιοχές μαλακού λεμφικού ιστού σαν μπάλα , στις δυο πλευρές του φάρυγγα που βοηθούν στην οργάνωση του ανοσοποιητικού (αμυντικού) μας συστήματος, «φιλτράροντας» οτιδήποτε περνάει από το στόμα και την μύτη.

Τι είναι οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις; (κρεατάκια)

Τα κρεατάκια είναι μαλακός ιστός σαν των αμυγδαλών που βρίσκονται στο πίσω μέρος της μύτης.
Τι προβλήματα μπορεί κάποιος να έχει με τις αμυγδαλές και τα κρεατάκια του;
Μερικές φορές οι αμυγδαλές και τα κρεατάκια είναι τόσο διογκωμένα που εμποδίζουν την αναπνοή φράσσοντας τον λαιμό. Αυτό μπορεί να προκαλέσει δυσχέρεια αναπνοής και άλλα σοβαρά προβλήματα. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται υπερτροφία αμυγδαλών – αδενοειδών. Ενώ βοηθούν τον οργανισμό στην άμυνα, μπορεί και αυτά να μολυνθούν .Εάν η μόλυνση αυτή είναι σοβαρή προκαλείται φλεγμονή η οποία είναι γνωστή σαν αμυγδαλίτιδα ( η αδενοειδίτιδα).
  Η μεγάλη απόφραξη μπορεί να οδηγήσει σε καθυστέρηση στην σωματική ανάπτυξη καθώς και προβλήματα στην ανάπτυξη του κρανιακού σκελετού, με αποτέλεσμα να χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση εάν δεν αφαιρεθούν έγκαιρα.
  Τέλος τόσο τα κρεατάκια όσο και οι αμυγδαλές , όταν είναι υπερτροφικά είναι κύριος προδιαθεσικός παράγοντας για υποτροπιάζουσες ωτίτιδες.

Τι είναι η αμυγδαλεκτομή;
  Είναι μια επέμβαση κατά την οποία οι αμυγδαλές αφαιρούνται από τον φάρυγγα. Εάν  έχετε ακούσει τον όρο αδενοτομή ,είναι η αντίστοιχη επέμβαση με την οποία αφαιρούνται τα κρεατάκια (αδενοειδείς ).Οι επεμβάσεις αυτές στην συντριπτική τους πλειοψηφία γίνονται με γενική (ολική) αναισθησία.
 Η αμυγδαλεκτομή γίνεται κυρίως για τρεις λόγους.
 Μεγάλη υπερτροφία που εμποδίζει την αναπνοή
Συχνά επεισόδια εμπύρετων μικροβιακών φλεγμονών ( > 4 ανά 12μηνο)
Ιστορικό περιαμυγδαλικού αποστήματος.
 Τι γίνεται πριν το χειρουργείο και πώς πρέπει να ετοιμαστεί το παιδί για το χειρουργείο. Θα πρέπει να γίνουν κάποιες εξετάσεις αίματος , καρδιογράφημα και μια απλή ακτινογραφία θώρακος, που είναι ο τυπικός προεγχειρητικός έλεγχος.
  Εάν το παιδί έχει οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας, θα πρέπει αυτό να αναφερθεί, ώστε να μπορεί ο αναισθησιολόγος να χορηγήσει την κατάλληλη και ασφαλή αναισθησία.
 
Τι γίνεται μετά το χειρουργείο;
 Θα σας δοθούν οδηγίες που θα περιλαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή με αντιβιοτικό, πλύσεις για περίπου μια εβδομάδα. Πιθανόν ειδικά τις πρώτες ημέρες να χρειαστεί και κάποιο ήπιο παυσίπονο – αναλγητικό.
  Το παιδί θα πρέπει να μείνει στο σπίτι για μερικές ημέρες και να μην κουράζεται. Όσο περνούν οι ημέρες, θα αισθάνεται καλύτερα, οπότε αρχίζει σταδιακά τις δραστηριότητες του. Γενικά, το παιδί είναι έτοιμο για το σχολείο όταν θα μπορεί να τρώει άνετα και να μην πονά καθόλου, συνήθως σε διάστημα το πολύ μίας εβδομάδας.
 
Τι μπορεί να τρώει μετά το χειρουργείο;

 Υγρά σε μεγάλες ποσότητες (νερό, χυμό μήλο, μπανάνα – όχι πορτοκάλι γιατί θα τσούζει πολύ). Σταδιακά μπορεί και πρέπει να τρώει μαλακές τροφές (κρέμες, πουρέ ,σούπες και περαστά στο μπλέντερ). Οι θερμοκρασίες δεν θα πρέπει να είναι  ακραίες (πολύ παγωμένα και πολύ ζεστά ), συνήθως δροσερά ή σε θερμοκρασία δωματίου. Να αποφεύγονται σκληρές τροφές, λεμόνι – ξύδι και καυτερά ή μπαχαρικά.
 
Τι επιπλοκές μπορεί να υπάρχουν μετά το χειρουργείο;
 Σε ένα πολύ μικρό ποσοστό, παρατηρείται μετεγχειρητική αιμορραγία , συνήθως το πρώτο 24ωρο μετά το χειρουργείο. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφεύγουμε τις πολύ ζεστές τροφές. Επίσης μπορεί να υπάρχει πυρετός αφυδάτωση και μικρή απώλεια βάρους ( εάν το παιδί δεν πίνει και δεν τρώει γιατί φοβάται τον πόνο), με πιθανά σημεία το να πηγαίνει στην τουαλέτα για να ουρήσει λιγότερες από 2-3 φορές την ημέρα ή να κλαίει χωρίς να βγάζει δάκρυα .
  Ένα συνηθισμένο «πρόβλημα» είναι επίμονος πόνος στο ένα η τα δύο αυτιά , ο οποίος είναι αντανακλαστικός λόγω της επέμβασης και αντιμετωπίζεται με παυσίπονα. Μην ανησυχείτε, δεν είναι ωτίτιδα.

MTS:
Tweet

Αρθροσκόπηση του ισχίου



Νέες δυνατότητες και προοπτικές ίασης
 25/06/2012
 Η χειρουργική αντιμετώπιση των παθήσεων του ισχίου μέχρι πριν από μερικά χρόνια περιοριζόταν στην πραγματοποίηση αρθροπλαστικής ή οστεοστομίας και σε επιλεγμένες περιπτώσεις ανοικτής αρθροτομής. Η ανάγκη θεραπείας αυτών των παθήσεων, με λιγότερο επεμβατικές μεθόδους οδήγησε στην ανάπτυξη νέων τεχνικών και εργαλείων, τα οποία κατέστησαν την αρθροσκόπηση του ισχίου ένα σημαντικό θεραπευτικό όπλο.
 Η αρθροσκόπηση του ισχίου δεν είναι μόνο διαγνωστική, αλλά και θεραπευτική τεχνική. Οι ενδείξεις της περιλαμβάνουν μεγάλη ποικιλία τραυματικών, συγγενών και εκφυλιστικών παθήσεων όπως:
 Το σύνδρομο μηροκοτυλιαίας πρόσκρουσης.
 Η ρήξη του επιχείλιου χόνδρου της κοτύλης.
 Η παρουσία ελεύθερων σωμάτων (κυρίως χόνδρου) στην άρθρωση.
 Η ρήξη του στρογγύλου συνδέσμου.
 Οι βλάβες του χόνδρου της μηριαίας κεφαλής και της κοτύλης.
 Το υπεξάρθρημα ή εξάρθρημα ολικής αρθροπλαστικής.
 Η υμενική χονδρομάτωση.
 Η λαχνοοζώδης υμενίτιδα.
 Η ρευματοειδής αρθρίτιδα.
 Η σηπτική αρθρίτιδα.
 Το κροτούν ισχίο (η αναπήδηση
 του λαγονοψοΐτη).
  Πολλές από τις αναφερόμενες παθήσεις παλαιότερα θεωρούνταν ανίατες και οδηγούσαν συχνά σε διακοπή της αθλητικής δραστηριότητας των πασχόντων και μακροπρόθεσμα στην ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας του ισχίου.
 
Πώς γίνεται η επέμβαση
 Η επέμβαση συνίσταται στη διάνοιξη τριών μικρών οπών στην πρόσθια και έξω επιφάνεια του ισχίου. Στη μία από τις οπές (πόρτες) εισάγεται η οπτική (κάμερα), η οποία δίνει τη δυνατότητα πλήρους εποπτείας της άρθρωσης και καταγραφής της οποιασδήποτε παθολογίας της. Μέσω των άλλων οπών εισάγονται ειδικά μικροεργαλεία, τα οποία βοηθούν στην αποκατάσταση των βλαβών.
  Η δυσκολία στην πραγματοποίηση της αρθροσκόπησης του ισχίου, από την πλευρά του χειρουργού, και η αιτία για την οποία αποτελεί αντικείμενο λίγων και εξειδικευμένων αρθροσκόπων, οφείλεται στα εξής:
  Το ισχίο είναι μια βαθιά και σταθερή σφαιροειδής άρθρωση, με σημαντική δυσκολία ορατότητας γύρω από την κεφαλή του μηριαίου, η οποία σχηματίζει 3/4 σφαίρας, σε αντίθεση με την αρθρική επιφάνεια της κοτύλης που έχει σχήμα πετάλου. Οι σύνδεσμοι της άρθρωσης είναι ισχυροί και δεν επιτρέπουν τη σημαντική διάτασή της. Τα αγγεία και τα νεύρα που περιβάλλουν την άρθρωση απαιτούν αυξημένη προσοχή κατά την πραγματοποίηση της επέμβασης.
 Ο καθορισμός της προέλευσης του πόνου στο ισχίο είναι ιδιαίτερα δύσκολος, αφού μπορεί να έχει τόσο ενδαρθρική όσο και εξωαρθρική προέλευση. Συχνά, στην περιγραφή των παθήσεων του ισχίου περιλαμβάνονται και αίτια πόνου που οφείλονται σε παθήσεις του μείζονα τροχαντήρα, του μηρού, της πυέλου. Ασθενείς με ενδαρθρική προέλευση των ενοχλημάτων τους αναφέρουν πτώση ή στροφική κάκωση ή ήπια έναρξη άλγους, που αυξάνεται προοδευτικά με το χρόνο. Αθλητές που συχνά φέρουν το ισχίο σε υπερέκταση και έξω στροφή (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, ενόργανη γυμναστική, τένις) έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης ενδαρθρικών προβλημάτων. Η συνηθέστερη θέση εντόπισης του αναφερόμενου πόνου είναι η πρόσθια επιφάνεια του ισχίου και η έσω επιφάνεια του μηρού.
 Ο πόνος είναι συνήθως μεγαλύτερος σε στροφικές δραστηριότητες και κατά την άνοδο ή κάθοδο της σκάλας ή κατά τη βάδιση σε κεκλιμένο επίπεδο. Επίσης, μπορεί να αναφέρεται επώδυνη εμπλοκή ή αναπήδηση του ισχίου ιδίως όταν κάποιος σηκώνεται από την καρέκλα.

Εξετάσεις
 Η πρώτη εξέταση που πάντα λαμβάνει χώρα είναι η απλή ακτινογραφία των ισχίων και της λεκάνης. Οι φυσιολογικές ακτινογραφίες δεν αποκλείουν σε καμία περίπτωση την παρουσία ενδαρθρικών βλαβών.
 Η Μαγνητική Τομογραφία (MRI) παρουσιάζει υψηλή ευαισθησία στην ανίχνευση ενδοστικών προβλημάτων, όπως είναι η οστεονέκρωση, οι όγκοι και η παροδική οστεοπόρωση. Έχει όμως, υψηλό ποσοστό ψευδώς θετικών ευρημάτων, γι’ αυτόν το λόγο συνιστάται η πραγματοποίηση Μαγνητικού Αρθρογραφήματος (MRI αρθρογραφία) του ισχίου, μια πολύ ειδική εξέταση στην ανίχνευση των ρήξεων του επιχείλιου χόνδρου.
 Συμπερασματικά, η αρθροσκόπηση του ισχίου είναι μια εντελώς νέα, ατραυματική, θεραπευτική προσέγγιση, με μικρή νοσηρότητα και ταχεία αποκατάσταση, η οποία αποτελεί την επέμβαση επιλογής στην αντιμετώπιση πλήθους παθολογικών καταστάσεων αυτής της άρθρωσης.

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[#] Επόμενη σελίδα

[*] Προηγούμενη σελίδα

Μετάβαση στην πλήρη έκδοση